Στο σκιάστρο του ονείρου, η γιαγιά Ελένη, με τα γκρίζα μαλλιά σαν παλιό βελούδο, ξαφνικά βρέθηκε μπροστά στο άθλιο της πόρτες του οικείου στην Αθήνα, όταν η ζωή της άρχισε να χτυπάει το πεσόν της σαν χαλί με κεντιναρίσματα. Ο γιος της, ο Νίκος, και η νύφη του, η Ειρήνη, εμφανίστηκαν σαν δύο άγγελοι με κλειδιά λουξενάκι που έλαμπαν στο φως του φεγγαριού. Χωρίς λέξη, μόνο ένας ψιθυριστός ψίθυρος έφυγε από τα χείλη της:
Γιατί μου δίνετε τέτοια υπερβολικά δώρα; δεν μου χρειάζεται τίποτα!
Είναι η «επιπλέον παροχή για τη σύνταξη», θα βάλεις σε αυτόν τους ενοικιαστές της είπε ο Νίκος, με φωνή βαθειά σαν βυθισμένο πιάτο.
Η Ελένη δεν είχε πάρα ακόμα κάνει επίσκεψη στο Ταμείο Πίστευσης Συντάξεων· μόλις μία εβδομάδα πριν είχε απελευθερωθεί από το εργασιακό της φορτίο, σαν να είχε ξεπλυθεί από τα βάρη των δεκαετιών. Και εκείνοι, όπως σιγανή αεροπλάνηση, είχαν ήδη κλείσει όλες τις λεπτομέρειες χωρίς αυτήν. Ξεκίνησε να αρνείται, αλλά η Ειρήνη της ψιθυρίζει: «Μην τσακώσαι».
Η σχέση της με την νύφη δεν ήταν πάντα ήρεμη· μερικές φορές ήμασταν ως ήσυχες λίμνες, ξαφνικά όμως ανέβαινε μια καταιγίδα από το πουθενά. Και εγώ, και αυτή, ήμασταν οι καταιγίδες. Μέρα με τη μέρα προσαρμοζόμασταν, έμαθαμε να μην μιλάμε με σιγαλό, να μην παλεύουμε. Από τα τελευταία χρόνια, ευλογημένα από τον Θεό, ζούμε σαν ήρεμος ήλιος πάνω σε λουλούδια.
Η αδερφή του Νίκου, η Αθηνά, όταν έμαθε για το δώρο, τηλεφώνησε άμεσα, γεμίζοντας την Ελένη με ευχές: «Καλή μου, έχω μεγαλώσει μια καλή κόρη, αν δεν την ενοχλεί αυτό το δώρο». Στη συνέχεια, το άφησε να ακούσει: «Αν ήμουν στη θέση σου, δεν θα το αποδεχόμουν· θα το έδινα στο εγγόνι μου».
Στην ήμισυν νύχτα, η Ελένη σκεφτόταν αν θα τα αντέξει μόνη της με μόνο τη σύνταξη, που δεν ανάγκαζε πολλά. Το πρωί κάλεσε το εγγόνι της, τον Στάθη, και άρχισε να σκάβει ελαφρά το έδαφος, ρωτώντας αν θα του έφτιαχνα δικό του σπίτι. Ο Στάθης, που κοντά στα δεκαέξι όνταν, ετοιμάστηκε για πανεπιστήμιο, είχε μια κοπέλα, και δεν μπορούσε να τη φέρει στο σπίτι των γονιών.
Γιαγιά, μην ανησυχείς! Θέλω να κερδίζω τα δικά μου» απάντησε, με θάρρος νέου ήρωα.
Όλοι αρνήθηκαν το σπίτι. Το πρότεινα πρώτα στην Ειρήνη, μετά στον Στάθη και, τέλος, στον Νίκο.
Θυμήθηκα μια ιστορία από την αδερφή μου Μαρία: η σύζυγος του αδερφού της είχε χάσει το σπίτι και μετακόμισε σε μικρό δημοτικό διαμέρισμα, σαν να κρατούσε το δωμάτιο σαν ένα κλαδί βυθισμένο σε στρώση νερού.
Ο θείος μας Οδυσσέας είχε εξαφανιστεί πριν από δεκαπέντε χρόνια· οι κληρονόμοι του τσακώνονταν αδυσώπητα για το «κομμάτι» του, χωρίς να βρουν δρόμο.
Μία μέρα, είδα στην τηλεόραση πως οι γονείς μου, ο Γεώργιος και η Λυδία, είχαν μεταγράψει το σπίτι τους στο γιό μου, ο οποίος το πήρε, τους έδιωξε από το σπίτι και το πουλούσε, αφήνοντας τους παππού και γιαγιά χωρίς στέγη.
Έκλαψα· δεν ήξερα αν ήταν από ευγνωμοσύνη ή περηφάνια. Στην υπηρεσία σύνταξης, μου αποκάλυψαν ότι η σύνταξή μου ήταν 2000 ευρώ· και ο Νίκος ενοίκιο έβαλε 3000 ευρώ το μήνα. Τότε κατάλαβα το δώρο των παιδιών: ήταν πραγματικά βασιλικό, σαν άστρο που φωτίζει το όνειρο.
