Μου είναι δύσκολο να φανταστώ ποιος μπορεί να έβαλε στον αδερφό μου την ιδέα ότι έχει καλλιτεχνικό ταλέντο στα σχολικά του χρόνια, αφού όλο αυτό τον έκανε απλώς να αποκτήσει μια υπέρμετρη αυτοπεποίθηση και μια αίσθηση αξίας που δεν είχε καμία βάση. Όταν ο αδερφός μου, Δημήτρης, ανακοίνωσε στους γονείς του τη νέα του καλλιτεχνική επιτυχία, εκείνοι αποφάσισαν να τον στηρίξουν στέλνοντάς τον σε μαθήματα ζωγραφικής. Παρόλα αυτά, μετά από λίγα μαθήματα, αποφάσισε με αλαζονεία ότι τα ήξερε όλα και σταμάτησε να παρακολουθεί τα μαθήματα. Οι γονείς του ευελπιστούσαν πως τελικά θα ξεπεράσει αυτή την εμμονή με την ζωγραφική πριν τελειώσει το λύκειο, αλλά εκείνος επέμεινε και προσπάθησε μάλιστα να μπει στη Σχολή Καλών Τεχνών. Δυστυχώς, δεν έγινε δεκτός γιατί τα έργα του δεν είχαν την αποδοχή που περίμενε, όμως εκείνος επέμενε με πείσμα πως το ταλέντο δεν χρειάζεται πτυχία και συνέχισε να ζωγραφίζει.
Ο πατέρας μας, όμως, είχε άλλη άποψη και αποφάσισε να μην τον στηρίζει οικονομικά πια, πράγμα που οδήγησε σε μια ψυχρή σχέση μεταξύ τους. Παρόλο που του επέτρεψαν να μένει στο σπίτι των γονιών μας στην Αθήνα, δεν του παρείχαν καθόλου χρήματα για προσωπικά έξοδα. Έτσι, ο Δημήτρης έφυγε απογοητευμένος και βρήκε δουλειά σε ταβέρνα ως σερβιτόρος, ενώ παράλληλα συνέχιζε να ζωγραφίζει. Γνώρισε μια κοπέλα, την Αγγελική, που θαύμαζε το ταλέντο του και μετακόμισε μαζί της. Κάποια στιγμή κάποιος αγόρασε έναν πίνακά του και αυτό φουσκώσε ακόμα περισσότερο τον εγωισμό του, οπότε παράτησε τη δουλειά στην ταβέρνα για να αφοσιωθεί στη ζωγραφική.
Όταν η Αγγελική, η γυναίκα του, ήταν ο μόνος που έφερνε χρήματα στο σπίτι μετά τη γέννηση του παιδιού τους, αντιμετώπισαν σοβαρές οικονομικές δυσκολίες. Έπιασε ο ίδιος δουλειά σε μια καφετέρια για λίγο, αλλά την εγκατέλειψε σύντομα για να παραδοθεί πλήρως στην τέχνη του. Αυτή η απόφαση, όμως, επέφερε έλλειψη χρημάτων ακόμη και για τα βασικά, όπως το φαγητό. Η μητέρα μας, η Ελένη, δεν άντεχε να βλέπει τον εγγονό της να στερείται και τους αγόραζε φαγητό. Με τον καιρό, ο Δημήτρης και η Αγγελική απέκτησαν τρία παιδιά, με την Αγγελική να μένει ακόμη στο σπίτι λόγω της άδειας μητρότητας. Ο αδερφός μου συνέχισε να ζωγραφίζει κι ας πούλησε μερικούς πίνακες σε πέντε χρόνια, τα έσοδα ήταν ελάχιστα.
Η οικονομική τους κατάσταση στηριζόταν κυρίως σε μένα και τους γονείς μας, αφού εμείς εξακολουθούσαμε να τους βοηθάμε. Έπρεπε να φροντίζουμε τις ανάγκες τους και να στηρίζουμε τη δική τους οικογένεια.
