Ο γιος μου μου είπε ότι μου αγόρασε ένα σπίτι στο χωριό αλλά όταν έφτασα, ένιωσα το έδαφος να γλιστράει κάτω από τα πόδια μου.
Λέγομαι Δημήτρης και είμαι 78 χρονών.
Ποτέ δεν πίστευα ότι θα ζητούσα συμβουλές από αγνώστους, αλλά εδώ είμαι. Χρειάζομαι την άποψή σας.
Έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής μου ως μοναχικός πατέρας. Η γυναίκα μου, Ελένη, πέθανε από καρκίνο όταν ο γιος μας, Νίκος (τώρα 35 ετών), ήταν μόλις δέκα χρονών.
Ήταν δύσκολες εποχές και για τους δύο, αλλά τα βγάλαμε πέρα μαζί. Από τότε, ήμασταν μόνο εμείς οι δύο ενάντια στον κόσμο. Προσπάθησα να είμαι και μητέρα και πατέρας γι αυτόν, δουλεύοντας σκληρά για να του δώσω κάθε ευκαιρία στη ζωή.
Ο Νίκος μεγάλωσε και έγινε ένα καλό παιδί. Φυσικά, είχε και τις στιγμές της επανάστασής του, αλλά γενικά ήταν ευγενικός, εργατικός και φαινόταν λογικός νέος. Πήγε καλά στο σχολείο, μπήκε στο πανεπιστήμιο με μερική υποτροφία και μετά την αποφοίτησή του, βρήκε μια καλή δουλειά στον τομέα των οικονομικών.
Πάντα ήμουν τρομερά περήφανος γι αυτόν και τον παρακολουθούσα να γίνεται ένας επιτυχημένος ενήλικας. Μείναμε κοντά ακόμα κι όταν μετακόμισε μιλούσαμε τακτικά και έτρωγαμε μαζί του τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα.
«Μπαμπά,» μου είπε, αλλά ούτε καν μπορούσε να με κοιτάξει στα μάτια. «Λυπάμαι. Ξέρω ότι σου είπα ότι είναι ένα μικρό σπίτι, αλλά θα είναι καλύτερα για σένα. Εδώ θα σε φροντίζουν.»
«Να με φροντίζουν; Δεν χρειάζομαι κάποιον να με φροντίζει! Είμαι τελείως ανεξάρτητος. Γιατί μου είπες ψέματα;»
«Μπαμπά, σε παρακαλώ.» Τελικά, ο Νίκος με κοίταξε στα μάτια, και το βλέμμα του ήταν γεμάτο ικεσία.
«Τελευταία, ξεχνάς πράγματα. Φοβάμαι να μένεις μόνος. Αυτό το μέρος έχει εξαιρετικές εγκαταστάσεις και πάντα θα υπάρχει κάποιος κοντά αν χρειαστείς βοήθεια.»
«Να ξεχνάω πράγματα; Όλοι ξεχνάμε πράγματα μερικές φορές!» φώναξα, με δάκρυα θυμού να μου κυλούν στα μάγουλα.
«Δεν είναι έτσι, Νίκο. Πάμε αμέσως σπίτι.»
Ο Νίκος κούνησε το κεφάλι και μετά μου είπε τα πιο σοκαριστικά νέα της ημέρας:
«Δεν μπορώ να το κάνω αυτό, μπαμπά. Εγώ ήδη πούλησα το σπίτι.»
Ένιωσα το έδαφος να γλιστράει κάτω από τα πόδια μου.
Ήξερα ότι είχα συμφωνήσει να το πουλήσουμε, αλλά πίστευα ότι είχα ακόμα χρόνο. Ήθελα να γνωρίσω τους νέους ιδιοκτήτες, να επιλέξω μια καλή οικογένεια και να βεβαιωθώ ότι θα τους εξηγήσω πώς να φροντίσουν την παλιά δρυά στην αυλή.
Γι αυτό, αυτό που συνέβη πριν λίγο περισσότερο από ένα χρόνο με σόκαρε. Ήταν μια Τρίτη βράδυ όταν ο Νίκος ήρθε στο σπίτι μου, εμφανώς ενθουσιασμένος.
«Μπαμπά,» μου είπε, «έχω υπέροχα νέα! Σου αγόρασα ένα σπίτι στο χωριό!»
«Ένα σπίτι; Νίκο, τι μου λες;»
«Είναι το ιδανικό μέρος, μπαμπά. Ήσυχο, γαλήνιο ακριβώς ό,τι χρειάζεσαι. Θα σου αρέσει!»
Ήμουν έκπληκτος. Να μετακομίσω μακριά από εδώ; Μου φαινόταν πολύ μεγάλο βήμα.
«Νίκο, δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό. Είμαι καλά εδώ.»
Αλλά εκείνος επέμενε!
«Όχι, μπαμπά, το αξίζεις. Το σπίτι που μένεις τώρα είναι πολύ μεγάλο για σένα μόνο. Είναι ώρα για αλλαγή. Πίστεψέ με, θα είναι υπέροχο για σένα.»
Πρέπει να ομολογήσω ότι ήμουν δύσπιστος. Το σπίτι που έμενα ήταν η οικογενειακή μας κατοικία για πάνω από 30 χρόνια. Εκεί μεγάλωσε ο Νίκος, εκεί η Ελένη κι εγώ φτιάξαμε τη ζωή μας μαζί. Αλλά ο γιος μου φαινόταν τόσο ενθουσιασμένος, τόσο πεπεισμένος ότι ήταν η σωστή απόφαση. Και του είχα απόλυτη εμπιστοσύνη.
Στο κάτω κάτω, πάντα ήμασταν ειλικρινείς ο ένας με τον άλλον.
Έτσι, παρά τις αμφιβολίες μου, συμφώνησα να μετακομίσω και να πουλήσουμε το σπίτι. Τις επόμενες μέρες, μάζεψα τα πράγματά μου και ετοιμάστηκα να φύγω, ενώ ο Νίκος ανέλαβε τις περισσότερες λεπτομέρειες. Με διαβεβαίωσε ότι όλα ήταν προγραμματισμένα. Ήταν τόσο προσεκτικός, που άφησα τις ανησυχίες μου στην άκρη.
Τελικά, ήρθε η ημέρα να φύγω για το νέο μου σπίτι. Όταν μπήκαμε στο αυτοκίνητο, ο Νίκος μιλούσε για όλες τις παροχές του νέου μέρους. Αλλά, καθώς απομακρυνόμασταν από την πόλη, ένιωθα όλο και πιο ανήσυχος.
Τα περίχωρα γίνονταν όλο και πιο έρημα. Δεν ήταν το γραφικό χωριό που είχα φανταστεί δεν υπήρχαν πράσινες πλαγιές ή ελκυστικά τοπία. Αντί για γνωστούς γείτονες και ζωντανές πόλεις, υπήρχαν μονότονες εκτάσεις και μια εγκαταλελειμμένη φάρμα.
Τα σ
