Λένε πως ο γάμος είναι το ξεκίνημα μιας καινούργιας ζωής. Για μένα, όμως, για τον Νίκο, έγινε το τέλος μιας ψευδαίσθησης που τόσο σκληρά είχα χτίσει.
**Σκηνή 1: Η μάσκα της τέλειας νύφης**
Η Μαρίνα στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη. Μια υπέροχη δαντελένια νυφική, αψεγάδιαστο μακιγιάζ, χαμόγελο πλατύ σαν αιγαιοπελαγίτισσα αυγή. Όμως, τα μάτια της μέσα τους δεν υπήρχε αγάπη. Κρατούσε το κινητό της κολλημένο στ’ αυτί και με σιγουριά ψιθύριζε:
Απλά περίμενε να τελειώσει το μυστήριο. Μόλις το όνομά του γραφτεί στον κοινό μας λογαριασμό, θα φύγουμε μαζί για τη Ρόδο.
**Σκηνή 2: Ο κόσμος γκρεμίζεται**
Εμφανίστηκα στην πόρτα με μια αγκαλιά ολόλευκες ανεμώνες το σύμβολο της αγνής αγάπης μου. Όμως το χαμόγελό μου πάγωσε. Στάθηκα ακίνητος, ακούγοντας κάθε της λέξη να με σκίζει σαν μαχαίρι.
Η Μαρίνα συνέχισε:
Είναι τόσο αφελής Πραγματικά νομίζει πως με νοιάζουν τα κληρονομικά της οικογένειάς του. Το μόνο που θέλω είναι τα λεφτά.
**Σκηνή 3: Θυμός και σιωπή**
Τα δάχτυλά μου έσφιξαν τα λουλούδια. Τα κοτσάνια έσπαγαν, αγκάθια χώνονταν στο δέρμα, αλλά ο πόνος δεν με άγγιζε. Η σκιά μου σκέπασε την Μαρίνα, σκοτεινιάζοντας το δωμάτιο που μόλις πριν έλουζε ο ήλιος.
**Σκηνή 4: Στιγμή αλήθειας**
Η Μαρίνα γύρισε. Το πρόσωπό της άσπρισε περισσότερο από το νυφικό. Το κινητό της γκρεμίστηκε με ήχο βαρύ στο ξύλινο πάτωμα. Η σιωπή έγινε αβάσταχτη.
**Σκηνή 5: Το τελικό σημείο**
Κοίταξα τα τσαλακωμένα λουλούδια που κρατούσα κι ύστερα την κοίταξα βαθιά, ψυχρά, αποφασιστικά.
**Η μοναδική «κληρονομιά» που θα πάρεις είναι αυτή που μόλις πέταξες μακριά**, της είπα.
Άρπαξα απότομα το πέπλο της και της το τράβηξα από το κεφάλι.
Εκείνη πάγωσε, ανίκανη να κινηθεί. Το λεπτό ύφασμα έμεινε στα χέρια μου. Ούτε φώναξα, ούτε αγανάκτησα. Η ψυχραιμία μου έγινε πιο τρομακτική από κάθε φωνή.
Νίκο, δεν είναι όπως το φαντάστηκες… ψιθύρισε με φωνή που έτρεμε. Εγώ απλώς…
Απλώς έδειξες το πραγματικό σου πρόσωπο, τη σταμάτησα.
Πέταξα το σκισμένο πέπλο στα πόδια της, μέσα στα χνάρια της στο πάτωμα. Έβγαλα το μικρό βελούδινο κουτί με τις βέρες και, χωρίς να το ανοίξω καν, το άφησα στο τραπέζι δίπλα στο σπασμένο κινητό της.
Οι καλεσμένοι περιμένουν, προσπάθησε να πιαστεί από την τελευταία ελπίδα. Τι να τους πω;
Στάθηκα για λίγο στην πόρτα, πριν βγω.
Πες τους πως η νύφη άργησε να πάρει το τρένο για τη «νέα της ζωή». Κι ο γαμπρός επιτέλους ξύπνησε.
Έφυγα χωρίς να κοιτάξω πίσω μου. Λίγο μετά, ο βόμβος του αυτοκινήτου μου αντήχησε στην αυλή. Η Μαρίνα έμεινε μόνη της, στην ακριβότερη νυφική που φόρεσε ποτέ κι όμως δεν άξιζε πια τίποτα. Γάμος δεν θα γίνει. Θα υπάρξει μόνο ο μακρύς δρόμος πίσω, σ ένα σπίτι όπου δεν την περιμένει κανείς παρά μόνο οι δικές της φιλοδοξίες που έγιναν κομμάτια.
Άραγε εσύ, αν ήσουν στη θέση μου, τι θα έκανες; Θα έδινες δεύτερη ευκαιρία ή θα καιγες όλες τις γέφυρες για πάντα; Περιμένω τις σκέψεις σαςΉταν η πρώτη φορά που ένιωθα το βάρος από πάνω μου να φεύγει, σαν το αλάτι που αφήνει ο ιδρώτας στο τέλος μιας μεγάλης διαδρομής. Έξω, ο αέρας μύρισε ελευθερία και φρεσκοκομμένο γρασίδι μια υπόσχεση πως κάθε τέλος είναι μια καινούργια αρχή, αρκεί να τολμήσεις να το διεκδικήσεις.
Ο ήλιος έδυε αργά πίσω από τα κυπαρίσσια. Μπροστά μου, ο δρόμος άνοιγε άδειος, καθαρός, χωρίς ψεύτικες χαρές, χωρίς προσποιήσεις. Ησυχία, όχι μοναξιά. Έσφιξα το τιμόνι και χαμογέλασα. Δεν ήμουν πια το θύμα μιας ψευδαίσθησης· ήμουν ο ήρωας της δικής μου πραγματικότητας.
Κι αν στην αυλή άφησα λουλούδια μαραμένα και ένα όνειρο σπασμένο, ήξερα πως πιο πέρα, σε κάποιο άλλο λιβάδι, θα ανθίσουν ξανά ανεμώνες μόνο για εκείνους που μπορούν στ αλήθεια να αγαπήσουν.
