**Προσωπικό Ημερολόγιο**
„Μην με ξανακαλείς! Γιατί να σπαταλάς χρόνο σε πράγματα που δεν σου χρειάζονται; Εδώ και καιρό κατάλαβα ότι ούτε εσύ ούτε τα παιδιά σας ενδιαφέρεστε αν η γιαγιά ζει και πώς είναι!
Η αποφοίτησή μου από το πανεπιστήμιο συνέπεσε με δύο σημαντικές στιγμές τον γάμο μου και την πρώτη μου δουλειά.
Άρχισα να δουλεύω ως διαχειρίστρια σε μια καλή εταιρεία. Μετά από λίγα χρόνια πήγα άδεια μητρότητας και γέννησα μια όμορφη κόρη την Ελένη. Η Ελένη μεγάλωσε σε έξυπνο κορίτσι, κι έτσι ο σύζυγός μου κι εγώ δεν διστάσαμε να ξοδέψουμε για την εκπαίδευσή της σε ένα κύριο πανεπιστήμιο. Μετά την αποφοίτησή της, ο σύζυγός μου της βρήκε μια καλή δουλειά.
Ένα χρόνο αργότερα, μας γνώρισε τον αρραβωνιαστικό της, παντρεύτηκε, και έφερε στον κόσμο δίδυμα κοριτσάκια.
Οι εγγονές μου ήταν 8 χρονών όταν πέθανε ο παππούς τους, ο άνδρας μου. Ήταν μεγάλη απώλεια για όλους μας. Η κόρη μου καταλάβαινε πόσο δύσκολο ήταν για μένα, γι αυτό μου τηλεφωνούσε κάθε μέρα μετά τη δουλειά και μου έλεγε τα νέα της, κι εγώ της μιλούσα για τη δική μου ζωή.
Αλλά μετά η κόρη μου απασχολήθηκε περισσότερο. Όταν την έπαιρνα, έβρισκε δικαιολογίες γιατί δεν μπορούσε να μιλήσει. Σιγά σιγά, άρχισε να με καλεί μόνο μια φορά κάθε λίγες μέρες, κι αυτό μόνο για τα μάτια, γιατί πάντα ήταν απασχολημένη είτε καθάριζε, είτε έβγαινε. Μια μέρα, πλήγωσα κι όταν με πήρε, της είπα με θυμό:
Αν δεν έχεις χρόνο για τη μητέρα σου, μην με καλείς. Γιατί να χαλάς το χρόνο σου αν κάνεις άλλα πράγματα;
Η κόρη μου βρήκε κάποιο τρόπο να ξεφύγει, κι εγώ ζήτησα συγγνώμη. Από τότε άρχισε να με καλεί λίγο πιο συχνά, αλλά μετά επέστρεψε στα μια φορά την εβδομάδα.
Πλήγωσα από τη στάση της. Φτάσαμε στο σημείο να μην μπορώ να φάω ούτε να κοιμηθώ.
Η κρίση ήρθε όταν δεν μου μίλησε για μια εβδομάδα ούτε απάντησε στις κλήσεις μου. Όταν τελικά με πήρε, της φώναξα:
Μην με ξανακαλείς! Γιατί να σπαταλάς χρόνο σε πράγματα που δεν σου χρειάζονται; Εδώ και καιρό κατάλαβα ότι ούτε εσύ ούτε οι εγγονές μου ενδιαφέρεστε αν η γιαγιά ζει και πώς είναι! Θέλετε μόνο φαγητό και δώρα για τα γενέθλιά σας! Τέλος!
Η κόρη μου θύμωσε και μου είπε ότι δεν θα με ξαναπάρει, αφού είμαι τόσο εγωίστρια. Τα λόγια της με έκαναν να νιώθω άσχημα, η καρδιά μου χτύπαγε δυνατά, και μετά όλα έγιναν μαύρα. Ξύπνησα στο νοσοκομείο.
Η νοσοκόμα άκουσε την ιστορία μου, αλλά όταν έφτασα στο τέλος, κούνησε το κεφάλι και είπε:
Εσείς οι μεγάλοι συχνά ξεχνάτε ότι εμείς οι νέοι έχουμε υποχρεώσεις δουλειά, παιδιά, προσωπική μας ζωή, δουλειές στο σπίτι. Είναι πολύ δύσκολο να βρούμε χρόνο για μεγάλες συζητήσεις. Γι αυτό πρέπει να εκτιμάτε ακόμα και τις σύντομες στιγμές που σας θυμόμαστε. Η συμβουλή μου είναι απλή: βρες κάτι που να σ απασχολεί, και δεν θα μετράς τις μέρες μέχρι να σου ξαναμιλήσει η κόρη σου ή τα εγγόνια σου.
Κι είναι αλήθεια όταν κάνεις αυτό που αγαπάς, δεν σκέφτεσαι αν κάποιος νοιάζεται.”
