Το ασθενοφόρο προχωρούσε με ταχύτητα στους δρόμους της Αθήνας, ενώ η σειρήνα ηχούσε σαν κραυγή απελπισίας. Μέσα, η Ελευθερία ξαπλώνονταν αναίσθητη, παγιδευμένη ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Ο κύριος γιατρός, ένας μελαχρινός άνδρας με το όνομα Γιάννης Παπαδόπουλος, έλεγχε συνεχώς τον σφυγμό της και δίντας εντολές στους νοσηλευτές:
Γρηγορότερα! Σταθερή πίεση, μην την αφήνετε να χάνει αίμα. Το μωρό έχει ακόμα ελπίδες!
Δίπλα της, η Μαρία έτριβε τα χέρια της, ψιθυρίζοντας προσευχές. Ένιωθε την καρδιά της σφιγμένη από τύψεις που δεν είχε παρέμβει εκείνη τη στιγμή, στη βίλα. Θυμήθηκε το παγωμένο βλέμμα της Σοφίας, εκείνη την ψυχρή ματιά σαν λεπίδα μαχαιριού, και κατάλαβε, επιτέλους, την αλήθεια.
Το τμήμα έκτακτης ανάγκης
Όταν η φορείο της Ελευθερίας μπήκε στο τμήμα έκτακτης ανάγκης, ο Νίκος επιτέθηκε στους γιατρούς, με τα μάτια κόκκινα από δάκρυα και θυμό.
Σας ικετεύω, σώστε τη! Κι εκείνη και το παιδί μας Δεν μπορώ να τα χάσω!
Ο γιατρός Παπαδόπουλος τον κοιτάξε σύντομα, με τη σοβαρότητα του επαγγελματία που ξέρει πως δεν υπάρχει χρόνος για δραματισμούς.
Κύριε Καραγιάννη, σας παρακαλώ να περιμένετε έξω. Κάνουμε ό,τι είναι ανθρώπινα δυνατό.
Ο Νίκος έμεινε ακίνητος για λίγα δευτερόλεπτα, αλλά μετά δέχτηκε, συντετριμμένος, και κατέρρευσε σε ένα πάγκο στο διάδρομο. Έκρυψε το πρόσωπο με τις παλάμες του και για πρώτη φορά στη ζωή του, ο άνδρας που ήταν πάντα σίγουρος ένιωσε το έδαφος να γλιστράει κάτω από τα πόδια του.
Πίσω από τις κλειστές πόρτες, η ιατρική ομάδα πολεμούσε για τη ζωή της Ελευθερίας. Η αναπνοή της ήταν αδύναμη, αλλά η καρδιά της χτυπούσε ακόμα. Το μωρό, όμως, ήταν σε κρίσιμη κατάσταση. Τα μηχανήματα ηχούσαν ρυθμικά, και η ένταση είχε φτάσει στο μέγιστο.
Στην αίθουσα αναμονής
Η Σοφία μπήκε στο νοσοκομείο, συνοδευόμενη από δύο στενές φίλες που είχαν κληθεί βιαστικά να παίξουν το ρόλο των συμπονετικών μαρτύρων. Το πρόσωπό της φαινόταν πέτρινο, αλλά η τρεμουλιαστή φωνή της εντυπωσίαζε τους γύρω της:
Η φτωχή κοπέλα πώς γλίστρησε έτσι; Ήθελα μόνο να είμαστε μια ενωμένη οικογένεια.
Η Μαρία, που στεκόταν σε μια γωνία, την κοιτάζει σταθερά, με μίσος που έβραζε μέσα της. Αν είχε το θάρρος να πει την αλήθεια εκείνη τη στιγμή, ίσως όλα θα είχαν τελειώσει. Αλλά ο φόβος για τη δύναμη της Σοφίας, για την επιρροή της στην πόλη και για τον τρόπο που μπορούσε να καταστρέψει ζωές, την παράλυσε.
Ο Νίκος και η μητέρα του
Μαμά! ξέσπασε ο Νίκος, σηκώνοντας απότομα. Πού ήσουν εσύ όταν συνέβη αυτό; Η Μαρία λέει πως ήσουν δίπλα της!
