Η μοναχική καθαρίστρια βρήκε ένα τηλέφωνο στο πάρκο. Όταν το άνοιξε, δεν μπορούσε να πιστέψει τα μάτια της.
Η Μαρία Βασιλείου βγήκε για δουλειά νωρίτερα από το συνηθισμένο. Τα Σαββατοκύριακα οι νέοι αφήνουν πάντα πολλά σκουπίδια, γι αυτό πήγε στις 4 το πρωί για να τα μαζέψει όλα. Είχε δουλέψει ως καθαρίστρια για πολλά χρόνια. Κάποτε, η ζωή της ήταν τελείως διαφορετική.
Κρατώντας τη σκούπα, η Μαρία θυμήθηκε τον αγαπημένο της γιο, που γέννησε στα 35 της. Δεν είχε τύχη με τους άντρες, γι αυτό αποφάσισε να αφιερωθεί στο παιδί της. Τον λάτρευε τον Νίκο της. Ο μικρός ήταν έξυπνος, όμορφος. Αυτό που την ανησυχούσε ήταν ότι δεν του άρεσε καθόλου η γειτονιά τους.
«Μαμά, όταν μεγαλώσω, θα γίνω μεγάλος άντρας!» της έλεγε.
«Φυσικά, γλυκέ μου, πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά;» τον ενθάρρυνε η μητέρα του.
Μόλις έγινε 16, έφυγε από το σπίτι για να μείνει σε ένα κοιτώνα κοντά στο τεχνικό σχολείο. Η Μαρία Βασιλείου δεν ήθελε ο γιος της να είναι τόσο μακριά, αλλά της υποσχέθηκε ότι θα γυρνούσε συχνά.
Στην αρχή, ο Νίκος πράγματι επισκεπτόταν τακτικά. Μετά, όμως, γνώρισε μια κοπέλα και ξεχνούσε όλο και περισσότερο το παλιό του σπίτι. Κι έπειτα επέστρεψε για πάντα, ανακοινώνοντας ότι ήταν θανάσιμα άρρωστος. Η Μαρία δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί της συνέβαιναν τόσο σκληρές δοκιμασίες.
Αναγκάστηκε να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις της για να παλέψει. Ο γιατρός της πρότεινε να νοσηλευτεί ο Νίκος σε άλλο νοσοκομείο, αλλά εκεί χρειαζόταν πολλά χρήματα.
Χωρίς να διστάσει, η καταβεβλημένη μητέρα πούλησε το διαμέρισμά της. Μια νύχτα, της τηλεφώνησαν.
«Ο γιος σας δεν είναι πια μαζί μας!» της ανακοίνωσε ο γιατρός.
Η Μαρία Βασιλείου δεν ήθελε να ζήσει πια. Η ζωή της είχε χάσει το νόημα χωρίς τον αγαπημένο της γιο.
Ένα πρωί, όπως πάντα, η Μαρία πήγε να καθαρίσει τον κήπο.
«Καλημέρα!» την χαιρέτησε ο Σπύρος Λεονάρδου, βγάζοντας τον σκύλο του.
«Καλημέρα! Σήμερα τόσο νωρίς;» απάντησε η Μαρία.
«Έτσι… Στο σπίτι βαριέμαι. Έφυγα με τον σκύλο και σκέφτηκα να σας πω ένα γεια,» είπε χαρούμενος ο άντρας.
Ο Σπύρος Λεονάρδου ήταν εργένης. Η Μαρία ντρεπόταν λίγο την προσοχή του.
«Εντάξει, θα πάμε παρακάτω, δεν θέλουμε να σας ενοχλούμε,» είπε και συνέχισε το περίπατο με τον σκύλο του.
Η Μαρία άρχισε να δουλεύει, αλλά ξαφνικά είδε κάτι στο παγκάκι. Ήταν ένα τηλέφωνο. Κοίταξε γύρω δεν υπήρχε κανείς. Το πήρε και το άνοιξε. Στην οθόνη φαίνονταν φωτογραφίες. Κάποιος είχε βγάλει φωτογραφίες και το είχε ξεχάσει. Όταν κοίταξε πιο προσεκτικά, η Μαρία άρχισε να κλαίει.
«Γιέ μου! Νίκο μου!» έκλαψε.
Ξαφνικά, το τηλέφωνο χτύπησε. Η Μαρία μπερδεύτηκε, αλλά αποφάσισε να απαντήσει.
«Παρακαλώ! Παρακαλώ! Είναι το τηλέφωνό μου, μπορώ να το πάρω;» ακούστηκε μια γυναικεία φωνή.
«Ναι, φυσικά. Το βρήκα στο πάρκο στο παγκάκι. Ελάτε σε αυτή τη διεύθυνση,» απάντησε η Μαρία και της είπε πού να έρθει.
Η κοπέλα ήρθε για το τηλέφωνο. Όταν άνοιξε η πόρτα, η Μαρία είδε πίσω της ένα νεαρό.
«Πείτε μου, πώς είναι δυνατόν να έχετε φωτογραφίες του γιου μου στο τηλέφωνο σας;» ρώτησε η Μαρία.
«Του Γιώργου;» έμεινε έκπληκτη η κοπέλα.
Ο νεαρός μπήκε μέσα.
«Νίκο!» φώναξε η Μαρία Βασιλείου και λιποθύμησε.
Ο νεαρός έτρεξε κοντά της:
«Τι της συμβαίνει;»
«Ίσως σε μπέρδεψε με κάποιον. Πρέπει να καλέσουμε ασθενοφόρο,» απάντησε η κοπέλα.
Σε 15 λεπτά, οι γιατροί συνέρχονταν τη Μαρία. Όταν έφυγαν, η γυναίκα έμαθε τελικά πώς βρέθηκαν οι φωτογραφίες του γιου της στο τηλέφωνο.
Η Μαρία, έχοντας συνέλθει λίγο, κοίταξε την κοπέλα.
«Με ξέρετε; Πώς βρέθηκαν οι φωτογραφίες του Νίκου μου μαζί σας;» ρώτησε, με μεγάλο συναίσθημα.
«Με λένε Ελένη,» απάντησε η κοπέλα. «Βγαιναμε κάποτε με τον γιο σας. Αλλά με παράτησε όταν έμαθε ότι ήμουν έγκυος,» είπε με βαθιά ανάσα.
«Σε παράτησε; Πώς γίνεται αυτό; Ποτέ δεν μου είπε τίποτα για εσένα,» απορεί η Μαρία.
«Βγαιναμε για μερικούς μήνες. Του είπα ότι περίμενα παιδί. Μετά από αυτό, εξαφανίστηκε. Αποφάσισα να μην τον ψάξω. Νόμιζα ότι φοβόταν,» είπε η Ελένη.
«Όχι, Ελένη. Τώρα καταλαβαίνω τι συνέβη. Ο γιος μου αρρώστησε βαριά. Δεν ήθελε να είναι βάρος σε κανέναν, ούτε σε εσένα. Ο Νίκος έχει φύγει εδώ και πολλά χρόνια…» Η Μαρία δεν κρατήθηκε και ξέσπασε σε κλάματα.
Τα μάτια της Ε
