Μια μέρα έψαχνα κάποια έγγραφα και όταν τα βρήκα, το βλέμμα μου έπεσε σε έγγραφα σχετικά με το διαμέρισμά μας. Κάτι μέσα σε αυτά με εξέπληξε και με αναστάτωσε πολύ, γιατί

Roditeís tis Vasilikis mas έδωσαν για τον γάμο ένα πραγματικά ακριβό δώρο: ένα διαμέρισμα! Μας έδωσαν επίσημα τα κλειδιά και μας είπαν πως είμαστε οι ιδιοκτήτες, αλλά επειδή το διαμέρισμα ήταν σε καινούργια πολυκατοικία, το είχαν αγοράσει στο στάδιο της κατασκευής. Η πεθερά μου είπε πως αφού εκείνοι μας έδωσαν διαμέρισμα, οι δικοί μου γονείς θα έπρεπε να βοηθήσουν με την ανακαίνιση. Οι γονείς μου μας είχαν ήδη δώσει ένα γενναίο ποσό πριν, αλλά συμφώνησαν να βοηθήσουν και με το φτιάξιμο.
Μετά τον γάμο ξεκινήσαμε κατευθείαν την ανακαίνιση. Ο πατέρας μου είναι εργολάβος, έτσι αυτός αγόρασε ό,τι χρειαζόμασταν και εγώ ήμουν το έξτρα εργατικό χέρι, ενώ μερικές φορές και η Βασιλική ερχόταν να βοηθήσει.
Καμιά φορά βοηθούσε και ο πεθερός. Αποφασίσαμε να μην νοικιάσουμε το διαμέρισμα πριν τελειώσει η ανακαίνιση, για να γλιτώσουμε έξοδα και να μείνουμε προσωρινά με τους γονείς της γυναίκας μου.
Μια μέρα έψαχνα κάτι έγγραφα και τότε το μάτι μου έπεσε στα χαρτιά του διαμερίσματος. Κάτι μου φάνηκε παράξενο και πραγματικά νευρίασα, γιατί είδα πως ιδιοκτήτρια ήταν η πεθερά μου!
Εκείνο το βράδυ θα πηγαίναμε με τον πατέρα μου να αγοράσουμε υλικά για το μπάνιο, αλλά του ζήτησα να το αφήσουμε για την επόμενη μέρα και του εξήγησα τι βρήκα, λέγοντάς του πως πρέπει να καταλάβω τι σημαίνει όλο αυτό.
Γιατί η μητέρα είναι ιδιοκτήτρια του διαμερίσματός μας; Γιατί όχι η Βασιλική; τον ρώτησα ανοιχτά όταν όλοι ήταν σπίτι.
Μα, είσαι παιδί ακόμα! Φυσικά και είναι έτσι, για να μην προσβάλουμε την Βασιλική μας, απάντησε η πεθερά μου.
Δηλαδή;
Αν πάρεις διαζύγιο μαζί της, θα θες να πάρεις το μισό διαμέρισμα!
Το δικό σας; Δηλαδή είναι σωστό να κάνουμε μαζί με τον πατέρα μου όλον αυτόν τον κόπο και να ξοδέψουμε σχεδόν τα μισά λεφτά του διαμερίσματος για την ανακαίνιση; Και γιατί να σκέφτεστε έτσι το διαζύγιο; Μόλις παντρευτήκαμε!
Μαμά, σου ζήτησα να περάσεις το διαμέρισμα στο όνομά μου, ψιθύρισε η Βασιλική.
Δηλαδή το ήξερες όλο αυτό;
Δεν καταλαβαίνεις… Το ήξερα, αλλά επέμενα στη μαμά να το γράψει σε μένα!
Α, Βασιλική, τι ωραία αρχή στον γάμο μας! Με ψέμα!
Πέρασαν λίγες μέρες και γύρισα πίσω στους γονείς μου. Τώρα δεν ξέρω πώς να προχωρήσω. Η Βασιλική προσπαθεί να μου μιλήσει, αλλά θέλω χρόνο να το σκεφτώ. Δεν περίμενα τέτοια συμπεριφορά από την οικογένειά της, αν και μάλλον όλοι οι γονείς έτσι κάνουν…
Τι να κάνω σε αυτή την κατάσταση;Τελικά, συνάντησα τη Βασιλική σε ένα αγαπημένο μας καφέ. Ήταν αγχωμένη, αλλά έπρεπε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. Της είπα όλα τα συναισθήματά μου, τον θυμό, την απογοήτευση αλλά και την αγάπη που ακόμα ένιωθα. Μου είπε πως καταλαβαίνει και πως δεν ήθελε ποτέ να ξεκινήσει τον γάμο μας με κρυψίματα. Μου ζήτησε ειλικρινά συγγνώμη και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως κανένα διαμέρισμα, καμία περιουσία δεν αξίζει περισσότερο από τη μεταξύ μας εμπιστοσύνη.
Προτείναμε μαζί στις οικογένειες να γράψουν το διαμέρισμα στο όνομά της, όπως ήθελε από την αρχή, και να υπογράψουμε συμβόλαιο ότι η ανακαίνιση που κάναμε με τα λεφτά των δικών μου γονιών θα κατοχυρωθεί και στους δυο μας, ό,τι κι αν γίνει. Δεν το περίμεναν, αλλά συμφώνησαν όλοι άλλωστε αυτό που είχε σημασία ήταν να νιώθουμε και οι δυο „σπίτι”, όχι ξένοι στα ίδια μας τα ντουβάρια.
Έτσι, βάψαμε μαζί το σαλόνι, βάζοντας κι ένα παλιό ραδιόφωνο να παίζει τραγούδια γάμου και συμφιλίωσης. Κάθε βράδυ που περνάμε πια εκεί, βλέποντας το ηλιοβασίλεμα από το μπαλκόνι δίπλα σε βαμμένους με ιδρώτα τοίχους, ξέρω πως το σπίτι που χτίζουμε είναι πρωτίστως χτισμένο στην αλήθεια και τη συγχώρεση. Και ίσως, τελικά, αυτό το „δώρο” των γονιών της Βασιλικής δεν ήταν το διαμέρισμα αλλά η ευκαιρία να μάθουμε τι αξίζει πραγματικά να μοιράζεσαι με αυτόν που αγαπάς.