Η γυναίκα μου, η Ελένη, ήταν πάντα πολύ ντροπαλή. Όταν βρισκόμασταν με τους φίλους μας στην Αθήνα, μιλούσε ελάχιστα και έδειχνε μια διακριτική σεμνότητα. Ποτέ δεν έπαιρνε πρώτη τον λόγο, άρχιζε να μιλά μονάχα όταν της απευθύνονταν το λόγο. Η Ελένη δεν δημιουργούσε ποτέ σκηνές, ούτε φώναζε από ζήλια. Καταλάβαινε τι ένιωθα, δεν έθετε όρους και δεχόταν κάθε μου δώρο με ένα χαμόγελο ευγνωμοσύνης.
Ο γάμος μας έμοιαζε ιδανικός. Κανένα μυστικό δεν υπήρχε ανάμεσά μας· για καθετί, παίρναμε μαζί τις αποφάσεις. Όταν γυρνούσα κουρασμένος από το γραφείο μου στο Κολωνάκι, με περίμενε πάντα ένα ζεστό φαγητό, ένα καθαρό σπίτι και η γλυκιά, ήρεμη παρουσία της. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;
Κι όμως ξέρετε πώς είναι η ανθρώπινη φύση. Παρά την ήρεμη οικογενειακή μου ζωή, αναζητούσα την περιπέτεια. Γιατί, στην αλήθεια, ένιωθα ότι κάτι έλειπε μεταξύ μας, κάτι στο δικό μας πάθος. Πιο συγκεκριμένα, η ερωτική μας ζωή σχεδόν είχε σβήσει. Αυτό με βασάνιζε και τότε πήρα το λάθος μονοπάτι, αναζητώντας παρηγοριά σε άλλη αγκαλιά.
Η Ελένη γρήγορα έμαθε τα πάντα. Χωρίσαμε.
Μετακόμισα στο διαμέρισμα της Μαρίνας, εκείνης που νόμιζα πως με περίμενε ευτυχία. Όμως το σπίτι της ήταν διαρκώς ακατάστατο, και κανείς δεν μαγείρευε για να με καλωσορίσει το βράδυ. Οι κουβέντες μας ήταν κενές, χωρίς ψυχή.
Τότε κατάλαβα το λάθος μου και αποφάσισα να επιστρέψω στην Ελένη. Μα δεν πρόλαβα Είχε ήδη βρει κάποιον άλλο άντρα που της στάθηκε όπως άξιζε.
Δεν θα το συγχωρήσω ποτέ στον εαυτό μου. Από την ασυλλόγιστη ανωριμότητά μου έχασα τη γυναίκα που σηματοδοτούσε την ίδια την ευτυχία μου.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
