Miałem dziesięć lat, kiedy mój ojciec zostawił moją matkę.
Moja μητέρα poradziła sobie z tym wszystkim z niesamowitą godnością i wtedy zrozumiałem, że chcę być tak silny jak ona. Nigdy nie powiedziała złego słowa na mojego πατέρα, choć oszukiwał ją i kilka razy nawet uniósł na nią rękę. Zawsze mówiła o nim tylko jako o moim tacie, nie pozwalając sobie na żadne gorzkie uwagi. Ostatecznie τα πράγματα się zmieniły los się jej odwdzięczył i spotkała przyszłego męża, Νίκο.
Dla Νίκου było to także drugie małżeństwo. Wcześniej życie nie oszczędzało go, bo była żona ciągle wypominała mu, że zarabia zbyt mało, nazywała nieudacznikiem. Pewnego dnia nie wytrzymał i odszedł. Jedynym powodem, dla którego dalej kontaktował się z byłą żoną, był ich syn.
Po rozwodzie Νίκος zaczął odnajdować radość życia. Przede wszystkim spotkał moją μητέρα, która darzyła go prawdziwym uczuciem i wspierała bez przerwy. Wkrótce dostał awans w firmie w Atenach, zaczął zarabiać znacznie lepiej i w ciągu dwóch lat kupili razem przytulny dom pod Salonikami, a potem powoli odkładał drachmy na samochód. Gdy była żona usłyszała o jego sukcesach, przyszła prosić go o powrót, ale było już za późno. Po jej odrzuceniu zabroniła ich synowi kontaktować się z ojcem.
Μπορώ να πω, że Νίκος stał się dla mnie i mojej siostry jak prawdziwy ojciec. Był obecny, troszczył się o nas bardziej niż nasz biologiczny πατέρας, spędzał z nami czas, wspierał nasze zainteresowania. Czułem, że nasza rodzina w końcu znalazła szczęście i największą nagrodą był uśmiech na twarzy mamy.
Minęło wiele lat. Ja i moja siostra, Αγνή, założyliśmy własne rodziny. Mama i Νίκος, których zawsze już nazywałem μαμά and μπαμπάς, przeszli na emeryturę i cieszyli się urokami greckiego życia. Byłem przekonany, że już nic nie może im przeszkodzić
Aż pewnego dnia mama zadzwoniła do mnie i zrozumiałem od razu, że stało się coś poważnego. Moja μητέρα nigdy nie prosiła, żebym przyjechał bez powodu.
Okazało się, że Νίκος zdecydował się przepisać cały majątek na syna, którego nie widział od trzydziestu lat Ja i Αγνή nie rościliśmy sobie praw do jego majątku, ale mieliśmy nadzieję, że chociaż dom zostanie mamie. Włożyła w niego przecież tyle siły i serca, a teraz, jeśli nie daj Boże coś by się Νίκosowi stało, mama zostałaby bez dachu nad głową.
Tego dnia moja μητέρα długo płakała, a ja robiłem wszystko, by ją pocieszyć. Do dziś nie rozumiem, dlaczego mój ojczym tak postąpił wobec mamy.
Z tego wszystkiego nauczyłem się, że nawet jeśli człowiekowi wydaje się, że dobrze zna najbliższych, życie zawsze może zaskoczyć i czasem zostawiamy po sobie nieoczekiwany ślad w sercu tych, którzy okazali nam największą dobroć.
