Άκου να δεις τι έγινε, φίλη μου, θα σου πω σαν να στο έλεγα σε φωνητικό, με ψυχή.
Είμαστε σε ταράτσα ρετιρέ στο Κολωνάκι, λαμπερή σαν ψεύτικος ήλιος, που ούτε ο Θεός δεν αγγίζει τέτοιες παρέες. Η Αθήνα λάμπει από κάτω σαν καρναβάλι από φώτα, και τα ποτήρια της σαμπάνιας γεμάτα, οι ήχοι από γέλια και πνιγμένα μυστικά. Όλοι ντυμένοι σαν να βγήκαν από περιοδικό μόδας, οι άντρες και οι γυναίκες καλοβαλμένοι μέχρι αηδίας. Όμως, τα μάτια δεν κοίταγαν πουθενά αλλού εκτός από το πάτωμα. Εκεί, η Ιφιγένεια, μέσα σε μπλε μεταξωτό φόρεμα, γονατιστή, ο μικρός της ο Ορέστης (μόλις πέντε χρόνων), κολλημένος στην αγκαλιά της σαν ναυαγός στη σωσίβια.
Πάνω τους, σαν γλυπτό χρυσού και φαρμάκι, η Νανά Χρυσοχοΐδη, η γιαγιά με τη χρυσή δαντέλα και το βλέμμα που σε κάνει να ξεχνάς το όνομά σου.
«Πάρε το κωλόπαιδο και εξαφανίσου», της ρίχνει με φωνή που σπάει γυαλί.
Η Ιφιγένεια ψιθυρίζει τρέμοντας: «Σε παρακαλώ, Νανά Είναι ο εγγονός σου»
«Δεν με νοιάζει. Είσαι διαγραμμένη.»
Πλήρης διασυρμός. Αλλά εκεί που φαίνεται να λυγίζει, το βλέμμα της παγώνει. Βγάζει από το τσαντάκι ένα μαύρο κινητό.
«Κλείστε όλα τα καταστήματα τώρα. Πανελλαδικά», ψιθυρίζει σε μια γλώσσα που δεν έχει πια δάκρυα. «Μέσα σε πέντε λεπτά.»
Η Νανά γελά ειρωνικά: «Τι θέατρο είναι αυτό;»
Η Ιφιγένεια σηκώνεται δεν είναι πια το θύμα, έχει πάρει θέση κυνηγού. «Και μπλοκάρετε την πρόσβαση στο Χρυσοχοΐδου Ίδρυμα. Αμέσως.»
Το χρώμα φεύγει από το πρόσωπο της Νανάς όταν ακούγεται από το τηλέφωνο: «Άμεση συμμόρφωση, Κυρία Πρόεδρε. Η αυτοκρατορία σας»
Το χέρι της Νανάς τρέμει τόσο που το κρυστάλλινο ποτήρι σπάει στο μάρμαρο. Σαν να διαλύεται ο κόσμος της μαζί με τα κομμάτια γυαλιού. Γύρω τους, σιγή. Οι καλεσμένοι, πριν λίγο ψιθύριζαν κρυφά, τώρα κοκκαλωμένοι, κοιτούν τα κινητά τους που γεμίζουν ειδοποιήσεις. Η αυτοκρατορία Χρυσοχοΐδη δεν ήταν απλά όνομα, ήταν η ίδια η ανάσα της κοινωνίας τους. Και τώρα, έσβηνε.
«Πώς;» ψελλίζει η Νανά, χωρίς πια ούτε ίχνος εξουσίας. «Ποια είσαι εσύ;»
Η Ιφιγένεια δεν κοιτάζει καν το τηλέφωνο. Αγκαλιάζει τον Ορέστη της, το βλέμμα της πιο ήρεμο από ποτέ.
«Είμαι η κόρη της γυναίκας πάνω στην οποία πάτησες πριν τριάντα χρόνια για να χτίσεις αυτό το κτίριο», λέει με φωνή που κάνει την ατμόσφαιρα να παγώνει. «Και είμαι η μάνα του παιδιού που μόλις αποκάλεσες κωλόπαιδο. Εσύ νόμιζες πως το όνομά σου γράφτηκε με μάρμαρο. Μα το μελάνι, εγώ το κρατώ.»
Η σιωπή δυναμώνει. Η Ιφιγένεια βλέπει τα μεγάλα μάτια του γιού της. Εκεί μέσα καθρεφτίζεται ο φόβος που σηκώθηκε στο δωμάτιο. Ξαφνικά, καταλαβαίνει πως όλο αυτό δεν είναι απλά επιχειρηματική ανταπόδοσηείναι ένα τείχος που υψώνει γύρω από τη μητρότητα της. Και δεν θέλει να μεγαλώσει ο Ορέστης μέσα σε τοίχους.
Παίρνει μια βαθιά ανάσα, η μυρωδιά απ τις ακριβές λίλιουμ και το ντουμάνι της ψηλομύτικης ματαιοδοξίας χάνεται. Πατά ξανά το κινητό. «Ακύρωση πάγωμα», ψιθυρίζει. «Άφησέ τα όλα στη θέση τους. Αλλά βγάλτε το όνομα Χρυσοχοΐδη από τα πάντα. Κάθε μαγαζί, κάθε γκαλερί, κάθε πλατεία δώστε το όνομα της μητέρας μου. Να μείνει πια ως κληρονομιά η καλοσύνη της, όχι το φαρμάκι σου.»
Στρέφεται προς τις τζαμαρίες, αφήνοντας πίσω τη Νανά στη μοναξιά και τη ματαιοδοξία της. Η Ιφιγένεια βγαίνει έξω, μακριά από τη φώτα του τεχνητού πλούτου, και χάνεται στη βελούδινη ζεστασιά της αθηναϊκής νύχτας.
Μια ώρα μετά, η Ιφιγένεια κι ο Ορέστης κάθονται σ ένα ξύλινο παγκάκι σε μια μικρή αυλή, στο μεσοφώτι φεγγάρι, κάτω απ την πολυκατοικία. Εδώ δεν υπάρχουν διαμάντια, μόνο το άρωμα από νυχτολούλουδο και ένας Ορέστης που μετράει μια πασχαλίτσα σ ένα φύλλο. Η Ιφιγένεια τυλίγει το μπλε μεταξωτό της σάλι γύρω τους, νιώθοντας τον αληθινό χτύπο του μικρού της. Τα αστέρια πάνω τους δεν μοιάζουν πια με παγωμένα διαμάντια, αλλά με φαναράκια που τους δείχνουν το δρόμο για το σπίτιένα σπίτι φτιαγμένο με αλήθεια κι όχι με ψεύτικο χρυσό και ψεύτικα ονόματα.
Κοίτα, κάθε γυναίκα κουβαλάει μια δύναμη που ο κόσμος συχνά αγνοεί, μέχρι να δοκιμαστεί στην πράξη. Αντέχουμε, προστατεύουμε, και στο τέλος, επιλέγουμε την αξιοπρέπεια αντί για την πίκρα.
Εσύ έχεις νιώσει ποτέ να υψώνεσαι για τον εαυτό σου και να καταλαβαίνεις πόσο δυνατή είσαι; Θα ήθελα πραγματικά να μου πειςστείλε μου ένα μήνυμα, γράψε μου δυο γραμμές. Η σοφία σου είναι σαν φως που μας δίνει ελπίδα.
