Άκου να δεις, αυτό που θα σου πω έγινε πριν από λίγους μήνες. Ήταν βράδυ και ο Ανδρέας γύριζε από το αεροδρόμιο „Ελευθέριος Βενιζέλος”, όπου είχε πάει να πάρει τη μητέρα του. Καθώς οδηγούσε προς το σπίτι του στη Γλυφάδα, είδε μια κοπέλα, τη Μαρίνα, να στέκεται μόνη της στην άκρη της Αττικής Οδού. Ήταν ολομόναχη και βρεγμένη ως το κόκαλο – είχε ρίξει καταιγίδα εκείνο το απόγευμα. Ο Ανδρέας, με την καλή του καρδιά, σταμάτησε και τη ρώτησε αν χρειάζεται βοήθεια.
Μπήκε στο αμάξι και της έδωσε το μπουφάν του, γιατί έτρεμε από το κρύο και ήταν μούσκεμα. Μετά από λίγη κουβέντα, η Μαρίνα του εκμυστηρεύτηκε πως ο ίδιος της ο πατέρας είχε σηκώσει χέρι πάνω της. Του ζήτησε να την πάει μέχρι το σταθμό Λαρίσης, για να περάσει εκεί τη νύχτα και να δει τι θα κάνει από το πρωί. Ο Ανδρέας δεν άντεξε να την αφήσει έτσι, με τέτοιο πόνο, και της πρότεινε να μείνει μαζί του για λίγο, μέχρι να σταθεί στα πόδια της.
Έτσι, η Μαρίνα βρέθηκε να μένει στο διαμέρισμα του Ανδρέα στην Αθήνα. Τρεις μήνες αργότερα συνέβη κάτι που κανένας δεν περίμενε. Ένα πρωί η Μαρίνα δεν αισθανόταν καλά και τελικά αποδείχτηκε πως ήταν έγκυος.
Στην αρχή ο Ανδρέας πάγωσε, δεν ήξερε πώς να το διαχειριστεί όλο αυτό. Μετά, όμως, το πήρε απόφαση: Δεν υπήρχε περίπτωση να της πει να το ρίξει, ούτε να φύγει. Της έκανε πρόταση γάμου κι εκείνη, συγκινημένη, είπε το ναι.
Το πιο αστείο είναι ότι σήμερα ο Ανδρέας όλο καμαρώνει στους φίλους του για το πόσο καλά μαγειρεύει η Μαρίνα, πόσο ωραία κρατάει το σπίτι, λες και τα είχε βρει ταλέντα από πριν. Υπάρχει όμως κάτι που της το κρατάει κρυφό: Ποτέ του δεν κατάφερε να αγαπήσει πραγματικά μια γυναίκα, απλά μένει μαζί της από συμπόνια και τρυφερότητα. Δεν ξέρει για πόσο θα κρατήσει ο γάμος τους, όμως κάθε φορά που τη βλέπει να χαμογελάει νιώθει ευτυχισμένος… και σκέφτεται, ίσως τελικά έτσι να έπρεπε να είναι.
