Άκου να δεις τώρα τι έγινε… Όταν ο άντρας μου, ο Νίκος, μου πέταξε κατάμουτρα: «Ελένη, εγώ τα καταφέρνω και μόνος μου, εσύ όμως χωρίς εμένα είσαι χαμένη!», ένιωσα να μου κόβονται τα γόνατα. Δεν ήταν μόνο πληγωτικό ήταν σαν να μου δήλωσε πόλεμο, κατευθείαν στην καρδιά. Πραγματικά πιστεύει ότι είμαι αδύναμη, εξαρτημένη, ότι η ζωή μου θα διαλυθεί αν φύγει; Ε, λοιπόν, θα δούμε! Από εκείνη τη μέρα πήρα απόφαση τέλος να είμαι το „παρακολούθημά” του. Ξεκίνησα να δουλεύω part-time για να φτιάξω τη δική μου ζωή χωρίς τη «φροντίδα» του. Ήθελα να ξέρει ότι όχι απλά θα τα καταφέρω, αλλά θα γίνω και πιο δυνατή απ όσο φανταζόταν.
Με τον Νίκο ήμασταν παντρεμένοι οκτώ χρόνια. Πάντα εκείνος ο «αφεντικός του σπιτιού»: εκείνος έφερνε τα λεφτά, εκείνος έπαιρνε όλες τις αποφάσεις, εκείνος μου έλεγε μέχρι και πώς να ντυθώ. Εγώ, πριν παντρευτούμε, δούλευα ως ρεσεψιονίστ σε ένα ινστιτούτο αισθητικής, αλλά λίγο μετά το γάμο ο Νίκος αποφάσισε να σταματήσω: «Ελένη, γιατί να κουράζεσαι; Εγώ βγάζω αρκετά». Το δέχτηκα, νομίζοντας ότι ενδιαφερόταν. Αλλά τελικά το έκανε για τον έλεγχο. Όλα περνούσαν από το δικό του κόσκινο τι φορούσα, με ποιον πήγαινα για καφέ, μέχρι και πώς έφτιαχνα το φαγητό. Κατάντησα η νοικοκυρά που ζούσε για το χατίρι του. Και τότε, μετά από έναν ακόμα καυγά, ήρθε αυτή η ατάκα: «Χωρίς εμένα είσαι τίποτα!». Ένιωσα να με καίνε τα λόγια του.
Ο τσακωμός ξεκίνησε για το τίποτα ήθελα να περάσω ένα Σαββατοκύριακο στη φίλη μου, την Κωνσταντίνα, κι εκείνος το απαγόρευσε: «Ελένη, αν λείψεις, ποιος θα μου φτιάξει να φάω;». Τσαντίστηκα: «Νίκο, δεν είμαι η οικιακή βοηθός σου!». Και τότε έσκασε εκείνη η ατάκα. Έμεινα κόκαλο κι εκείνος απλά σηκώθηκε και πήγε στο γραφείο, λες και δεν έγινε τίποτα. Για μένα, όμως, εκεί τελείωσε το παραμύθι. Ξαγρύπνησα εκείνο το βράδυ, σκεπτόμενη τα λόγια του. Κι αν είχε δίκιο; Μπορώ όντως να σταθώ στα πόδια μου; Σιγά σιγά όμως, γέμισα θυμό. Όχι, ρε Νίκο, θα σου δείξω ότι κάνεις λάθος.
Την επόμενη ημέρα, το πήρα πάνω μου. Πήρα τηλέφωνο την Κωνσταντίνα που δουλεύει σε μια καφετέρια και τη ρώτησα αν ξέρει για δουλειές. Μου λέει έκπληκτη: «Ελένη, είσαι χρόνια εκτός αγοράς! Γιατί να μπλέξεις;». Λέω: «Για να αποδείξω ότι μπορώ». Σε μια βδομάδα, είχα πιάσει δουλειά σερβιτόρα. Δεν ήταν το όνειρό μου πονούσε η μέση μου, είχαμε πελάτες δύσκολους αλλά ήταν δικά μου λεφτά, η πρώτη μου ανεξαρτησία. Όταν πληρώθηκα για πρώτη φορά κι ας ήταν ούτε 300 ευρώ, ήθελα να βάλω τα κλάματα από περηφάνια. Εγώ, η Ελένη, που κατά τον Νίκο «δεν αξίζω τίποτα», έβγαλα τα δικά μου λεφτά!
Ο Νίκος μόνο γέλασε: «Τώρα θα δουλεύεις για ένα κατοστάρικο; Πόσο γελοίο!». Γελοίο; Χαμογέλασα: «Για να δούμε ποιος θα γελάσει όταν σταθώ μόνη μου». Νόμιζε ότι θα σταματήσω σε μια βδομάδα, αλλά εγώ συνέχισα. Δύσκολη η δουλειά, αλλά κάθε μέρα ένιωθα πιο δυνατή. Άρχισα να φυλάω και λίγα ευρώ στην άκρη όχι τίποτα ιδιαίτερο, αλλά το ταμείο ελευθερίας μου. Θέλω να κάνω σεμινάρια, ίσως ως nail artist ή στη λογιστική. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα, αλλά ένα ξέρω δεν ξαναγυρνάω ποτέ σε ζωή που ο Νίκος ορίζει ποια είμαι.
Η μαμά μου μόνο το κεφάλι κουνάει: «Ελένη, τι τα τραβάς όλα αυτά; Μίλα με τον Νίκο, βρείτε τα». Να τα βρούμε; Εγώ δεν θέλω να είμαι με κάποιον που με θεωρεί άχρηστη! Η Κωνσταντίνα, αντίθετα, με ενθαρρύνει: «Έτσι μπράβο, Ελένη! Δείξ του ποια είσαι!». Τα λόγια της μου δίνουν κουράγιο. Αλλά ειλικρινά, καμιά φορά αμφιβάλλω. Όταν γυρίζω το βράδυ κουρασμένη κι ο Νίκος με το ζόρι μου μιλάει, σκέφτομαι: κι αν έχει δίκιο τελικά; Αν δεν τα καταφέρω; Αλλά ύστερα θυμάμαι τα λόγια του, και ξαναπαίρνω τα πάνω μου πρέπει να το κάνω. Όχι για εκείνον για μένα.
Δυο μήνες πέρασαν, και αρχίζω να βλέπω αλλαγές. Έχω χάσει κιλά δεν τσιμπολογάω πια γλυκά από βαρεμάρα. Έμαθα να λέω όχι όχι μόνο σε πελάτες, αλλά και στον Νίκο. Όταν πάλι μου γκρίνιαξε: «Ελένη, φτιάξε φαγητό, πεινάω!», του είπα: «Νίκο, μόλις γύρισα απ τη δουλειά, να παραγγείλουμε πίτσα;». Έμεινε να με κοιτάει αποσβολωμένος. Αρχίζει σιγά σιγά να καταλαβαίνει ότι δεν είμαι πια η παλιά. Κι εγώ αρχίζω να μαθαίνω ποια είμαι στ αλήθεια.
Καμιά φορά φαντάζομαι να ζητάει συγγνώμη: «Ελένη, έκανα λάθος». Αλλά ο Νίκος δεν ζητάει ποτέ συγγνώμη. Περιμένει να «συνετιστώ» και να επιστρέψω στη φρόνιμη σύζυγο. Αυτό, όμως, δεν παίζει. Η δουλειά στο μαγαζί είναι μόνο η αρχή. Θέλω δικό μου σπίτι, τη δική μου καριέρα, τη ζωή μου. Κι αν ο Νίκος νομίζει ότι θα καταρρεύσω χωρίς αυτόν, να δει πόσο ψηλά μπορώ να φτάσω. Αν φύγει; Τώρα ξέρω πως θα σταθώ στα πόδια μου και μόνη μου. Γιατί εγώ η Ελένη είμαι πολύ πιο δυνατή απ ό,τι θα νόμιζε ποτέ του.
