Είμαι 65 χρονών και, όσο κι αν ήμουν πάντα σχετικά ήρεμη απέναντι στην εμφάνισή μου, τελευταία οι άσπρες τρίχες έχουν αρχίσει να κερδίζουν έδαφος. Όχι μία-δύο, αλλά ολόκληρες τούφες, ειδικά στις ρίζες. Το να πηγαίνω στο κομμωτήριο πια δε μου φαινόταν τόσο απλό όσο παλιά. Ανάμεσα στον χρόνο, τα έξοδα και την αναμονή, άρχισα να σκέφτομαι πως ίσως δεν είναι και τόσο τρομερό να βάψω τα μαλλιά μόνη μου στο σπίτι. Όλη μου τη ζωή τα έβαφα και δεν είχα ποτέ πρόβλημα. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά;
Πέρασα από το συνοικιακό φαρμακείο, όχι από εξειδικευμένο κομμωτήριο. Είπα στην κοπέλα ότι ψάχνω «βαφή για άσπρες τρίχες». Με ρώτησε τι χρώμα θέλω και απάντησα: «Ένα απλό καστανό, τίποτα το παράξενο». Μου έδειξε ένα κουτί που φαινόταν σοβαρό, διακριτικό, και ακριβώς αυτό που ήθελα είχε στο εξώφυλλο μια γυναίκα με όμορφα μαλλιά. Έγραφε πάνω: «Καλύπτει τα άσπρα 100%». Αυτό με έπεισε. Δεν διάβασα τίποτα άλλο. Γύρισα σπίτι σίγουρη πως σε μία ώρα θα ήταν όλα έτοιμα.
Φόρεσα ένα παλιό μπλουζάκι, έβγαλα μια πετσέτα, ανακάτεψα το περιεχόμενο, όπως έλεγε το φυλλάδιο, και άρχισα να απλώνω τη βαφή μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου. Στην αρχή όλα φαίνονταν φυσιολογικά, το χρώμα ήταν σκούρο όπως πάντα. Κάθισα να περιμένω το απαιτούμενο διάστημα. Μέχρι να περάσει η ώρα, είπα να πλύνω τα πιάτα και να συμμαζέψω την κουζίνα λίγο.
Είκοσι λεπτά αργότερα, πρόσεξα κάτι παράξενο. Όταν είδα το είδωλό μου στον καθρέφτη, τα μαλλιά μου δεν έδειχναν καστανά, αλλά μωβ. Σκέφτηκα πως θα φταίει το φως στο μπάνιο. Είπα στον εαυτό μου ότι φαντάζομαι πράγματα.
Όταν έφτασε η ώρα να ξεβγάλω, ήξερα πια ότι κάτι πήγε πολύ στραβά. Με το που ακούμπησε το νερό τα μαλλιά μου, είδα πώς άλλαζε το χρώμα πρώτα μωβ, μετά σκούρο καφέ, και στο τέλος σχεδόν κατάμαυρο. Κοίταξα τον εαυτό μου στον θολό καθρέφτη και ήμουν εκεί με ανταύγειες σε τόνους λιλά και βιολετί και μια απόχρωση που δεν μπορούσα καν να περιγράψω. Οι άσπρες τρίχες ναι μεν, είχαν καλυφθεί Αλλά με τι τίμημα;
Προσπάθησα να στεγνώσω τα μαλλιά με το πιστολάκι, ελπίζοντας ότι με το στέγνωμα θα αλλάξει το χρώμα. Δεν άλλαξε. Αντιθέτως έγινε ακόμα πιο έντονο. Έμοιαζα λες και μόλις είχα βγει από παλιομοδίτικη φωτογράφιση εφήβων, όχι σαν μια γυναίκα 65 ετών. Γέλασα μόνη μου αυτή τη φορά δεν είχα άλλη επιλογή.
Κάλεσα τη Μαριάννα, την κόρη μου, σε βιντεοκλήση κι όταν με είδε, παραλίγο να σκάσει στα γέλια. Μου είπε:
«Μαμά τι έκανες πάλι;»
Απάντησα μόνο:
«Κλείσε μου ραντεβού στο κομμωτήριο.»
Την επόμενη μέρα έπρεπε να βγω έτσι έξω. Έβαλα μια μαντίλα στο κεφάλι, αλλά το μωβ εξακολουθούσε να ξεπροβάλλει. Στο παντοπωλείο της γειτονιάς με ρώτησαν αν είναι καινούριο στυλ. Στην αρτοποιία μια κυρία μου είπε πως έχω θάρρος που τόλμησα τέτοιο χρώμα. Κούνησα καταφατικά το κεφάλι, λες κι όλα ήταν λες και τα είχα σχεδιάσει ηθελημένα.
Δυο μέρες μετά, πήγα στο κομμωτήριο χωρίς καθόλου περηφάνια. Η Μαρίνα, η κομμώτρια, μόλις με είδε κατάλαβε αμέσως. Δεν με έκρινε. Απλά είπε:
«Πιο συχνό απ’ όσο νομίζετε συμβαίνει αυτό.»
Βγήκα από το κομμωτήριο με μαλλιά περιποιημένα, πορτοφόλι πιο ελαφρύ κατά 40 ευρώ και ένα μάθημα ζωής ξεκάθαρο: κάποια πράγματα νομίζουμε πως μπορούμε να τα κάνουμε ακόμα όπως παλιά μέχρι να βρεθούμε με μωβ μαλλιά. Από τότε, έχω αγκαλιάσει δύο αλήθειες ότι τα άσπρα μαλλιά έρχονται χωρίς να ρωτήσουν και πως κάποιες μάχες είναι καλύτερο να τις αφήνουμε στα χέρια των ειδικών.
Δεν είναι οικογενειακό δράμα, μα ένα αληθινό, αστείο περιστατικό.
