Λοιπόν να σου πω κάτι που mi-a rămas în minte de la începutul χρονιάς πήγα μια μέρα να επισκεφτώ το παλιό μου Λύκειο, έτσι από νοσταλγία. Ήμουν σε μια τάξη, όταν ξαφνικά μια κοπέλα η Μαρία, πολύ γλυκό κορίτσι ζήτησε από τον καθηγητή της να πάει τουαλέτα. Αυτός, για κάποιο λόγο (κανείς δεν κατάλαβε γιατί), της είπε όχι. Η Μαρία ήταν διακριτική, ευγενική, ξαναζήτησε αλλά εκείνος πάλι τίποτα, να επιμένει.
Πέρασαν πέντε λεπτά κι η Μαρία, φανερά αγχωμένη αυτή τη φορά, του εξηγεί ότι είναι κάτι επείγον, αλλά εκείνος συνέχισε να τη γράφει. Και όχι μόνο αυτό, αλλά όσο πέρναγε η ώρα, φαίνοταν όλο και πιο εκνευρισμένος μ’ εκείνη. Τελικά η Μαρία, κατακόκκινη από ντροπή, σηκώνεται μπροστά σε όλη την τάξη και του λέει ευθέως: «Έχω περίοδο, πρέπει να πάω στην τουαλέτα τώρα!».
Να σου πω, η τάξη έμεινε κάγκελο, είχαν παγώσει όλοι. Ο καθηγητής, όμως, ακόμα και μετά από αυτό, της είπε να κάτσει κάτω και δεν την άφησε να φύγει. Εκείνη την ώρα επικρατούσε μια αμηχανία, άκουγες καρφίτσα να πέφτει. Και τότε, σηκώνεται ο Παναγιώτης ξέρεις, το παιδί που μοιάζει με επαγγελματία ποδοσφαιριστή, πάντα ψύχραιμος και λέει φωναχτά: «Έχετε γυναίκα; Δεν μεγαλώσατε με μάνα ή αδερφή; Το κορίτσι έχει περίοδο και πρέπει να πάει στην τουαλέτα, είτε το θέλετε είτε όχι!».
Και χωρίς να πει τίποτα άλλο, πλησιάζει τη Μαρία, της πιάνει το χέρι και τη συνοδεύει έξω προς τις τουαλέτες. Όταν γύρισαν πίσω, ο καθηγητής τους κατηγόρησε ότι δεν φέρθηκαν σωστά και τσακώθηκε με τον Παναγιώτη. Εκείνη τη μέρα δεν την ξεχνάω με τίποτα.
Ο Παναγιώτης, τελικά, αποδείχθηκε πιο έξυπνος και πιο άνθρωπος από τον ίδιο τον καθηγητή. Να σου πω, με τέτοιους τύπους σαν τον Παναγιώτη μεγαλώνει λίγο η ελπίδα μου για την επόμενη γενιά.
