Είμαι 51 ετών, είχα 9 ραντεβού σε ένα μήνα με διαζευγμένες άνω των 45 γιατί ακόμα είμαι μόνος
Όταν πήρα διαζύγιο πριν τρία χρόνια, ήμουν σίγουρος πως το πολύ σε έξι μήνες θα είχα καινούργια σχέση.
Έχω το δικό μου διαμέρισμα στην Καισαριανή, σταθερή δουλειά, δεν πίνω, δεν μπλέκομαι σε περιπέτειες. Στα 48 μου πίστευα πραγματικά πως με τέτοια προσόντα δεν θα μείνω μόνος.
Τώρα είμαι πενήντα ενός και ακόμα γυρίζω σε άδεια σπίτι.
Όχι γιατί δεν προσπαθώ. Μέσα σε έναν μήνα βγήκα σε εννέα ραντεβού με γυναίκες περίπου στην ηλικία μου από 45 μέχρι λίγο πάνω από τα 50. Όλες διαζευγμένες, ανεξάρτητες, «ξέρουν τι θέλουν από τη ζωή» έτσι έγραφαν στα προφίλ.
Μετά από αυτά τα εννιά ραντεβού κατάλαβα ένα πράγμα: ότι το πρόβλημα δεν είναι η εμφάνιση, ούτε η ηλικία. Ούτε και το κλισέ ότι «όλες οι καλές είναι πιασμένες».
Το πρόβλημα είναι αλλού.
Ραντεβού #1. Η γυναίκα-ερωτηματολόγιο
Η Ειρήνη, 47, οικονομολόγος. Από τις φωτογραφίες της έδειχνε σοβαρή, περιποιημένη, χωρίς φίλτρα τελείως φυσική. Μου έστειλε πρώτη, συζήτηση ωραία και εύκολη.
Βρεθήκαμε σε ένα καφέ στην Πλατεία Μαβίλη. Ήρθε ακριβώς στην ώρα της, κάθισε απέναντι νοικοκυρεμένα, παρήγγειλε πράσινο τσάι χωρίς ζάχαρη. Χαμογέλασα:
Πες μου για σένα, τι σου αρέσει;
Η Ειρήνη πήρε κινητό, το κύλησε και είπε χαλαρά:
Για να μην σπαταλάμε χρόνο, ετοίμασα μερικές ερωτήσεις. Πρέπει να δούμε αν ταιριάζουμε.
Και άνοιξε μια σημείωση.
Πρώτη ερώτηση: για το κοινό μας πορτοφόλι. Δεύτερη: αν είμαι διατεθειμένος να τη βοηθήσω με το δάνειο. Τρίτη: αν θέλω κι άλλα παιδιά. Τέταρτη: πώς βλέπω το ενδεχόμενο να μετακομίσω. Πέμπτη: πόσα λεφτά δίνω στα παιδιά μου και κάθε πότε βλέπω την πρώην.
Την επόμενη ώρα απαντούσα σοβαρά. Ένιωθα ούτε άντρας, ούτε συνομιλητής αλλά υποψήφιος σε συνέντευξη για «σύζυγος».
Όταν τη ρώτησα για τα ενδιαφέροντά της, το προσπέρασε:
Να τα βάλουμε στη σειρά, εντάξει; Αυτά είναι σημαντικά.
Σε μιάμιση ώρα έκλεισε το κινητό, χαμογέλασε ευγενικά, με ευχαρίστησε και απλά εξαφανίστηκε. Ούτε μήνυμα.
Νομίζω δεν πέρασα την «επιτροπή».
Ραντεβού #2. Ζώντας στη σκιά του πρώην
Η Σοφία, 48, δασκάλα. Γλυκιά, πρόσχαρη, ένα χαμόγελο που μαρτυρούσε ότι έχει περάσει πολλά αλλά δεν σκληραίνει.
Συναντηθήκαμε για βόλτα στον Εθνικό Κήπο.
Η κουβέντα κύλησε ωραία μέχρι που ανέφερα πόσο μου αρέσει ο κινηματογράφος.
Ο πρώην μου δεν άντεχε τα σινεμά, είπε κατευθείαν. Το θεωρούσε χαζό και χάσιμο χρόνου.
Ύστερα είπα πως μαγειρεύω καμιά φορά.
Ο δικός μου δεν μπορούσε ούτε καφέ να φτιάξει. Όλα ήταν «δουλειές της γυναίκας».
Έτσι πήγαινε συνεχώς: δεν προλάβαινα να ολοκληρώσω φράση, τα φαντάσματα του πρώην άντρα έμπαιναν ανάμεσά μας.
Αμάξι; «Ο πρώην μου φοβόταν να το πάρει». Σπίτι; «Ο δικός μου έμενε με τη μάνα του μέχρι τα σαράντα». Διακοπές; «Με τον πρώην μου δεν πήγαμε ποτέ ήταν μίζερος».
Κάποια στιγμή κατάλαβα: δεν της έλειπε η συντροφικότητα. Ήθελε έναν αντι-πρώην. Το ποιος είμαι εγώ, δεν είχε σημασία.
Ραντεβού #3. Πρώην παντού
Η Μαρία, 49, διακοσμήτρια. Κομψή, μοντέρνα, ωραία διαλεχτά κοσμήματα, προσεγμένη τσάντα, ελαφρύ άρωμα. Αναθάρρησα: μια «κανονική ενήλικη γυναίκα».
Μιλήσαμε για δουλειές, πόλεις, βιβλία. Είχα χαλαρώσει ένιωσα πως επικοινωνώ επιτέλους.
Ξαφνικά λέει:
Ξέρεις, έτσι έλεγε και ο πρώην μου. Αλλά τελικά ήταν μόνο λόγια.
Και άρχισε: ολόκληρη σειρά πως ζούσε με αυτόν πως δεν την εκτιμούσε, πως την εκμεταλλευόταν, πως έταζε αλλά δεν έκανε τίποτα, πως αυτή άντεχε, πίστευε, τραβούσε μόνη της το σπίτι.
Κάθετι που έλεγα, το συνέκρινε με τον πρώην:
Σ αρέσει να μαγειρεύεις; Κι ο δικός μου «λάτρευε», αλλά δεν έκανε τίποτα.
Θέλεις να ταξιδεύεις; Κι αυτός το λεγε. Από το καναπέ, με το τηλεκοντρόλ.
Προσπάθησα να αλλάξω θέμα, να τη ρωτήσω για τα project της, για τις γειτονιές που έμενε. Μα ο πρώην πάντα παρών σιωπηλός συνδαιτυμόνας.
Με τέτοιο βάρος δεν χτίζεις καινούργια σχέση.
Ραντεβού #4. «Η αγάπη είναι πολυτέλεια»
Η Δέσποινα, 50, λογίστρια. Συγκρατημένη, ήρεμη. Συναντηθήκαμε σε καφέ στα Πατήσια.
Προσπάθησα να κάνω χιούμορ το πολύ ένα «Μάλιστα». Διηγήθηκα αστεία εκείνη έγνεφε σα να σημείωνε τιμολόγιο.
Έχεις κανένα χόμπι; ρώτησα.
Δουλειά.
Κάτι για την ψυχή;
Κάνω δουλειές στο σπίτι.
Καμία φλόγα, κανένα συναίσθημα. Λες και είχε βάλει τη ζωή της στη λειτουργία «εξοικονόμηση ενέργειας».
Γιατί θες τώρα σχέση; ρωτάω διακριτικά.
Θέλω σταθερότητα. Έναν άνθρωπο να είναι δίπλα μου.
Και η αγάπη;
Στα χρόνια μας η αγάπη είναι πολυτέλεια. Η άνεση μετράει.
Την κοίταζα και έβλεπα πως ψάχνει έπιπλο με λειτουργίες μια ντουλάπα να στέκεται, χωρίς να τρίζει.
Δεν μπορώ να είμαι ντουλάπα.
Ραντεβού #5. Η γυναίκα-λίστα
Η Χριστίνα, 51, προϊσταμένη τμήματος. Βήμα σταθερό, τσάντα ακριβή, βλέμμα αποφασιστικό. Διάλεξε ακριβό εστιατόριο.
Ήταν ξεκάθαρη:
Δεν κάνω παιχνίδια. Θέλω σοβαρή σχέση. Μπορείς; Ή μόνο για τη βόλτα ήρθες;
Ένιωσα να δίνω εξετάσεις και είπα:
Μπορώ.
Άρχισε να απαριθμεί:
Να κερδίζω τουλάχιστον όσα κι αυτή.
Να πηγαίνουμε τουλάχιστον δυο φορές τον χρόνο διακοπές μαζί.
Να σέβομαι την καριέρα της και να μην της ζητήσω ποτέ να αφήσει τη δουλειά.
Να γνωρίσω τα μεγάλα παιδιά της στους τρεις μήνες.
Να δέχομαι το πρόγραμμά της, τις συνήθειές της.
Το «πρέπει» ειπώθηκε πιο συχνά από το όνομά μου.
Ήταν μια σύμβαση. Όχι συνεργασία.
Ραντεβού #6. «Θέλω έναν πατέρα, όχι σύντροφο»
Η Κατερίνα, 46, υπεύθυνη πωλήσεων. Μοντέρνα, φανταχτερά νύχια, δυνατό γέλιο. Μου φάνηκε ανάσα μετά τα προηγούμενα ραντεβού.
Σε 20 λεπτά κατάλαβα: ήθελε ήρωα να την σώσει.
Ξέρεις από μαστορέματα; Όλο κάτι χαλάει σπίτι.
Μαξί, έχεις αμάξι; Μήπως θέλω να με πας κάπου.
Καταλαβαίνεις από οικονομικά; Τσιμπιέμαι με εφορίες.
Για όλα: «Κάν’ το εσύ, πάρε το πάνω σου, λύσε το εσύ».
Μου λείπει το αντρικό στήριγμα, είπε. Θέλω κάποιον να φροντίζει και να μου αφαιρεί ευθύνες. Να είμαι επιτέλους αδύναμη.
Είσαι ανεξάρτητη γυναίκα, έχεις δουλειά, ζεις μόνη σου, της είπα.
Τυπικά αντρικό! Δεν θέλετε να φροντίζετε.
Η φροντίδα για εκείνη σήμαινε να της λύσω όλα της τα προβλήματα. Δεν θέλω να γίνω μπαμπάς σε μεγάλη γυναίκα.
Ραντεβού #7. Η αιώνια θύμα
Η Βασιλική, 46, λογίστρια. Ήσυχη, σεμνή. Χάρηκα: «Επιτέλους, χωρίς λίστες».
Στην αρχή δεν μιλούσε. Μετά άρχισε και ξετύλιγε:
Ο άντρας της έφυγε για μια μικρότερη, μόνη της μεγάλωσε τα παιδιά, στερήσεις, κλάματα.
Ιστορίες γεμάτες πίκρα και αδικία.
Τα έδωσα όλα για την οικογένεια! Και εμεινα μόνη.
Ξέχασα την καριέρα μου για να περάσει εκείνος καλά! Ούτε ευχαριστώ.
Τα παιδιά μου τα έδωσα όλα, τώρα ούτε ένα τηλέφωνο.
Προσπάθησα να τη στηρίξω, να πω κάτι ζεστό. Δεν ήθελε διάλογο ήθελε κάποιον να χύσει το παράπονο. Στο τέλος έφυγα αποκαμωμένος, σαν να μετακόμισα ξένα βάρη.
Ραντεβού #8. Η γυναίκα-ελεγκτής
Η Αργυρώ, 52, γιατρός. Συνεπής, προσεγμένη, ήρθε νωρίς στο καφέ, διάλεξε τραπέζι στη γωνία.
Παρήγγειλα καπουτσίνο. Αμέσως:
Αμέρικάνο καλύτερα. Το γάλα βαραίνει το στομάχι σε αυτή την ηλικία.
Διηγήθηκα για μια βλάβη στη δουλειά.
Περίμενε, είπες έγινε Τετάρτη, πριν έλεγες Τρίτη το meeting. Κάτι δεν κολλάει.
Είπα ότι μερικές φορές αργώ να κοιμηθώ.
Λάθος. Πρέπει να κοιμάσαι πριν τις έντεκα. Φθείρει το νευρικό σύστημα.
Όλα τα διόρθωνε, είχε εγχειρίδιο για όλα από τον καφέ μέχρι τον ύπνο.
Έβλεπα το μέλλον: έλεγχος σε όλα φαγητό, ώρα, λεφτά, παρέες.
Δεν θέλω τέτοια «υγεία».
Ραντεβού #9. Η ψυχαναλήτρια
Η Ευγενία, 53, ψυχολόγος. Ελπίζω ότι αυτή ξέρει από συναισθήματα.
Τα όνειρα κράτησαν 15 λεπτά.
Μου αρέσει η ησυχία, δεν αντέχω τα πολύβουα στέκια.
Είσαι εσωστρεφής με αποφυγή δεσμού.
Είπα πως χώρισα πριν τρία χρόνια.
Τρία χρόνια φοβάσαι τη δέσμευση.
Παρήγγειλα μπριζόλα.
Κλασικό, η ανασφάλεια οδηγεί σε κόκκινο κρέας.
Κάθε μου κουβέντα διάγνωση. Ένιωθα περιστατικό στο ιατρείο. Τέλος βραδιού, μήνυμα:
Είσαι ενδιαφέρων, αλλά δεν είσαι έτοιμος για σχέση.
Δεν μπήκα καν στον κόπο να διαφωνήσω. Βαρέθηκα.
Στο σπίτι, με τσάι στην κουζίνα, σκέφτηκα ξανά όλα τα ραντεβού.
Καμμιά τους δεν έψαχνε άνθρωπο.
Άλλη ήθελε να περάσω τεστ, άλλη ήθελε να ξεχάσει τον πρώην, άλλη να της λύσω τα ψυχολογικά, άλλη να της κάνω τον πατέρα ή τον μουσαφίρη, άλλη να ελέγχει. Όλες με τον δικό τους «ρόλο» καμία να δει τον άντρα με τα θετικά και τα στραβά του.
Γιατί είμαστε μόνοι και τι φταίει στ αλήθεια
Οι φίλοι μου λένε:
«Παράτα τες, βρες μικρότερη. Είναι πιο εύκολο.»
Δεν πιστεύω ότι φταίει η ηλικία.
Ναι, μετά τα 45 όλοι κουβαλάμε διαζύγια, αρρώστιες, δάνεια, παιδιά, απογοητεύσεις. Αυτή είναι η ζωή.
Το πρόβλημα δεν είναι το «βάρος» μας.
Το ότι δεν το αναγνωρίζουμε και δεν προσπαθούμε να το διαχειριστούμε. Θέλουμε κάποιον να τακτοποιήσει μέσα μας ό,τι δεν μπορέσαμε εμείς: να μας γιατρέψει, να μας πείσει, να μας παρηγορήσει.
Αντί για «θέλω να σε γνωρίσω», καταλήγει «θέλω να επουλώσεις τις παλιές μου πληγές».
Και εμείς, οι άντρες, καλύτεροι είμαστε;
Θα ήταν άδικο να πω πως μόνο οι γυναίκες κουβαλάνε τα τραύματά τους.
Ούτε εγώ πάω σε ραντεβού με άδειες βαλίτσες. Έχω το φόβο να κάνω τα ίδια λάθη, πείσμα, συνήθειες κανείς δεν είναι τέλειος.
Απλώς οι άντρες το κρύβουμε, δεν το κάνουμε check-list ή ανάκριση, αλλά εκεί είναι.
Κι αναρωτιέμαι καμιά φορά: μήπως η δυσκολία μετά τα 45 δεν είναι ότι «είμαστε όλοι κουσούρια», αλλά ότι δεν κοιτάμε μέσα μας και να πούμε:
«Ναι, είμαι περίπλοκος. Ναι, πονούσα. Ναι, έχω δουλειά να κάνω και είναι δική μου κρίση.»
Εσείς έχετε βρει τέτοιο «βάρος» στις σχέσεις σας;
Αυτόν τον μήνα και τα εννιά ραντεβού δεν βρήκα «την μία». Αλλά είδα πολλά και τα δικά μου ελαττώματα πιο καθαρά.
Εσείς τα ζείτε αυτά; Βλέπετε τον εαυτό σας ή τις φίλες σας σε αυτές τις ιστορίες; Θέλετε συντροφικότητα, ή κάποιον να σας σώσει, έναν πατέρα, ή κοινό να σας λυπάται;
Η ουσία είναι μία: αν μπορούμε να παραδεχτούμε τις πληγές μας χωρίς να τις ρίχνουμε στον άλλον, τότε ίσως μετά τα 45 υπάρχει χώρος για αληθινή ανθρώπινη σύνδεση.
Αξίζει να το προσπαθήσουμε γιατί στη ζωή προχωράμε μπροστά κοιτάζοντας κατάματα τον εαυτό μας και τους άλλους.
