Η νύφη δεν ξέρει τα βασικά… Τι πρέπει να κάνω; Η πεθερά μου έφυγε από τη ζωή πριν από μερικά χρόνια και μετά την κηδεία της, υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα τηρήσω τον κανόνα: για τους νεκρούς ή έχεις καλά να πεις, ή τίποτα. Κι ένα ακόμη πράγμα ορκίστηκα – όποια νύφη κι αν έρθει στο σπίτι μου, δε θα γίνω ποτέ σαν εκείνη. Αλλά άλλο οι προθέσεις, άλλο η ζωή. Ο μοναχογιός μου, ο Αλέξης, έκλεισε τα 25 και έφερε σπίτι μια φίλη στις αρχές του καλοκαιριού. Πιστή στην απόφασή μου να μην ανακατεύομαι, την αποδέχθηκα με ανοιχτή καρδιά και μισόκλειστα μάτια. Είπα μέσα μου πως δε θα τη βλέπω με περιφρόνηση, δε θα της βρίσκω λάθη, δε θα της κάνω μάθημα – όλα αυτά τα έκανε η μακαρίτισσα η πεθερά μου και κατάντησε η σχέση μας να γεμίσει μίσος. Δε θέλω να διώξω ούτε τον Αλέξη ούτε τη φίλη του. Ειλικρινά, χαίρομαι να τους φτιάχνω καφεδάκι, ξέρω τι προτιμά ο καθένας για πρωινό, και τους κανακεύω τα Σαββατοκύριακα – μέσα στη βδομάδα δε βρίσκω χρόνο για τέτοια „έξτρα”. Γι’ αυτό και φροντίζω να εξαφανίζομαι – με τον άντρα μου σε καμιά λίμνη, ή σε φίλη, ή στη μαμά μου να φτιάξουμε τουρσιά και γλυκά, ώστε να μείνουν μόνοι τους στο σπίτι. Παρόλα αυτά, συνέβη κάτι που φαινόταν αστείο, αλλά με συγκίνησε και αποφάσισα να το μοιραστώ. Ένα βράδυ, η φίλη μου έδειξε ένα καινούριο μπλουζάκι που αγόρασε γυρνώντας από τη δουλειά. Δεν ήταν ακριβό, και ακόμη πιο φτηνό, αφού έλειπε ένα κουμπί. Το φόρεσε, το έστριψε – πολύ όμορφο και σίγουρα της πήγαινε. Την επόμενη, Παρασκευή, βγήκαμε και τη ρώτησα αν θέλει να το φορέσει… Δεν το φόρεσε γιατί… δεν ήξερε να ράψει το κουμπί. «Αλήθεια;» μου ξέφυγε, πραγματικά εξεπλάγην που ένα κορίτσι 22 χρονών δεν είχε βελόνα, κλωστή και κουμπί. Κι αύριο, αγάπη μου, πώς θα τα καταφέρει; Πώς θα φροντίσει το σπιτικό και την οικογένεια, πώς θα πάρει σημαντικές αποφάσεις… Οικογενειακά διλήμματα! Τώρα δεν ξέρω τι να κάνω – να της ράψω το κουμπί χωρίς πολλά-πολλά, να της δείξω πώς γίνεται, ή να την αφήσω – αν θέλει το μπλουζάκι ας το φτιάξει, αλλιώς ας το κρατήσει μισό στο ντουλάπι. Ένα πράγμα ξέρω σίγουρα – δε θέλω να γίνω „κακιά” πεθερά, το έχω δει και δε μου αρέσει.

Jurnal Μια Τετάρτη του Ιουνίου

Η πεθερά μου, η κυρία Αρετούλα, έφυγε από τη ζωή πριν από λίγα χρόνια και θυμάμαι πως, μόλις τη θάψαμε, υποσχέθηκα στον εαυτό μου το εξής: για τους ανθρώπους που φεύγουν, ή καλό ή τίποτα.

Κι άλλο ένα όρκο έδωσα τότε όποια νύφη κι αν μπει κάποτε στο σπίτι μου, δεν θα γίνω ποτέ εκείνη. Δεν θα γίνω η πικρόχολη, επικριτική πεθερά που θυμάμαι κι εγώ.

Όμως, τα λόγια είναι εύκολα, ενώ η ζωή τα φέρνει αλλιώς.

Ο μοναχογιός μου, ο Νικόλας, έκλεισε τα 25 του φέτος και έφερε σπίτι τη φίλη του την αρχή του καλοκαιριού.

Πιστή στην απόφασή μου να μην ανακατεύομαι στη ζωή του, την υποδέχτηκα με καλή διάθεση, αν και πάντα λίγο επιφυλακτική.

Υποσχέθηκα πως δεν θα τη δω αφ υψηλού, δεν θα της βρω ελαττώματα, δεν θα της δίνω μαθήματα ζωής ούτως ή άλλως, όλα αυτά τα έκανε η πεθερά μου σε μένα και τελικά δεν καταλήξαμε πουθενά, παρά μόνο να μη μιλιόμαστε.

Δεν θέλω να διώξω ούτε τον Νικόλα, ούτε τη φίλη του να πω την αλήθεια, μου αρέσει να τους περιποιούμαι, να τους ετοιμάζω ελληνικό καφέ το πρωί, ξέρω ποιος τρώει κουλούρι, ποιος προτιμά μπουγάτσα, και τα Σαββατοκύριακα τους φτιάχνω τα αγαπημένα τους, αφού καθημερινές δεν έχω χρόνο για τέτοια χατίρια.

Όταν θέλω να τους αφήσω μόνους, την κάνω διακριτικά με τον άντρα μου άλλοτε πάμε μια βόλτα στη λίμνη της Βουλιαγμένης, άλλοτε σε καμιά φίλη μου, ή στη μάνα μου για να φτιάξουμε γλυκά του κουταλιού και σπιτικές πίκλες, κι έτσι το σπίτι μένει στα νιάτα.

Πριν λίγες μέρες, συνέβη κάτι που με άφησε να σαστίσω στην αρχή, αν και φαινόταν αστείο. Η φίλη μου, η Ελευθερία, ήρθε να μου δείξει ένα καινούριο μπλουζάκι που πήρε φτηνά από την Ερμού το βρήκε σε καλή τιμή καθώς του έλειπε ένας κουμπί κι είχε έκπτωση.

Το δοκίμασε μπροστά μας, της πήγαινε πολύ πραγματικά, της ταίριαζε εξαιρετικά. Την επόμενη μέρα, Παρασκευή, είχαμε κανονίσει να πάμε μια επίσκεψη μαζί, κι εγώ τη ρώτησα αν θα φορέσει το καινούριο της μπλουζάκι

Ξαφνικά, μου είπε ότι δεν θα το βάλει γιατί δεν ήξερε να ράψει το κουμπί, και δεν έχει ούτε βελόνα, ούτε κλωστή, ούτε κουμπιά.

Α, καλέ! Μα είναι δυνατόν; μου ξέφυγε, αλλά πραγματικά παραξενεύτηκα πώς γίνεται ένα κορίτσι 22 χρονών να μη γνωρίζει ούτε τα βασικά;

Αναρωτήθηκα αύριο, αγαπημένη μου, πώς θα φροντίζεις σπίτι και οικογένεια; Πώς θα παίρνεις αποφάσεις για τα σημαντικά, όταν στα απλά δυσκολεύεσαι;

Κι εκεί χάθηκα δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω. Να της ράψω το κουμπί χωρίς δεύτερη σκέψη; Να της δείξω πώς γίνεται, ή να την αφήσω να το ψάξει μόνη της αν θέλει να το φορέσει, να βρει τρόπο, αν όχι, ας μείνει άπραγο στα συρτάρια.

Ένα είναι το σίγουρο δεν θέλω με τίποτα να γίνω κακιά πεθερά. Το έζησα κι εγώ από μέσα, δεν είναι ρόλος που αντέχεται. Θέλω απλά να κρατήσω τις υποσχέσεις μου και να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ.