Η οικογένειά μας αποτελείται από τους γονείς μου, τον μικρότερο αδερφό μου, τον Νίκο, κι εμένα. Όταν ο Νίκος έφυγε για την Αθήνα, εγώ αποφάσισα να μείνω κοντά στους γονείς μας στο Ηράκλειο. Αργότερα, παντρεύτηκα και εγώ, όπως και ο Νίκος, ο οποίος απέκτησε δύο κόρες που τις καμάρωνε πολύ. Παρόλο που μέναμε μακριά, ο Νίκος ερχόταν τακτικά να μας δει και, όταν η μεγάλη του κόρη, η Ελένη, μεγάλωσε, άρχισε να μας επισκέπτεται μόνη της. Πάντα περίμενα με ανυπομονησία να δω την Ελένη και έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να περάσει όμορφα στο σπίτι μας.
Σε μία από τις επισκέψεις της, καθίσαμε ως αργά το βράδυ κουβεντιάζοντας και της άνοιξα την καρδιά μου σχετικά με το οικονομικό βάρος που έπρεπε να σηκώσουν οι γονείς μου. Σκέφτηκα πως, ως ανιψιά μου, ήταν η κατάλληλη να τη συμβουλευτώ. Μιλήσαμε για ώρες, και το επόμενο πρωί με αιφνιδίασε όταν, αντί για κάποιο γλυκό δώρο, επέμεινε να μου δώσει χρήματα, θέλοντας να με βοηθήσει. Στην αρχή αρνήθηκα, αλλά η Ελένη επέμεινε τόσο γλυκά που τελικά αποδέχτηκα με ευγνωμοσύνη την κίνηση της.
Λίγες μέρες αργότερα, με πήρε τηλέφωνο ο Νίκος, φανερά ενοχλημένος, ρωτώντας με τι σκεφτόμουν να πάρω λεφτά από την κόρη του. Προσπάθησα να του εξηγήσω πως δεν του ζήτησα τίποτα, ήταν μόνο από δική της θέληση να με στηρίξει, αλλά τα λόγια μου δεν βρήκαν καμία ανταπόκριση. Με κατηγόρησε ότι εκμεταλλεύτηκα τη γενναιοδωρία της και πως θα έπρεπε να του ζητήσω τα χρήματα απ ευθείας.
Νιώθοντας παρεξηγημένος και θέλοντας να αποκαταστήσω τις ισορροπίες, μετέφερα διπλάσια ποσότητα χρημάτων, 600 ευρώ, στον τραπεζικό του λογαριασμό, σαν ένδειξη καλής θέλησης. Δυστυχώς, αυτή ήταν και η τελευταία φορά που μιλήσαμε με τον Νίκο. Περισυλλογίζομαι συχνά το τι θα έκανα αν ήμουν στη θέση του, αλλά μοιάζει να έχει σκληρύνει απέναντί μου. Αυτό το περιστατικό με άφησε με ένα βάρος στην ψυχή και ένα αίσθημα απόστασης απέναντι στον αδερφό μου.
