Κάποιοι όταν επισκέπτονται κάποιον ξεχνούν ότι είναι φιλοξενούμενοι. Συμπεριφέρονται αγενώς, δίνουν οδηγίες και δεν φαίνονται να βιάζονται να φύγουν.
Ήμουν πολύ φιλόξενη κάποτε, μα αυτό άλλαξε γρήγορα. Μόλις έκλεισα τα σαράντα, σταμάτησα να καλώ κόσμο στο σπίτι. Γιατί να μπω στη διαδικασία; Είναι κουραστικό να αντιμετωπίζεις τέτοιους επισκέπτες.
Την τελευταία φορά που γιόρτασα τα γενέθλιά μου, διάλεξα ταβέρνα. Μου άρεσε πραγματικά έτσι θα το κάνω από εδώ και στο εξής. Να εξηγήσω το γιατί:
Το να οργανώσεις γιορτή στο σπίτι στοιχίζει ακριβά. Μια απλή βραδινή συγκέντρωση θέλει αρκετά ευρώ. Αν έχεις στο μυαλό σου την παρέα των Χριστουγέννων, το ποσό ανεβαίνει κι άλλο. Οι προσκεκλημένοι φέρνουν συμβολικά δώρα, διότι ζούμε δύσκολες εποχές. Και μετά μένουν μέχρι αργά τη νύχτα. Εγώ θέλω να ηρεμήσω, όχι να μαζεύω βουνό τα πιάτα και να καθαρίζω όλο το σπίτι.
Δεν περιμένω κανένα μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μου. Καθαρίζω και μαγειρεύω όταν το θέλω εγώ. Παλιά, μετά τις σπιτικές γιορτές, ένιωθα κούραση και κατήφεια. Τώρα πια, μετά τα Χριστούγεννα, έχω χρόνο να κάνω ένα ζεστό μπάνιο και να κοιμηθώ νωρίς.
Έχω ελεύθερο χρόνο και τον χρησιμοποιώ εκεί που αξίζει. Οι φίλοι μου μπορούν να περάσουν για έναν καφέ, αλλά δεν αγχώνομαι αν δεν έχω τίποτα να κεράσω. Πλέον εκφράζομαι ελεύθερα. Αν θέλω να χαλαρώσω, δείχνω την πόρτα. Ίσως δεν είναι το πιο κομψό, αλλά δεν πειράζει. Βάζω τη δική μου άνεση πάνω απ όλα.
Το πιο περίεργο είναι πως οι ίδιοι άνθρωποι που χαίρονται να πηγαίνουν σε ξένα σπίτια, ποτέ δεν προσκαλούν κόσμο στο δικό τους. Προτιμούν να διασκεδάζουν αλλού, χωρίς να χάνουν χρόνο σε καθάρισμα και μαγείρεμα.
Εσείς δέχεστε επισκέψεις; Θεωρείτε τον εαυτό σας φιλόξενο;
Η ζωή με δίδαξε να εκτιμώ τον δικό μου χώρο και χρόνο. Η πραγματική φιλοξενία ξεκινά όταν σέβεσαι τόσο τον εαυτό σου όσο και τους άλλους.
