**Ημερολόγιο του Ηλία**
Ο γιος μου μου είπε πως μου αγόρασε ένα σπίτι στην ύπαιθρο αλλά όταν φτάσαμε εκεί, ένιωσα το έδαφος να γλιστράει κάτω από τα πόδια μου.
Λέγομαι Ηλίας και είμαι 78 ετών.
Ποτέ δεν πίστευα ότι θα έπρεπε να ζητήσω συμβουλές από αγνώστους, αλλά εδώ είμαι. Χρειάζομαι την προοπτική σας.
Την περισσότερη ενήλικη ζωή μου την πέρασα ως μόνος πατέρας. Η γυναίκα μου, η Ελένη, πέθανε από καρκίνο όταν ο γιος μας, ο Δημήτρης (τώρα 35 ετών), ήταν μόλις δέκα χρονών.
Ήταν δύσκολες στιγμές και για τους δύο, αλλά τα καταφέραμε μαζί. Από τότε, ήμασταν εμείς οι δύο ενάντια σε όλον τον κόσμο. Έκανα τα πάντα για να είμαι και πατέρας και μητέρα γι αυτόν, και δούλεψα σκληρά για να του δώσω κάθε ευκαιρία.
Ο Δημήτρης μεγάλωσε και έγινε καλό παιδί. Φυσικά, είχε και τις στιγμές της επανάστασής του, αλλά γενικά ήταν ευγενικός, εργατικός και φαινόταν λογικός νέος. Πήγε καλά στο σχολείο, κέρδισε μερική υποτροφία στο πανεπιστήμιο και μετά τις σπουδές βρήκε καλή δουλειά στον τομέα των οικονομικών.
Πάντα ήμουν περήφανος γι αυτόν και τον έβλεπα να γίνεται ένας επιτυχημένος άνθρωπος. Παραμείναμε κοντά, ακόμα κι όταν έφυγε από το σπίτι μιλούσαμε τακτικά και τρώγαμε μαζί τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα.
«Μπαμπά», μου είπε, αλλά δεν μπορούσε καν να με κοιτάξει στα μάτια. «Συγγνώμη. Ήξερα ότι σου είπα πως ήταν εξοχικό, αλλά εδώ θα είσαι καλύτερα. Θα σε φροντίζουν εδώ.»
«Θα με φροντίζουν; Δεν χρειάζομαι κάποιον να με φροντίζει! Είμαι τελείως ανεξάρτητος. Γιατί μου είπες ψέματα;»
«Μπαμπά, σε παρακαλώ.» Ο Δημήτρης με κοίταξε επιτέλους, και στα μάτια του ήταν μια έκκληση.
«Τελευταία, ξεχνάς διάφορα πράγματα. Ανησυχώ που μένεις μόνος σου. Αυτό το μέρος έχει υπέροχες εγκαταστάσεις, και αν χρειαστείς κάτι, πάντα θα υπάρχει κάποιος δίπλα σου.»
«Ξεχνάω πράγματα; Σε όλους συμβαίνει κάποιες φορές!» φώναξα, ενώ δάκρυα θυμού κυλούσαν στα μάγουλά μου.
«Δεν είναι έτσι, Δημήτρη. Πάρε με αμέσως πίσω στο σπίτι.»
Ο Δημήτρης κούνησε το κεφάλι του και μετά μου είχε την μεγαλύτερη έκπληξη της ημέρας:
«Δεν μπορώ, μπαμπά. Εγώ πουλήσα το σπίτι.»
Ένιωσα το έδαφος να γλιστράει.
Ήξερα ότι είχα συμφωνήσει στην πώληση, αλλά νόμιζα ότι είχα ακόμα χρόνο. Ήθελα να γνωρίσω τους νέους ιδιοκτήτες, να διαλέξω μια καλή οικογένεια και να βεβαιωθώ ότι θα τους πουν πώς να φροντίζουν την παλιά βελανιδιά στον κήπο.
Γι αυτό, αυτό που συνέβη πριν από περίπου ένα χρόνο με σόκαρε. Ήταν μια Τρίτη βράδυ όταν ο Δημήτρης ήρθε στο σπίτι μου, εμφανώς ενθουσιασμένος.
«Μπαμπά», μου είπε, «έχω υπέροχα νέα! Σου αγόρασα ένα εξοχικό!»
«Εξοχικό; Δημήτρη, για τι πράγμα μιλάς;»
«Είναι το τέλειο μέρος, μπαμπά. Ήσυχο, γαλήνιο ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι. Θα το λατρέψεις!»
Ήμουν έκπληκτος. Να μετακομίσω σε ένα σπίτι τόσο μακριά; Φαινόταν πολύ μεγάλο βήμα.
«Δημήτρη, δεν χρειαζόταν να το κάνεις αυτό. Νιώθω καλά εδώ.»
Αλλά αυτός επέμενε!
«Όχι, μπαμπά, το αξίζεις. Το σπίτι που μένεις τώρα είναι πολύ μεγάλο για σένα μόνο. Είναι ώρα για αλλαγή. Εμπιστεύσου με, θα είναι υπέροχα.»
Πρέπει να ομολογήσω ότι ήμουν δύσπιστος. Το σπίτι που έμενα ήταν το οικογενειακό μας σπίτι για πάνω από 30 χρόνια. Εκεί μεγάλωσε ο Δημήτρης, εκεί η Ελένη κι εγώ φτιάξαμε τη ζωή μας. Αλλά ο γιος μου φαινόταν τόσο ενθουσιασμένος, τόσο σίγουρος ότι ήταν το σωστό βήμα. Και του εμπιστευόμουν απόλυτα.
Είχαμε πάντα ειλικρίνεια μεταξύ μας.
Έτσι, παρά τις αμφιβολίες μου, συμφώνησα να μετακομίσω και να πουλήσω το σπίτι μου. Τις επόμενες μέρες, μάζεψα τα πράγματά μου και ετοιμαζόμουν για τη μετακόμιση, ενώ ο Δημήτρης ανέλαβε τις λεπτομέρειες. Μου έλεγε ότι όλα ήταν οργανωμένα. Ήταν τόσο στοργικός που άφησα τις ανησυχίες μου στην άκρη.
Τελικά, ήρθε η μέρα να πάω στο νέο μου σπίτι. Όταν μπήκαμε στο αυτοκίνητο, ο Δημήτρης μου έλεγε για τις ανέσεις που προσέφερε το νέο μέρος. Αλλά όσο απομακρυνόμασταν από την πόλη, τόσο πιο άβολα νιώθω.
Η περιοχή γινόταν ολοένα και πιο ερημική. Δεν ήταν το γραφικό μέρος που είχα φανταστεί χωρίς λόφους ή όμορφη φύση. Αντί για γνωστούς γείτονες και ζωντανά δρόμια, υπήρχαν κενά, άδεια χωράφια, ακόμα και ένα εγκαταλελειμμένο αγρόκτημα.
Τα εξοχικά που κάποτε θαύμαζα και σκεφ
