Οι γονείς μου πρότειναν πως αν μείνω έγκυος θα μας δώσουν ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Με τον άντρα μου όμως, με τον καιρό συνειδητοποιήσαμε πως μας εξαπάτησαν.

Είμαι μοναχοκόρη, από ό,τι λένε, μου άργησαν πολύ να με αποκτήσουν, αλλά αμφιβάλλω αν ποτέ με αγάπησαν πραγματικά. Στα είκοσι τρία μου, πέντε μήνες έγκυος, άρχισα να αναρωτιέμαι αν είμαι όντως το βιολογικό παιδί των γονιών μου. Οι γονείς μου έχουν ήδη περάσει τα εβδομήντα, και οικονομικά είμαστε σε άθλια κατάσταση. Ζούμε σ ένα ενοικιαζόμενο διαμέρισμα στην Αθήνα, μετά βίας τα φέρνουμε βόλτα μήνα με το μήνα. Εγώ και ο άντρας μου, ο Νίκος, σπουδάζουμε και δουλεύουμε όσο μπορούμε, και πάλι όμως δεν φτάνουν τα λεφτά να καλύψουμε όλες τις ανάγκες μας. Μας απείλησαν δύο φορές με έξωση επειδή καθυστερήσαμε τα νοίκια και χρειάστηκε να ζητήσουμε δανεικά από φίλους, με αποτέλεσμα να πνιγόμαστε στα χρέη, να μην φτάνουν τα χρήματα ούτε για το φαγητό και κάθε μέρα να δίνουμε μάχη με το οικονομικό άγχος. Που και που, οι γονείς μου μάς φέρνουν κάτι φαγώσιμο. Επέμεναν να παντρευτούμε όσο γίνεται γρηγορότερα, οπότε πέρσι, σχεδόν χωρίς να σκεφτούμε, παντρευτήκαμε στο δημαρχείο. Κι από τότε άρχισε ο αγώνας για το εγγόνι.
Η μητέρα μου, η Ελένη, δεν έχανε ευκαιρία να μου θυμίζει πως πρέπει να κάνω γρήγορα παιδί, πριν καταλήξω σαν κι εκείνη μεγάλη μάνα. Παρά τις πιέσεις, εγώ και ο Νίκος φοβόμασταν το τεράστιο οικονομικό βάρος που συνεπάγεται το μεγάλωμα ενός παιδιού, και δεν βιαζόμασταν. Τότε όμως οι γονείς μου μάς έβαλαν έναν πειρασμό μπροστά μας: αν κάνουμε παιδί, θα μας δώσουν αρκετά λεφτά για να αγοράσουμε ένα σπίτι σε ένα χωριό στην Κρήτη. Έτσι κι αλλιώς, εκείνοι θα μετακόμιζαν στο χωριό, ενώ εγώ και ο Νίκος θα παίρναμε το διαμέρισμα στην Αθήνα. Το σκεφτήκαμε και αποφασίσαμε να το δεχτούμε: δεν θα πληρώναμε πια ενοίκιο και θα διαχειριζόμασταν τα υπόλοιπα ευρώ όπως εμείς θέλαμε. Η μάνα μου με διαβεβαίωσε ότι θα κρατάει το παιδί όσο σπουδάζω.
Επιπλέον, έταξαν πως θα μας βοηθήσουν οικονομικά με τα πρώτα έξοδα του μωρού ρουχαλάκια, κούνια, πάνες, ό,τι χρειαστούμε. Τελικά, δεν κράτησαν ούτε μια υπόσχεση. Δεν αγόρασαν ούτε ένα πακέτο πάνες. Η μητέρα μου, σταθερά στο τηλέφωνο όσο ήμουν έγκυος, ρωτούσε αν ετοιμαζόμαστε για τη γέννα, ενώ εγώ δεν είχα ούτε τα βασικά. Μου έλεγε να βρει κι άλλη δουλειά ο Νίκος, να πληρώνουμε τα απαραίτητα. Όταν της θύμιζα τα λεφτά που μας είχαν υποσχεθεί, το αρνιόταν, κατηγορώντας μας πως δεν είμαστε λογικοί.
Όταν γεννήθηκε η κόρη μου, η Μαρίνα, ξαφνικά οι γονείς μου θυμήθηκαν τις υποσχέσεις. Εγώ και ο Νίκος όμως, είχαμε ήδη πάρει την απόφασή μας: πήραμε δάνειο και αγοράσαμε ένα μικρό διαμέρισμα μόνοι μας. Δεν γινόταν να στηριχτούμε σε ξένων λόγων ελπίδες.