Δευτέρα, 10 Ιουνίου
Έχω ανάγκη να καταγράψω τη δοκιμασία που πέρασα αυτή την εβδομάδα. Η αδελφή του Μάρκου, η Ειρήνη, ήρθε να μείνει μαζί μας για λίγες μέρες και αυτό που ξεκίνησε ως επίσκεψη, εξελίχθηκε σε μια μικρή θύελλα στην καθημερινότητά μας.
Όλα ξεκίνησαν στην κουζίνα, όταν, ακόμα με τις αποσκευές της, η Ειρήνη βρήκε ένα βαζάκι στιγμιαίου καφέ στον πάγκο. Με ύφος τόσο επιθετικό λες και έκανε παράπονα σε σερβιτόρο στη Βουλή των Ελλήνων είπε:
Τι, δεν έχετε κανονικό καφέ; Δεν πίνω αυτή τη σκόνη, με πιάνει ναυτία και μόνο που τη βλέπω.
Έβγαλα βαθιά αναπνοή. Έπιασα το πετσετάκι, σκούπισα τα χέρια, και γύρισα να της μιλήσω ήρεμα. Η Ειρήνη, ντυμένη μεταξωτή πιτζάμα και με φρέσκο μανικιούρ, κοίταζε τη συσκευασία με αποστροφή, χτυπώντας νευρικά το καπάκι.
Έχει έρθει μόλις δύο μέρες, μα η ατμόσφαιρα στο σπίτι έχει βαρύνει. Η επίσκεψη κανονίστηκε και ο Μάρκος, αδερφός με ατελείωτη καλοσύνη, δεν μπορούσε να αρνηθεί. Εκείνη του είχε πει πως ήθελε λίγο να ξεφύγει από τη ζωή στο Μεσολόγγι, να κάνει βόλτες στα μαγαζιά της Αθήνας, να ξεχαστεί.
Η μηχανή του καφέ χάλασε την περασμένη εβδομάδα, περιμένουμε ανταλλακτικό, της εξήγησα όσο πιο ευγενικά μπορούσα. Μόλις άνοιξε μια φούρνος στη γωνία σερβίρουν φανταστικό καπουτσίνο, αν θες.
Να βγαίνω έξω απ το πρωί για καφέ; αποπήρε, κοιτώντας ταβάνι. Εντάξει, θα πιω τσάι. Έχετε τουλάχιστον φύλλα βουνού, όχι σακουλάκια;
Απάντησα με ένα νεύμα, έβαλα το φαγητό μου στη δουλειά, και έφυγα χωρίς άλλα λόγια.
Οι μέρες περνούσαν με την ατμόσφαιρα να γίνεται ολοένα και πιο βαριά. Κάθε βράδυ, έβλεπα σημάδια πως δεν ήταν απλά φιλοξενούμενη: πεταμένα βρεγμένα πετσέτες στο μπάνιο, τα ακριβά μου καλλυντικά εξαφανίζονταν, τηλεόραση στο τέρμα να κάνει τα τζάμια να τρέμουν. Ο Μάρκος οκ, προσπαθούσε να της κάνει παρατήρηση, αλλά η Ειρήνη θύμωνε και τον κατηγορούσε πως έχει γίνει «στρυφνός».
Προσπαθώ να κρατώ το επίπεδο. Δεν υπάρχει νόημα να ξεκινάς καβγά με συγγενείς ειδικά στην Ελλάδα, το ξέρω πολύ καλά!
Όμως το αποκορύφωμα ήρθε Παρασκευή βράδυ, όταν μείναμε μόνες στο σπίτι, ο Μάρκος είχε αργήσει λόγω δουλειάς. Έφτιαχνα σαλάτα, και η Ειρήνη ήρθε στην κουζίνα.
Μαρία, πώς το διαχειρίζεστε με τον Μάρκο το budget; Μαζί ή καθένας μόνος του; με ρώτησε χαμογελώντας αθώα και αφήνοντας τα μάτια της να τρέχουν πάνω στις κινήσεις μου.
Απάντησα ήρεμα:
Τα βασικά: φαγητό, λογαριασμοί, τα μοιραζόμαστε. Τα υπόλοιπα καθένας όπως θέλει. Γιατί ρωτάς;
Έτσι, από ενδιαφέρον, έκανε πως δεν την ενδιαφέρει. Ο αδερφός μου στηρίζει μόνο το σπίτι. Δεν φέρνει πια δώρα στη μαμά, ούτε παίρνει καινούργια συσκευή στην οικογένεια. Όλα για το σπίτι σας Δεν μαζεύετε για κανένα εξοχικό;
Ναι, για ένα μικρό οικόπεδο έξω από την πόλη, της είπα χαλαρά.
Παρατήρησα μια ανησυχία στις κινήσεις της.
Εξοχικό Ωραίο αλλά αργεί! Κι η τιμή σήμερα είναι απλησίαστη. Εγώ, ξέρεις, πρότεινα στον Μάρκο να επενδύσετε αλλιώς τα χρήματα. Να φέρετε κέρδος!
Σταμάτησα να κόβω λαχανικά. Γύρισα προς εκείνη:
Τι ακριβώς εννοείς;
Θέλω να ανοίξω κέντρο laser αποτρίχωσης στο Κολωνάκι! Εύκολο χρήμα, φοβερή απόδοση, σε έξι μήνες βγάζεις τα έξοδά σου. Αλλά χρειάζομαι κεφάλαιο. Εγω δεν μπορώ να πάρω δάνειο τελευταία τρία χρόνια είμαι χωρίς δουλειά. Γι αυτό είπα στον αδερφό μου να μπει συνεταίρος.
Όλη η προσοχή μου συγκεντρώθηκε.
Και τι απάντησε ο Μάρκος;
Είπε πως πρέπει να το συζητήσει μαζί σου! Δεν καταλαβαίνω γιατί. Η οικογένειά του είμαι. Τα δυο εκατομμύρια ευρώ που ζητάω δεν είναι τίποτα για εσάς, με τους μισθούς που έχετε
Δύο εκατομμύρια ευρώ; Σχεδόν όλες οι οικονομίες μας. Μια ζωή κόποι, με θυσίες και απάρνηση στιγμών. Δεν πίστευα ότι το ζητούσε τόσο απλά.
Ειρήνη, αυτά τα χρήματα τα έχουμε βάλει άκρη δεν είναι για επενδύσεις υψηλού κινδύνου. Ο Μάρκος δεν έχει εμπειρία στην ομορφιά, ούτε κι εσύ.
Το πρόσωπό της σκοτείνιασε.
Τι σε νοιάζει εσένα; Εγώ ήρθα στον αδερφό μου για βοήθεια! Δικά του είναι κι αυτά! Εσύ τον έχεις «εξουδετερώσει», και φοβάται να ξοδέψει για μένα!
Κάθισα απέναντί της, ψύχραιμη.
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι, η φωνή μου ήρεμη αλλά αυστηρή. Το budget μας αφορά εμάς τους δύο. Το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων είναι από την πώληση του δικού μου ακινήτου πριν τον γάμο, συν τα bonus μου. Ο Μάρκος συμβάλλει, αλλά αυτά τα λεφτά είναι για το σπίτι. Δεν θα τα δώσουμε για να στηρίξουμε αμφίβολα πρότζεκτ.
Η Ειρήνη εξοργίστηκε.
Σε τι αμφίβολο; Είσαι τσιγκούνα! Κρατάς τα λεφτά σου σαν δράκος! Δεν σε νοιάζει η οικογένεια του άντρα σου!
Με νοιάζει, απάντησα ήρεμα. Αλλά η οικογένεια δεν είναι ATM Αν το project σου είναι τόσο καλό, πήγαινε στην τράπεζα για δάνειο. Ή βρες εγγύηση.
Δεν μου δίνουν! Δεν έχω εγγύηση! Ο Μάρκος μπορεί να πάρει δάνειο στο όνομά του! Η εξασφάλιση θα είναι το σπίτι σας!
Έμεινα άφωνη.
Να βάλω το σπίτι το δικό μου σπίτι που αγόρασα μόνη μου, με δάνειο πριν γνωρίσω τον Μάρκο σε εγγύηση για κέντρο αποτρίχωσης;
Δεν καταλαβαίνεις τίποτα! Είναι κοινό σπίτι! Είστε οικογένεια! Ο Μάρκος μου υποσχέθηκε πως θα το συζητήσετε δεν περίμενα να έχεις τόσα στενά μυαλά!
Σηκώθηκα, νιώθοντας μια ψυχική διαύγεια να με κυριεύει.
Διάταξε, Ειρήνη. Κατ’ αρχάς, με βάση τον νόμο, το σπίτι είναι ατομική μου ιδιοκτησία αγορασμένο πριν τον γάμο. Ο Μάρκος δεν έχει δικαίωμα να το βάλει σε εγγύηση. Θα χρειαστεί τη δική μου συγκατάθεση και δεν θα την πάρεις ποτέ.
Σηκώθηκε να μιλήσει, αλλά τη σταμάτησα.
Δεύτερον: Ο Μάρκος δουλεύει σκληρά για να χτίσει το σπίτι μας όχι για να υποστηρίζει τα δικά σου τερτίπια. Ξέρεις πως είναι ευγενικός και δύσκολα λέει «όχι» στη μικρή του αδελφή. Γι αυτό σου είπε να συζητήσει με μένα. Δεν έχει τα χρήματα και ντρέπεται για την αλαζονεία σου.
Πώς τολμάς; φώναξε. Δεν είσαι τίποτα! Είσαι απλά η γυναίκα του! Εγώ είμαι οικογένεια! Θα ενημερώσω τη μαμά να δει με τι υστερική ζει ο αδερφός μου!
Σταύρωσα τα χέρια μου.
Έλα βεβαίως. Και πες στη μαμά ακριβώς τι ζήτησες να βάλουμε σε κίνδυνο το σπίτι μας για τις ιδέες σου. Και πες πώς φέρθηκες όλη την εβδομάδα σαν να είσαι σε ξενοδοχείο.
Ειρήνη γέμισε από οργή. Της κατέστρεψα το σχέδιο πήρε το κινητό, άρχισε να μαζεύει τα πράγματά της με δόση δραματικότητας, σα να ήθελε να διαλύσει το διαμέρισμα τελευταίο δώρο.
Δέκα λεπτά αργότερα, ο Μάρκος μπήκε στο σπίτι, κουρασμένος από τη δουλειά, και είδε την αδερφή του έτοιμη για αναχώρηση.
Ειρήνη; Πού πας τέτοια ώρα; Τα εισιτήρια σου ήταν για μεθαύριο.
Μαρία με έδιωξε! Μου είπε απαράδεκτα πράγματα. Μου ξεφτίλισε! Είπα μόνο να με βοηθήσετε εκείνη με έδιωξε!
Ο Μάρκος την κοίταξε, ύστερα εμένα. Έβλεπε μόνο κούραση.
Δεν θα βάλω κανέναν στη θέση του και σίγουρα όχι στο σπίτι της, της είπε ήρεμα αλλά αυστηρά.
Ειρήνη δεν πίστευε αυτό που άκουγε. Προσπαθούσε να τον κάνει να νιώσει ενοχικά, αλλά ο Μάρκος είχε αποφασίσει.
Υποστηρίζω το αυτονόητο, είπε, βγάζοντας τα παπούτσια. Η Μαρία με ενημέρωσε τι της πρότεινες. Σου είπα ξεκάθαρα: χρήματα για business δεν έχουμε. Μαζεύουμε για το σπίτι μας. Εσύ ήρθες να πιέσεις, ή επειδή πίστευες ότι εάν τσακωθούμε, θα ενδώσω;
Πίστευα πως είμαστε οικογένεια είπε ψιθυριστά.
Η οικογένεια στηρίζει, όχι εκμεταλλεύεται, της απάντησε κοφτά. Κάλεσε ταξί θα σε βοηθήσω με τα πράγματά σου.
Η ήττα της ήταν ολοκληρωτική. Έκλεισε την πόρτα χωρίς αποχαιρετισμό.
Ο Μάρκος γύρισε, στάθηκε στην είσοδο και με κοίταξε με λύπη.
Να με συγχωρέσεις, έπρεπε να είχα θέσει τα όρια νωρίτερα, μου είπε.
Τον αγκάλιασα, ένιωσα την ένταση του σώματός του. Ήξερα πως, στην Ελλάδα, οι συγγενικές πιέσεις μπορούν να καταστρέψουν σπίτια κι όμως, καταφέραμε να σταθούμε στο ύψος μας.
Είναι όλα καλά, του είπα. Βάλαμε τα όρια μας. Καλύτερα τώρα.
Καμία άλλη απρόσκλητη επισκέπτης με μπαγκάζια, είπε γελώντας. Μυρίζει όμορφα Ετοίμασες φαγητό;
Μοσχαράκι με γραβιέρα το αγαπημένο σου, του χαμογέλασα. Πήγαινε πλύνε τα χέρια σου και ετοιμάσου. Και αύριο, ας πάμε στην καινούργια φούρνος στη γωνία αυτή τη βδομάδα δεν ήπια ούτε έναν αληθινό καφέ!
Το σπίτι γέμισε ξανά με ειρήνη. Το πρώτο βράδυ μετά από μέρες, απολαύσαμε δείπνο, συζητώντας για το μέλλον μας. Μέσα μου νιώθω πως η οικογένειά μας πέρασε από μια δύσκολη δοκιμασία. Δεν αφήσαμε τις ενοχές και τις απαιτήσεις να καταστρέψουν όσα έχουμε χτίσει. Κάποια στιγμή, ίσως η Ειρήνη καταλάβει. Ίσως όχι. Δεν με αφορά πια.
Το πιο σημαντικό: το σπίτι μας ξανά γέμισε ηρεμία και σεβασμό όπως πρέπει.
