Οι γονείς μου ζούσαν στην Κρήτη, ενώ εγώ μεγάλωσα στην Αθήνα.
Είχε περάσει πάνω από είκοσι χρόνια που δεν είχαμε βρεθεί. Και οι δύο ήταν καλλιτέχνες, τραγουδιστές στη χορωδία παραδοσιακής μουσικής, με ολόκληρη τη ζωή τους να κυλάει στα ταξίδια και τις περιοδείες. Όταν έκλεισα τα πέντε μου χρόνια, οι γονείς μου με άφησαν στη γιαγιά μου για να μεγαλώσω μαζί της. Για να μπορέσει η γιαγιά μου να τα βγάλει πιο εύκολα πέρα, φύγαμε και πήγαμε να μείνουμε κοντά σε συγγενείς μας, στη Λάρισα. Στην αρχή, η μητέρα και ο πατέρας μου έρχονταν να μας δουν μια ή δυο φορές το χρόνο, καμιά φορά και τρεις, αλλά σιγά-σιγά άρχισαν να αραιώνουν οι επισκέψεις τους. Στο τέλος, έπαψα και να τους σκέφτομαι. Η επικοινωνία μας διακόπηκε τελείως.
Όταν πλέον ήμουν φοιτήτρια στην Ιατρική, παντρεύτηκα στο τρίτο έτος. Σήμερα, εγώ κι ο άντρας μου έχουμε δικό μας οδοντιατρείο στην Αθήνα και τα πηγαίνουμε εξαιρετικά οικονομικά. Πριν από έναν χρόνο περίπου, ξαφνικά εμφανίστηκαν ξανά η μητέρα και ο πατέρας μου. Άρχισαν να τηλεφωνούν στο ιατρείο, επειδή ούτε τον αριθμό μου δεν είχαν. Οι συζητήσεις μας περιοριζόντουσαν σε παράπονα για τις δυσκολίες της ζωής τους.
Τους άκουσα με προσοχή και τους απάντησα ήρεμα πως τη μέρα που αποφάσισαν να αφήσουν την κόρη τους στη γιαγιά της, διάλεξαν εκείνοι τον δρόμο τους. Καμιά φορά έστελναν στη γιαγιά μου λίγα ευρώ, αλλά κυρίως ζούσαμε με τη σύνταξή της. Η γιαγιά το έλεγε πολλές φορές: «Χωρίς εμένα δε θα μπορούσαμε να τα βγάλουμε πέρα». Το καταλάβαινα, άλλωστε, μιας και πάντα κάναμε οικονομία για τα πάντα.
Διάβαζα πολύ, ήμουν καλή μαθήτρια και πέρασα στην Ιατρική με υποτροφία. Για να τα βγάλω πέρα και να αγοράζω τα ρούχα μου, δούλευα στο νοσοκομείο ως βραδινή νοσοκόμα. Τώρα πια σκέφτομαι ότι εγώ έχω τη δική μου ζωή και οι γονείς μου τη δική τους. Ας πορευτούνε όπως μπορούν.
Όταν κατάλαβαν πως δεν επρόκειτο να τους βοηθήσω οικονομικά, άρχισαν να με απειλούν πως θα κινηθούν νομικά και θα ζητήσουν διατροφή. Όμως μ όσα γίνονται τώρα στην Ελλάδα, πολύ αμφιβάλλω αν θα μπορέσουν να πετύχουν κάτι. Αυτά τα λόγια τους με απομάκρυναν τελείως. Ενώ παλιά είχα ακόμη αμφιβολίες αν έκανα σωστά και σκεφτόμουν αν θα έπρεπε να τους στηρίξω κάπως, τώρα δεν θέλω να ξέρω τίποτα. Πείτε μου, πιστεύετε ότι έχω άδικο; Μήπως θα έπρεπε να φερθώ διαφορετικά στους γονείς μου;Ένα απόγευμα, καθώς καθάριζα κάποιο παλιό ντουλάπι, βρήκα ξεχασμένες φωτογραφίες: εμένα παιδί, αγκαλιασμένη με τη γιαγιά μου, κι εκείνους, νέους, να χαμογελούν σε κάποιο από τα σπάνια οικογενειακά τραπέζια. Έκλεισα τα μάτια, προσπάθησα να θυμηθώ τις φωνές τους, τα γέλια τους. Κατάλαβα πως όσο κι αν κάποτε επιθύμησα μια άλλη οικογένεια, αυτή που είχα ήταν αρκετή για να γίνω δυνατή και αυτόνομη.
Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα πραγματικά ελεύθερη. Δεν υπήρχε πια ντροπή, θυμός ή λύπημόνο μια γλυκόπικρη νοσταλγία και μια απέραντη ευγνωμοσύνη για όλα όσα είχα ζήσει και όσα κατάφερα μόνη μου. Έβαλα τις φωτογραφίες σε ένα κουτί, δίπλα στα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν, και ταυτόχρονα, δίπλα σε όλα εκείνα που έφτιαξα εγώ από την αρχή.
Από εκείνη την ημέρα, προχώρησα μπροστά χωρίς να κοιτάζω πίσω, βέβαιη πως οι ρίζες μου δεν με κρατούν φυλακισμένη, μα με μαθαίνουν πώς να φυτρώνω ξανά, όσο δύσκολες κι αν είναι οι εποχές. Αυτή ήταν η αληθινή μου οικογένεια: οι επιλογές, οι αντοχές και η ελπίδα που καλλιέργησα μόνη μου.
