Μελωδία που ξαναφέρνει ζωή: Γιατί ένας Έλληνας εκατομμυριούχος ανατριχιάζει ακούγοντας τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» από μία άστεγη;
Μερικές φορές, η μοίρα παίζει μαζί μας τα πιο απίθανα παιχνίδια και εκείνο που φαίνεται σαν ενοχλητικό εμπόδιο αποδεικνύεται το κλειδί για το παρελθόν μας. Αυτή η ιστορία εκτυλίσσεται αυτή τη στιγμή στο εντυπωσιακό φουαγιέ ενός από τα πιο πολυτελή ξενοδοχεία της Αθήνας, όπου ο χρυσός και το μάρμαρο τυφλώνουν.
Σκηνή 1: Συνάντηση δύο κόσμων
Ανάμεσα σε βελούδινες πολυθρόνες και περίτεχνα φωτιστικά, μια περίεργη φιγούρα καθόταν μπροστά σε ένα παλιό, αριστοκρατικό πιάνο. Ένα κορίτσι, στην εφηβεία της, τυλιγμένη σε μια ξεχειλωμένη, φθαρμένη ζακέτα, έμοιαζε ξένο σώμα μέσα στη χλιδή. Την ίδια στιγμή μπαίνει στο λόμπι ο Αλέξανδρος Χριστοδούλουένας άνθρωπος με εκατομμύρια ευρώ στην τράπεζα και φήμη αδίστακτου επιχειρηματία, με την καρδιά του παγωμένη από τα πολλά χρόνια μοναξιάς και αριθμών. Σταματά και καρφώνει το αμήχανο βλέμμα του πάνω της.
Σκηνή 2: Περηφάνια και πρόκληση
Ο Αλέξανδρος πλησιάζει, ισιώνοντας το μανίκι του πανάκριβου κοστουμιού του.
«Εδώ δεν είναι πλατεία για ζητιάνους. Ξέρεις έστω να παίξεις ή απλά κρύβεσαι από τη βροχή;» πετάει ειρωνικά, νομίζοντας ότι θα τη διώξει με μία κίνηση.
Εκείνη δεν τρεμοπαίζει καν. Ανασηκώνει το βλέμμα της, βαθύ, αναπάντεχα ώριμο για το νεαρό της.
«Ξέρω να παίζω μελωδίες που εσείς έχετε ξεχάσει να ακούτε», απαντά ήσυχα αλλά με σιγουριά.
Σκηνή 3: Σκληρό στοίχημα
Ο Αλέξανδρος χαμογελά με υπεροψία. Θέλει να της δώσει ένα μάθημα.
«Έτσι νομίζεις; Τότε αν παίξεις την Σονάτα του Σεληνόφωτος του Μπετόβεν τέλεια, χωρίς λάθη, σου χαρίζω τα κλειδιά της προεδρικής σουίτας για μια βδομάδα. Αν όμως κάνεις έστω και ένα λάθος, φεύγεις τώρα και δεν ξαναπατάς εδώ μέσα. Συμφωνούμε;»
Το κορίτσι γνέφει στωικά και βάζει τα λεπτά της δάχτυλα στα πλήκτρα.
Σκηνή 4: Η μαγεία του ήχου
Η πρώτη συγχορδία παγώνει το προσωπικό του ξενοδοχείου. Δεν είναι απλά παιχνίδισμα με τις νότεςείναι εξομολόγηση ψυχής. Ο Αλέξανδρος, που ετοιμάζεται να τη διώξει θριαμβευτικά, μένει ακίνητος. Η αυταρέσκειά του λιώνει και στη θέση της, σοκ και ανατριχίλα. Χαζεύει τα χέρια της και ξαφνικά παρατηρεί κάτι που του κόβει την ανάσα: στο μικρό δάχτυλο της αστράφτει ένα μοναδικό ασημένιο δαχτυλίδι, περίτεχνα δεμένο σε σχήμα κλαδιών ελιάς.
Σκηνή 5: Σκιά του παρελθόντος
Τα χέρια του τρέμουν όταν βγάζει από το πορτοφόλι του μια παλιά, ξεθωριασμένη φωτογραφία. Σ αυτήν εικονίζεται μια γυναίκα που αγάπησε όσο τίποτα και έχασε, χρόνια πριν, σ ένα ταξίδι του στη Βαρκελώνη. Στο χέρι της φοράει το ίδιο ακριβώς δαχτυλίδι.
Το τελευταίο κρεσέντο πλημμυρίζει την αίθουσα, κάνοντας τους πολυελαίους να τρεμοπαίζουν. Μόλις ησυχάζει το πιάνο, ο Αλέξανδρος κάνει ένα βήμα μπροστά, η φωνή του πνιγμένη:
«Πού βρήκες πού βρήκες αυτό το δαχτυλίδι;»
Το κορίτσι σηκώνεται αργά, ζεσταίνοντας τα παγωμένα χέρια της.
«Αυτό μου έμεινε από τη μητέρα μου. Έλεγε πως κάποτε αυτή η μουσική θα με φέρει σπίτι.»
Ο Αλέξανδρος καταρρέει δίπλα της στο παγκάκι του πιάνου, καλύπτοντας το πρόσωπό του. Μπροστά του δε στέκεται μια άγνωστη. Μπροστά του βρίσκεται η κόρη του, που είχε χάσει πριν δώδεκα χρόνια σε μια τραγωδία. Απόψε, στην προεδρική σουίτα του ξενοδοχείου, δεν διανυκτέρευσε μια τυχαία φιλοξενούμενη, αλλά η πραγματική του κληρονόμοςτης οποίας η μουσική στάθηκε δυνατότερη κι από τον χρόνο και τη λησμονιά.
Μήνυμα: Ποτέ μη βιάζεσαι να κρίνεις κάποιον από τα ρούχα του. Ίσως κρύβει κομμάτι της ψυχής που νόμιζες οριστικά χαμένη.
