Πίστευε πως ήταν φτωχός, αλλά η αλήθεια την άφησε ξερή!
Ποτέ μην κρίνεις το καρπούζι από τη φλούδα… ή τον άνθρωπο από τα ρούχα του. Μια ιστορία που εκτυλίχθηκε στην καρδιά μιας φανταχτερής αντιπροσωπείας αυτοκινήτων πολυτελείας στην Αθήνα μοιάζει να βγήκε από σενάριο ταινίας!
Στο κέντρο του σαλόνιου, ανάμεσα στα λαμπερά supercars, στεκόταν ένας άντρας. Φορούσε ένα απλό γκρι φούτερ και ξεβαμμένο τζιν, αραχτός και ήρεμος καθώς μελετούσε τις λεπτομέρειες ενός ολοκαίνουργιου σπορ αμαξιού. Σε χρόνο dt, εμφανίζεται μια νεαρή πωλήτρια. Τέλεια κουστουμαρισμένη, βγαλμένη λες από περιοδικό, με ύφος λες κι είχε μόλις φάει λεμόνι.
Σταματάει ένα βήμα μακριά του, χωρίς καθόλου διακριτικότητα, και με το δάχτυλο δείχνει προς την έξοδο:
«Η στάση του λεωφορείου είναι από εκεί, καρδούλα μου. Μακριά από το αμάξι, μην αφήνεις σημάδια πάνω του. Είναι πράγματα που μόνο να τα κοιτάξεις δεν φτάνουν τα λεφτά σου!»
Ο άντρας δεν μετακινήθηκε ούτε χιλιοστό. Αγέρωχος, κρυφοκοιτάει το ρολόι του. Εκείνη τη στιγμή ανοίγουν διάπλατα οι πόρτες των γραφείων και πετάγεται έξω ο γενικός διευθυντής του καταστήματος, φανερά ταραγμένος συγυρίζει βιαστικά τη γραβάτα και κουμπώνει το σακάκι.
Ο διευθυντής περνάει μπροστά από την παγωμένη πωλήτρια, ούτε που της ρίχνει ματιά. Κοντοστέκεται μπρος στον άντρα με το φούτερ, κατεβάζει το κεφάλι βαθιά με σεβασμό:
«Καλώς ήρθατε, κύριε! Συγγνώμη για την καθυστέρηση, δεν περιμέναμε να έρθει τόσο νωρίς ο ιδιοκτήτης όλης της αλυσίδας!»
Η πωλήτρια ασπρίζει στη στιγμή. Η υπεροψία, εξαφανίζεται σε δευτερόλεπτα. Ο άντρας με το φούτερ στρέφεται αργά προς το μέρος της. Δεν υπάρχει θυμός στα μάτια του, μονάχα αυτή η απογοήτευση που τσούζει περισσότερο και από μισή τσικουδιά. Έρχεται λίγο πιο κοντά της και της λέει σιγανά:
«Ξέρετε, ήρθα εδώ για να υπογράψω προσωπικά το χαρτί για την προαγωγή σας. Η συμπεριφορά σας όμως με έκανε να το ξανασκεφτώ και… να απλοποιήσω τα πράγματα.»
Η κοπέλα μένει να κοιτάει σαν χάνος, προσπαθεί κάτι να ψελλίσει, αλλά δεν βγαίνει ήχος.
Τελικά, ο άντρας κοιτάει τον διευθυντή και του λέει ξερά:
«Δεν θέλω άτομα στην εταιρεία που ζυγίζουν τους άλλους με το πορτοφόλι. Να τη διώξετε σήμερα. Και ετοιμάστε τα κλειδιά γι αυτό το αμάξι το παίρνω ο ίδιος.»
Βάζει στην τσέπη του φούτερ το χέρι κι εμφανίζει μια ταπεινή πλαστική κάρτα στην πραγματικότητα ένα μαύρο exclusive απεριόριστων ορίων και τη δίνει στον διευθυντή. Η πωλήτρια μένει καρφωμένη στο ίδιο σημείο, κοιτάζοντας τον άνθρωπο που σε ένα μόλις λεπτό τής κατέρριψε την καριέρα, απλά γιατί θεώρησε πώς ένα φούτερ δεν αξίζει σεβασμό.
Ηθικό δίδαγμα; Τα ευρώ αγοράζουν αυτοκίνητα, αλλά όχι τρόπους. Φέρσου με σεβασμό, γιατί δεν ξέρεις ποτέ ποιος βρίσκεται απέναντί σου!
