Ξέρεις, τους γονείς μου τους ήξερα μόνο από τις φωτογραφίες στο άλμπουμ. Η μαμά πέθανε στη γέννα μου, και ο μπαμπάς, που την αγαπούσε τόσο πολύ, δεν άντεξε την απώλεια και ούτε που ήθελε να με δει με άφησε. Ο παππούς μου με πήρε από το μαιευτήριο και έγινε ο άνθρωπος μου, ο προστάτης μου.
Ο καημένος ο παππούς δεν μπορούσε να αφήσει τη δουλειά του, οπότε νοίκιασε μια νταντά να με προσέχει μέχρι να γυρίσει στο σπίτι. Μετά, μόλις πήγα στον παιδικό σταθμό, όλα έγιναν πιο εύκολα. Πέρασαν τα χρόνια και με τον παππού μου τα πηγαίναμε πάντα τέλεια ποτέ δεν μαλώναμε, πάντα βρίσκαμε λύση σε κάθε διαφωνία, ακόμα κι όταν ήμουν στην πιο άγρια εφηβεία. Θα είμαι για πάντα ευγνώμων δεν θέλω καν να φαντάζομαι τι θ αχε γίνει αν δεν ήταν αυτός στη ζωή μου.
Αυτό που ήθελα περισσότερο ήταν να του δείξω την ευγνωμοσύνη μου, βοηθώντας τον στο σπίτι και διαβάζοντας με πάθος. Ήταν πολύ περήφανος που η εγγονή του πήγαινε σε όλες τις ολυμπιάδες και τους αθλητικούς αγώνες.
Ήταν αυτός που με βοήθησε να βρω και το δικό μου δρόμο. Από μικρή είχα τρέλα με τη βιολογία, αλλά δεν ήξερα ακριβώς πού να το πάω κι έτσι, μου σύστησε έναν φίλο του που ήταν κορυφαίος γιατρός. Μιλήσαμε, και ένιωσα κατευθείαν ότι η καρδιά μου αυτό ήθελε.
Όλα τα φοιτητικά μου χρόνια ήταν βυθισμένα στο διάβασμα. Έκανα την πρακτική μου σε ένα από τα καλύτερα νοσοκομεία της Αθήνας δεν ήταν εύκολα όλα, πέρασα και ζόρια, αλλά τα κατάφερα και έκανα ειδικότητα στην νευροχειρουργική!
Με το που τελείωσα, μου τηλεφώνησε ο διευθυντής μιας γνωστής ιδιωτικής κλινικής και μου πρότεινε θέση. Ε, δε θα μουν χαζή να πω όχι. Άρχισε σκληρή δουλειά, πολλές εφημερίες και επεμβάσεις και να πω με περηφάνεια, δεν είχα ούτε ένα λάθος. Μέσα στον πρώτο χρόνο, έκανα αρκετές ομιλίες γιατί ήθελαν να με ακούσουν ακόμη και γιατροί με χρόνια εμπειρίας. Τρία χρόνια μετά, το όνομά μου έγινε γνωστό διεθνώς και έτσι, ούτε εγώ ούτε ο παππούς μου απορήσαμε όταν μου ήρθε πρόταση για δουλειά σε ένα από τα καλύτερα νοσοκομεία στην Αμερική. Το σκεφτήκαμε πολύ και αποφασίσαμε να το τολμήσουμε.
Μετακομίσαμε λοιπόν στις ΗΠΑ. Ο παππούς όμως δεν άντεξε πολύ του έλειπε το σπίτι του, η Ελλάδα. Έφυγε και γύρισε πίσω. Εγώ να σου πω την αλήθεια θα είχα φύγει μαζί του, αν δεν γνώριζα εδώ τον έρωτα της ζωής μου. Τον Θοδωρή τον γνώρισα σ ένα δικό μου σεμινάριο είναι επίσης χειρουργός σε άλλο νοσοκομείο. Πρώτα φίλοι, μετά ραντεβού και στο τέλος μετακομίσαμε μαζί. Θέλαμε να παντρευτούμε στην Ελλάδα, για να με συνοδεύσει ο παππούς μου στην εκκλησία. Όταν προσπάθησα να τον πείσω να επιστρέψει μόνιμα, μου είπε με σιγουριά ότι τα χρόνια του μετρημένα, και θέλει να τα περάσει και να τα τελειώσει στον τόπο του.
Εκείνη την μέρα που παίζαμε όλη μέρα επιτραπέζια με τον Θοδωρή και τον παππού, χτυπάει το κινητό μου ήταν ο πατέρας μου Άρχισε να μου λέει συγχαρητήρια για τον γάμο και τέτοια, αλλά εγώ δεν άντεχα άλλο τα ψέματά του, κι έτσι τον ρώτησα στα ίσια τι θέλει. Με κοιτάς που είπε;
– Θέλω λεφτά, κορίτσι μου! Ζεις σαν βασίλισσα τώρα, βρήκες πλούσιο άντρα στην ξενιτιά και κολυμπάς στο χρήμα! Τι σου στοιχίζει να δώσεις και στον ίδιο σου τον πατέρα;
Δεν άντεξα, το έκλεισα και τον μπλόκαρα.
Δεν μπορώ να καταλάβω πώς βρήκε το κουράγιο να με πάρει τηλέφωνο και να το παίξει οικογένεια, όταν εκείνος με άφησε.
Οικογένειά μου θεωρώ μόνο δύο ανθρώπους γι αυτούς θα έκανα τα πάντα. Όσο για τον πατέρα μου; Για μένα είναι ξένος πια!
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
