Αν κάποιος μου είχε διηγηθεί αυτή την ιστορία, δεν θα την πίστευα εύκολα. Όμως συνέβη πραγματικά στον αδερφό μου και στη γυναίκα του. Επέστρεφαν σπίτι μετά από το γιορτασμό των γενεθλίων του παππού μας, σε ένα χωριό κοντά στη Λαμία. Ήταν μόλις επτά το απόγευμα. Οδηγούσαν στην εθνική οδό όταν ξαφνικά είδαν μια νεαρή γυναίκα να στέκεται στη μέση του δρόμου, κουνώντας τα χέρια της για να τους σταματήσει.
Η σύζυγος του αδερφού μου, η Μαργαρίτα, τον παρακάλεσε να μην σταματήσει, λέγοντας πως ήταν επικίνδυνο. Παρ όλα αυτά ο αδερφός μου, ο Διονύσης, αποφάσισε να κόψει ταχύτητα για να δει τι συνέβαινε. Το πρόσωπο της κοπέλας ήταν γεμάτο πληγές και μελανιές.
Με τρεμάμενη φωνή, γεμάτη δάκρυα, τους είπε πως είχε γίνει ένα τροχαίο. Οικογενειακό τους αυτοκίνητο είχε ξεφύγει από το δρόμο και είχε πέσει σε μια χαράδρα. Είπε πως ο άντρας της ήταν νεκρός, αλλά το παιδί είχε σωθεί και τους παρακάλεσε να το βοηθήσουν. Τους έδειξε το σημείο του ατυχήματος.
Ο Διονύσης βγήκε από το αυτοκίνητο, είπε στη Μαργαρίτα να μείνει με τη γυναίκα και κατέβηκε προς το σημείο που του είχε δείξει. Εκεί, πράγματι, βρήκε το αυτοκίνητο όπως το είχε περιγράψει. Χωρίς να σκεφτεί πολύ, άνοιξε γρήγορα την πόρτα και πήρε το παιδί από το πίσω κάθισμα. Το αγόρι ήταν περίπου έξι χρονών.
Όταν επέστρεψε στο δικό του αυτοκίνητο, η νεαρή γυναίκα είχε εξαφανιστεί. Ρώτησε τη Μαργαρίτα που πήγε, αλλά εκείνη μόνο ανασήκωσε τους ώμους και του είπε πως η γυναίκα τον είχε ακολουθήσει προς τη χαράδρα. Ο Διονύσης γύρισε ξανά στο σημείο του ατυχήματος ψάχνοντας τη γυναίκα και τότε, για πρώτη φορά, πρόσεξε ότι στο μπροστινό κάθισμα του αυτοκινήτου υπήρχαν δυο άτομα. Ο άντρας, ο οδηγός, και η σύζυγός του, και οι δύο νεκροί.
Και σκέφτηκε: πώς γινόταν να τους είχε μιλήσει η γυναίκα και να του ζητήσει βοήθεια; Το σοκ αυτής της συνειδητοποίησης τον ανατρίχιασε. Το παιδί ζει πλέον μαζί τους, το υιοθέτησαν. Ο Διονύσης πιστεύει ακράδαντα πως μόνο ένα πνεύμα μπόρεσε να τους μιλήσει εκείνο το βράδυ.
