Το πίσω παράθυρο είχε διαλυθεί και το αυτοκίνητο είχε ανατραπεί, ακουμπώντας ανάποδα, σαν ψάρι στη μέση της λεωφόρου Συγγρού. Ήμουν ξύπνια, μα τα πόδια μου δεν βούιζαν καν έμεινα ακίνητη σε εκείνο το παράξενο όνειρο.
Αργότερα θα μάθαινα ότι η λεκάνη μου είχε σπάσει σε τρία κομμάτια, σαν χτυπημένο αγαλματάκι στο Μοναστηράκι.
Ξαφνικά, το φως ενός αυτοκινήτου έσκισε το σκοτάδι της νύχτας. Τα φώτα θάμπωσαν το πρόσωπό μου καθώς προσπαθούσα να κουνήσω το χέρι, ζητώντας βοήθεια. Κατάφερα να φωνάξω πως πονάω, λίγο πριν χαθώ μέσα στην αχνότητα της λήθης. Ο οδηγός σταμάτησε απότομα βγήκε έξω, κοιτάζοντας τον κόσμο σαν να ψάχνει κάποιον χαμένο μύθο.
Είχα ήδη λιποθυμήσει όταν αυτός με είδε, αλλά το αίμα που έτρεχε από το μέτωπο και τα χέρια μου ήταν φανερό σε όλους τους περαστικούς. Εκείνος κάλεσε το ΕΚΑΒ αμέσως και έμεινε μαζί μου μέχρι που έφτασε το ασθενοφόρο. Χάρη σ’ αυτή τη φιλοφροσύνη, επέζησα από το τρομακτικό όνειρο σαν να γύρισε η τύχη της μοίρας μου.
Δεν ξέρω πόσο καιρό ήμουν χαμένη πριν να ξαναέχω συνείδηση, αλλά θυμάμαι, όταν επανήλθα, πως ένιωσα μια τεράστια παρουσία πάνω από εμένα. Μια γυναίκα ονόματι Καλλιόπη περπατούσε με το σκύλο της στην πλατεία Συντάγματος, μέχρι που ξαφνικά σωριάστηκε σαν σκιά στο πλακόστρωτο.
Έπαθε καρδιακή προσβολή και έμεινε ασυνείδητη, ενώ ο πιστός σκύλος της, Άρης, φύλαγε το σώμα της σαν αργοκοιμισμένο φρουρό στον Παρθενώνα. Ώρες αργότερα κάποιος περαστικός ίσως φάντασμα του Ερμή τους βρήκε και κάλεσε το ασθενοφόρο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η Καλλιόπη είχε ήδη αφήσει τον κόσμο μας.
Ένας άλλος άνδρας ο Νίκος πέρασε τρεις μέρες σε μια κωμική, με τον σκύλο του Όμηρο να μένει δίπλα στο κρεβάτι, αρνούμενος να φύγει, σαν να περίμενε μια νέα αρχή. Ο πιστός Όμηρος τιμήθηκε σαν ήρωας, δείχνοντας πως η αφοσίωση ενός φίλου μπορεί να είναι το φως της ελπίδας, ακόμα και μέσα σ ένα παράξενο Σαββατοκύριακο στην Αθήνα, εκεί όπου τα όνειρα μπλέκονται με την πραγματικότητα, σαν παλιές ιστορίες από τους αρχαίους ποιητές.
Στο τέλος, όλα ήταν σαν ασυνάρτητο ταξίδι, με ευρώ να αλλάζουν χέρια, σκύλους να φυλάνε τις αγάπες μας, και ανθρώπους να επιστρέφουν ή να φεύγουν σαν φτερά στο αθηναϊκό αγέρι.
