Ο άντρας μου είχε μια γιαγιά, τη Δέσποινα. Περνούσε κάθε καλοκαίρι στο σπίτι της, στο μικρό χωριό λίγο έξω από τα Ιωάννινα. Εκείνη δεν ενοχλούνταν καθόλου τα χρόνια εκείνα διατηρούσε τη δική της επιχείρηση. Μόνη της κανόνιζε τα πάντα, πουλούσε θεραπευτικά βότανα σε φαρμακεία σε όλη την Ήπειρο. Ο άντρας μου ίσα που θυμάται πώς τα είχε οργανώσει όλα, αλλά θυμάται καλά πως, για τα δεδομένα της τότε εποχής, έβγαζε πολλά ευρώ. Η Δέσποινα ήταν μια γυναίκα με ιδιαίτερο χαρακτήρα. Αγαπούσε πολύ τον εγγονό της, ποτέ δεν τσιγκουνευόταν τα λεφτά για φαγητό, όμως για μικρές διασκεδάσεις δεν του έδινε ούτε ένα λεπτό. Όλοι νόμιζαν πως μάζευε χρήματα για κάτι συγκεκριμένο. Στο σπίτι της υπήρχαν τεράστιες ντουλάπες με δεκάδες συρτάρια, όλα πάντα κλειδωμένα με κλειδί.
Ο άντρας μου, όταν ήταν παιδί, πάντα απορούσε τι θα μπορούσε να έχει εκεί μέσα, μα η γιαγιά του απαντούσε πως ήταν όλα „για τη δουλειά”. Αργότερα οι εποχές άλλαξαν. Η επιχειρηματικότητα έγινε κοινός τόπος, ο ανταγωνισμός την ξεπέρασε. Τότε ξεκίνησε να δουλεύει ως πρακτική θεραπεύτρια. Δεν έπαιρνε ούτε ένα ευρώ για τις υπηρεσίες της, αλλά την επισκέπτονταν πολύ πλούσιοι άνθρωποι από την περιοχή. Την επισκεπτόμασταν κι εμείς, όταν ζούσε ακόμα. Ζούσε φτωχικά φορούσε παλιά ρούχα και έτρωγε λιτά. Της φέρναμε καλούδια απ την Αθήνα, αλλά τα αρνιόταν ευγενικά. Μας έλεγε πως δεν θέλει να τη χαλάσουμε, πως είχε μάθει έτσι.
Όταν η γιαγιά Δέσποινα πέθανε, άφησε το σπίτι στον άντρα μου. Όταν πήγαμε στα Γιάννενα για να τακτοποιήσουμε τα της κληρονομιάς, βρήκαμε στο κελάρι της αμέτρητα τρόφιμα, όλα πια χαλασμένα. Φαίνεται πως οι ευγνώμονες πελάτες της τής τα έφερναν, όμως εκείνη δεν τα άγγιζε. Το πραγματικό σοκ, όμως, ήρθε όταν ανοίξαμε τις κλειστές ντουλάπες. Μέσα βρήκαμε σωρούς από ακριβά πράγματα από τη δεκαετία του 90 μια ολόκληρη συλλογή από σπάνια αντικείμενα, όλα σε αδιανόητες ποσότητες. Γιατί να φυλάει τα λεφτά της σε πράγματα που θα έχαναν την αξία τους; Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω αυτή τη γυναίκα…
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
