Ξέρεις, δεν κατάφερα να παντρευτώ ποτέ, ούτε απέκτησα παιδιά. Έτσι, κάπως περίεργα εξελίχθηκε η ζωή μου. Τώρα είμαι 57 ετών πρόσφατα είχα γενέθλια και τα γιορτάσαμε εγώ και η μητέρα μου, οι δυο μας, στο σπίτι. Δεν έχω κάποιον να καλέσω. Δεν έχω φίλους κι ούτε άλλους συγγενείς εκτός από τη μητέρα μου.
Ζούμε μαζί και όλη μας τη ζωή στηρίζουμε η μία την άλλη. Η μαμά μου είναι 86 χρονών. Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα κάνω όταν δεν θα είναι πια εδώ. Παρ όλα αυτά, η μητέρα μου νιώθει πολύ καλά! Αν και κάθε χρόνο γερνάει και η υγεία της έχει αρχίσει να φθίνει, ποτέ δεν το βάζει κάτω. Ακόμα βγαίνει μόνη της για περίπατο στη γειτονιά.
Εγώ έχω βγει στη σύνταξη, αλλά εξακολουθώ να εργάζομαι γιατί οι συντάξεις εδώ στην Ελλάδα δεν φτάνουν για να ζήσουμε αξιοπρεπώς. Δεν το βάζω κάτω όμως και αισθάνομαι ευγνώμων που έχω τη γλυκιά μου μητέρα δίπλα μου. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν πολύ πιο δύσκολα κάποιοι δεν έχουν καν σπίτι, ή συγγενείς ή χρήματα.
Εμείς, όμως, ζούμε ήρεμα και όμορφα. Τα βράδια πίνουμε τσάι, πλέκουμε, βλέπουμε τις αγαπημένες μας ελληνικές σειρές και ταινίες. Τα Σαββατοκύριακα φτιάχνω κουλουράκια και καλώ τους γείτονες από τον κάτω όροφο να έρθουν να τα δοκιμάσουν. Μας λένε ιστορίες για τις οικογένειές τους. Χαίρομαι με τη χαρά των άλλων, και προσεύχομαι να αποφύγουμε κι εμείς τα μεγάλα προβλήματα.
Έτσι κυλούν οι μέρες μας. Εύχομαι αυτή η ζωή να κρατήσει όσο περισσότερο γίνεται για εμένα και την μητέρα μουΞέρω πως η ζωή μου θα αλλάξει κάποτε, αλλά δεν φοβάμαι πια. Έχω μάθει να αγαπώ τις μικρές στιγμές και να βρίσκω παρηγοριά στη συντροφιά που έχουμε η μία με την άλλη. Μια μέρα, ίσως νιώσω μοναξιά, αλλά για τώρα, κάθε γέλιο της μαμάς, κάθε ηλιοβασίλεμα που βλέπουμε μαζί, κάθε άρωμα από τα κουλουράκια που ψήνονται, γεμίζουν το σπίτι μας με ζεστασιά και ελπίδα.
Και όταν κάποτε μείνω μόνη, θα θυμάμαι όλα όσα μοιραστήκαμε. Θα συνεχίσω να ανοίγω την πόρτα στους γείτονες, να φτιάχνω τσάι και να πλέκω, κρατώντας ζωντανές τις μνήμες και την αγάπη. Γιατί τελικά, η ευτυχία βρίσκεται στις μικροχαρές της καθημερινότητας, και στη δύναμη να συνεχίζεις, όπως έμαθα από τη μητέρα μου.
Το σπίτι μας μπορεί να είναι μικρό, αλλά η καρδιά μας πάντα μεγάλη γεμάτη όνειρα, ευγνωμοσύνη κι ελπίδα για το αύριο.
