Έχω την καλύτερη μαμά στον κόσμο! Με γέννησε πολύ νωρίςμόλις στα 16 της. Όλοι οι συγγενείς έμειναν άφωνοι, μόνο οι γονείς της τη στήριξαν πραγματικά. Έτσι γεννήθηκα εγώ, το πιο ήσυχο και γλυκό παιδί του κόσμου.
Με μεγάλωσε όλη η οικογένεια πάνω στα γόνατά τους. Οι παππούδες μου φρόντισαν να συνεχίσει η μαμά μου το σχολείο της, κι έτσι δεν μας έλειψε ποτέ τίποτα. Με τη σκληρή δουλειά της μητέρας μου, ποτέ δεν αναγκαστήκαμε να μετράμε κάθε ευρώ. Δεν καβγαδίσαμε ποτέ για τα χρήματα.
Όταν μεγάλωσα, στα 16 μου, έμεινα κι εγώ έγκυος. Μόνο ο φίλος μου στάθηκε πραγματικός άντραςπήρε τις ευθύνες του, παντρευτήκαμε και γεννήσαμε όταν ήμουν 17. Η μητέρα μου έγινε γιαγιά μόλις στα 33 της. Όμως δεν το πήρε βαριάήταν πανευτυχής. Και ξαναμεγαλώναμε παιδί όλοι μαζί σαν οικογένεια. Τελείωσα το λύκειο και βρήκα μια καλή δουλειά.
Σήμερα το παιδί μου είναι 12 χρονών και είμαι ξανά έγκυος. Μέσα στο σπίτι μας ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι. Όμως το κλειδί είναι η λέξη „ήμασταν”.
Πρόσφατα, η μητέρα μου αποφάσισε να κάνει κι εκείνη δεύτερο παιδί. Τη ρώτησα γιατί· ήθελα να μάθω το λόγο. Μου είπε ότι έχει ερωτευτεί έναν άνδρα. Μόνο που εκείνος είναι παντρεμένος και δεν σκοπεύει να αφήσει την οικογένειά του. Έμεινα σοκαρισμένη. Δεν βοήθησε καμία συζήτηση. Η μαμά μου μου αποκάλυψε ότι είναι ήδη έγκυος και δεν θέλει να διακόψειείναι αποφασισμένη να το κρατήσει.
Καθίσαμε μαζί και κλάψαμε. Κλαίγαμε γιατί ο πατέρας του μωρού δεν προτίθεται να παντρευτεί τη μητέρα μου, ούτε να αναγνωρίσει το παιδί, ούτε να βοηθήσει οικονομικά. Αν τον θέλει, πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνη της, ενώ εκείνος έχει ήδη δικά του παιδιά.
Στο τέλος, η μαμά μου κατέληξε στενοχωρημένη. Εγώ θα μπορούσα να την παρηγορήσω, να τη στηρίξω, αλλά δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Είναι ερωτευμένη, έγκυος και εγκαταλειμμένημπορεί να υπάρχει χειρότερο;
Σκέφτομαι συνεχώς πως όταν γεννήσει το παιδί, ακόμα και οι γνωστοί και οι γείτονες στη μικρή μας πόλη θα τη σχολιάζουν, θα την κοροϊδεύουν. Δεν θα είναι μόνο μονογονέας, αλλά θα γεννήσει και στα πενήντα της. Σε αυτή τη μικρή κοινότητα, όλα μαθαίνονται πολύ γρήγορα.
Τη στηρίζω όσο μπορώ. Αν αρχίσω να τα βάζω κι εγώ μαζί της, θα λυγίσει τελείως. Οι παππούδες μου ακόμη δεν ξέρουν ότι θα γίνουν ξανά γιαγιά και παππούς. Η μαμά μου με παρακάλεσε να μην τους πω τίποτα ακόμα.
Νομίζω πως μέσα της παλεύει με την απόφαση αν θα κρατήσει το παιδί ή όχι. Ούτε εγώ ξέρω αν πρέπει να τη σταματήσω ή να την στηρίξω. Φοβάμαι, αλλά τη συμπονώ. Υποφέρει, αλλά τι να κάνει; Όλοι είμαστε αντίθετοι. Όμως πιστεύω πως ήδη έχει αγαπήσει αυτό το αγέννητο παιδί. Τι πρέπει να κάνουμε; Να προσπαθήσουμε μαζί ή να φύγουμε από αυτόν τον αγώνα; Η τελική απόφαση είναι δική της.
Το είπα στον άντρα μου, είναι ο μόνος που δουλεύει αυτή τη στιγμή. Αντέδρασε με ηρεμία. Δεν φοβάται τις δυσκολίες. Μου λέει ότι, εκεί που μεγαλώνουν δύο παιδιά, χωρά κι ένα τρίτο. Παρ όλα αυτά, εγώ εξακολουθώ να φοβάμαι. Ίσως τελικά να μη χρειάζεται.
Καμιά φορά, η ζωή φέρνει μπροστά σου μονοπάτια που δεν διάλεξες. Εκεί, η δύναμή μας φαίνεται, όχι στις εύκολες στιγμές, αλλά στο πώς σταθούμε δίπλα σε όσους αγαπάμεακόμα κι όταν φοβόμαστε. Γιατί, όπως συνηθίζουμε να λέμε στην Ελλάδα, «όπου υπάρχει αγάπη, χτίζονται γέφυρες ακόμα και στα πιο βαθιά νερά».
