Ο άντρας μου έχει μια ερωμένη. Δεν με ενοχλεί καθόλου η σχέση τους. Μάλιστα, έχω συναντήσει αυτή τη γυναίκα. Δεν ένιωσα θυμό απέναντί της και μου φάνηκε αστείο να υπάρξει αντιπαλότητα ανάμεσά μας για χάρη του άντρα μου.
Καθίσαμε και συζητήσαμε αρκετά με την ερωμένη μου. Αποδείχτηκε πως είναι μια πραγματικά καλή γυναίκα. Μετά τη συζήτησή μας, ένιωσα σαν να γνωριζόμαστε χρόνια, καθώς καταλήξαμε να ανταλλάξουμε δώρα.
Αργότερα, ο άντρας μου κι εκείνη αποφάσισαν να οργανώσουν έναν «γάμο». Φυσικά, όχι αληθινό. Δεν είχα καμία αντίρρηση και έτσι ξεκινήσαμε να ετοιμαζόμαστε μαζί. Τη βοήθησα να διαλέξει ένα ωραίο νυφικό και εκείνη με συμβούλεψε για την τουαλέτα που θα φορούσα εγώ. Αποφασίσαμε η τελετή να γίνει στο σπίτι μας. Εγώ ήμουν η μάρτυρας. Όλα ήταν τόσο αληθοφανή, μόνο το ληξιαρχείο έλειπε.
Την ημέρα του «γάμου», ξυπνήσαμε πρωί, κάναμε τις τελευταίες ετοιμασίες και ξεκινήσαμε να ετοιμαζόμαστε. Τη βοήθησα να φορέσει το νυφικό της. Έπειτα πήγαμε στο σαλόνι και, στον δρόμο, υποσχεθήκαμε πως θα παραμείνουμε πάντα φίλες. Μετά αντάλλαξαν όρκους και δαχτυλίδια και φιλήθηκαν με πάθος.
Το πρώτο τους «νυφικό βράδυ» έγινε στο σπίτι μας. Όταν ο άντρας μου κοιμήθηκε, εκείνη κατέβηκε στην κουζίνα και καθίσαμε για πολλή ώρα και τα είπαμε. Η συζήτηση ήταν πολύ ζεστή και φιλική. Διαπιστώσαμε πόσα κοινά έχουμε.
Δεν νιώθω καθόλου ταπεινωμένη από όλο αυτό. Θα έλεγα μάλιστα ότι νιώθω ευτυχισμένη. Μιλάμε συχνά και περνάμε πολύ χρόνο μαζί. Επιτέλους έχω κάποιον να πηγαίνω μαζί του για ψώνια, βόλτα στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου ή για μπάνιο στη Βουλιαγμένη. Πιστεύω πως η σχέση μου με αυτή τη γυναίκα είναι πια πιο ουσιαστική κι από κάθε αντρική παρουσία.
Εσείς τι σκέφτεστε για ένα τέτοιο είδος φιλίας;Ποιος θα το φανταζόταν; Η ερωμένη του άντρα μου έγινε τελικά η πιο κοντινή μου φίλη, εκείνη που γεμίζει τα κενά των σιωπών και μετατρέπει την καθημερινότητα σε γιορτή. Κάθε φορά που οι τρεις μας τραπεζώνουμε στο μπαλκόνι, γελάμε με τα αστεία του, μοιραζόμαστε ιστορίες και σα να ξεχνάμε εντελώς τους περιορισμούς που άλλοτε φάνταζαν αδιαπέραστοι. Στη σκιά των λουλουδιών και του μεσημεριανού ήλιου, νιώθω πως αγαπώ τη ζωή όπως δεν την αγάπησα ποτέ.
Πίστευα πως η αγάπη είναι σύνολο κανόνων και προσδοκιών, όμως αναθεώρησα. Μπορεί να είναι απροσδόκητη, πολύχρωμη, να ξεπερνά τα όρια της ζήλιας και να φυτρώνει εκεί που δεν το περιμένεις. Εκείνο το απόγευμα, πριν πέσει ο ήλιος, περπατήσαμε οι δυο μας αγκαζέ, γελώντας με τους περαστικούς, κι ένιωσα πως το θαύμα της ζωής δεν είναι μόνο οι σχέσεις που περιμένεις, αλλά κι εκείνες που γεννιούνται πέρα από τη φαντασία σου.
Ό,τι ήξερα μέχρι τώρα άλλαξε και, τολμώ να πω, άλλαξε για το καλύτερο. Γιατί τελικά, η μεγαλύτερη ελευθερία είναι να αφήνεσαι μέσα στις απρόβλεπτες χαρές της καρδιάς σου.
