Διάγνωση προδοσία
Σχέση τόσο σοβαρή μεταξύ σας, είπε επίμονα η Νίκη Παπαγεωργίου, καρφώνοντας το βλέμμα της στην μελλοντική της νύφη, πότε σκέφτεστε να παντρευτείτε;
Δεν είναι ακόμη ο κατάλληλος καιρός, απάντησε η Ιωάννα με ένα αμήχανο χαμόγελο, προσπαθώντας να διατυπώσει τις λέξεις ώστε να μη φανεί αγενής. Μόλις ένα μήνα ζούμε μαζί. Καλό θα ήταν να περιμένουμε λίγο, να γνωριστούμε καλύτερα στην καθημερινότητα Ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί να αρχίσουμε να τσακωνόμαστε για ασήμαντα πράγματα.
Η Νίκη ανασήκωσε λίγο το φρύδι, αλλά δεν έκανε πίσω στην απόφασή της να ξεκαθαρίσει τα πάντα. Βασικά, η Ιωάννα της άρεσε, σαφώς περισσότερο απ την προηγούμενη κοπέλα του γιου της. Η Κατερίνα ήταν αδύνατο να την αντέξει κανείς! Ήταν αγενής και προβληματική. Ευτυχώς ο Δημήτρης την άφησε.
Και με τον Γιωργάκη πώς τα πάτε; άλλαξε θέμα, αν και το βλέμμα της παρέμενε διαπεραστικό. Το παιδί μεγάλωσε πια, αλλά και πάλι
Η Ιωάννα αισθάνθηκε ένα ελαφρύ ζέσταμα στην καρδιά της όταν σκέφτηκε τον γιο του Δημήτρη. Θυμήθηκε τις πρώτες μέρες που γνωρίστηκαν. Τότε ανησυχούσε πολύ: πώς θα δεχτεί ένα αγόρι του γυμνασίου μια νέα γυναίκα στο σπίτι του; Θα με δει σαν απειλή, ότι πάω να αντικαταστήσω τη μητέρα του;
Υπέροχος είναι! απάντησε με ειλικρίνεια, και το χαμόγελό της έλαμψε πιο αληθινό. Στην αρχή μόνο αγχωνόμουν. Νόμιζα ότι θα με αντιμετωπίσει τουλάχιστον με δυσπιστία, ίσως και με απόσταση. Όμως όλα πήγαν καλύτερα απ όσο περίμενα! Είναι ανοιχτόμυαλος και καλοπροαίρετος.
Έκανε μια μικρή παύση, θυμούμενη πως μια μέρα ο Γιώργος γύρισε από το σχολείο, δοκίμασε με λαχτάρα την τυρόπιτα που έφτιαξε και ανακοίνωσε με ενθουσιασμό ότι επιτέλους το σπίτι τους θα μυρίζει ξανά ωραίο φαγητό.
Και κάτι περισσότερο, πρόσθεσε με ένα πονηρό μειδίαμα, χαίρεται που ανέλαβα την κουζίνα, γιατί, λέει, ο μπαμπάς του καλύτερα να μην ξαναπιάσει τηγάνι! Καμιά φορά μου ζητάει να του μάθω συνταγές.
Ο Δημήτρης, που ως τότε παρακολουθούσε τη συζήτηση σιωπηλός, σήκωσε το κεφάλι του και έγνεψε ελαφρά, δείχνοντας με μια διακριτική χαρά πως συμφωνεί για τη θετική σχέση της συντρόφου του με το παιδί του.
Και δε ζητάει ακόμα αδερφάκι; ρώτησε η Νίκη με ξεκάθαρο υπαινιγμό.
Ο Δημήτρης, μόλις άκουσε το ερώτημα της μητέρας του, συνοφρυώθηκε και της έριξε μια κοφτή, παρακλητική ματιά. «Δεν μπορείς να το πάψεις ποτέ;», έμοιαζε να λένε τα μάτια του. Γνώριζε καλά πώς λειτουργεί η μητέρα του δεν άφηνε ποτέ εκτός ακόμη και το πιο προσωπικό θέμα, χωρίς δεύτερη σκέψη για το πώς μπορεί να νιώσουν οι άλλοι.
Και τι έγινε δηλαδή; απάντησε ξεδιάντροπα η Νίκη, συνεχίζοντας ακάθεκτη. Ο τόνος της ζωηρός, χαμογελαστός, σα να μιλούσε για τα πιο συνηθισμένα πράγματα της ζωής. Ο Γιώργος αγαπάει τα μικρά, όλο με τα ανίψια παίζει. Άσε που εσύ είσαι μόλις τριανταπέντε προλαβαίνεις άνετα!
Η Ιωάννα μαζεύτηκε κάπως. Δεν της άρεσε καθόλου που αναγκαζόταν να σχολιάσει τόσο προσωπικό και επώδυνο θέμα μπροστά σε μια σχεδόν ξένη γυναίκα. Τά σφιξε τα δάχτυλα κάτω απ το τραπέζι, προσπαθώντας να κρατήσει την ψυχραιμία της.
Φοβάμαι πως δεν είναι δυνατόν, είπε συγκρατημένα, με φωνή ουδέτερη. Οι γιατροί μου έχουν απαγορεύσει αυστηρά άλλη εγκυμοσύνη.
Μια σιωπή σκέπασε το δωμάτιο. Η Νίκη πάγωσε για λίγο. Το πρόσωπό της ψυχράθηκε, και από φιλικό έγινε απόμακρο.
Γυναικολογικά προβλήματα, ε; ψιθύρισε με ψεύτικη συμπόνια, αλλά υπέβοσκε μια μικρή δόση ανωτερότητας στον τόνο της. Μη στεναχωριέσαι, όμως, η επιστήμη προχωράει συνέχεια. Αυτά που δεν λύνονταν παλιά, σήμερα γίνονται παιχνίδι.
Η Ιωάννα αναστέναξε διακριτικά. Θα προτιμούσε να έκλεινε αμέσως αυτό το θέμα, αλλά ήξερε πως η νύφη της θα έφτιαχνε σενάρια αν δεν μιλούσε. Κοίταξε τον Δημήτρη με ελπίδα πως θα επέμβει αλλά εκείνος μόνο σήκωσε αμήχανα τους ώμους.
Στη δική μου περίπτωση δεν γίνεται τίποτα, είπε ήσυχα, κοιτώντας ίσια μπροστά. Δεν καταλάβαινε γιατί να χρειάζεται να ανοιχτεί σε μια ξένη. Αλλά αν δεν εξηγούσε, η Νίκη θα φανταζόταν τα δικά της Έχω σοβαρό πρόβλημα με τα μάτια. Η διάγνωση ήρθε στα δεκαοκτώ μου όλα αυτά τα χρόνια συνήθισα την ιδέα: παιδιά δεν θα κάνω.
Η Νίκη προσπαθούσε ακόμη να κατανοήσει τι της έλεγε. Ήταν ολοφάνερη η έκπληξή της.
Τι σχέση έχουν τα μάτια με τα παιδιά; απόρησε, γέρνοντας το κεφάλι. Ειλικρινά δεν έβλεπε τη σύνδεση και σκεφτόταν πως ίσως ήταν δικαιολογία.
Η Ιωάννα πήρε βαθιά ανάσα.
Οι πιθανότητες να χάσω την όρασή μου είναι ενενήντα τοις εκατό, εξήγησε με καθαρή φωνή. Μου απαγορεύουν κάθε τέτοιο ρίσκο. Δεν αξίζει τον κόπο Τι νόημα έχει ένα παιδί που δεν θα μπορέσω ποτέ να δω;
Σταμάτησε, αφήνοντας χώρο στη σιωπή. Με τα δάχτυλα ανασήκωσε τα γυαλιά. Ήθελε να καταλάβει η Νίκη πως δεν το έλεγε για το σώμα της ή από επιλογή, αλλά επειδή είναι πραγματικά επικίνδυνο.
Το βλέμμα της πεθεράς πάγωσε. Η Νίκη δεν προσπαθούσε πια να συνεχίσει κουβέντα, μόνο που και που έριχνε κλεφτές, ψυχρές ματιές στην Ιωάννα. Ήταν φανερό ότι αυτή η νύφη δεν ταίριαζε ούτε κατά διάνοια στο όνειρο που είχε για τον γιο της. Ίσως φανταζόταν στο πλευρό του μια δυνατή, υγιή γυναίκα, που θα της χάριζε σύντομα εγγόνια.
Η Ιωάννα, όμως, δεν ένιωθε τύψεις, ούτε την παραμικρή διάθεση να ζητήσει συγγνώμη. Είχαν συζητήσει τα πάντα με τον Δημήτρη: συναντήσεις με γιατρούς, βραδιές ψαξίματος στο διαδίκτυο, ανοιχτές κουβέντες τους είχαν οδηγήσει στην απόφαση. Η υγεία της ήταν η προτεραιότητα, και αν κάποια μέρα ήθελαν παιδί, θα κοίταζαν υιοθεσία ή παρένθετη μητέρα σήμερα αυτό είναι εφικτό.
Όταν έφυγαν από το σπίτι, η ατμόσφαιρα είχε κάπως ηρεμήσει. Η Νίκη αγκάλιασε τον γιο της, χαιρέτησε τυπικά την Ιωάννα, χωρίς ούτε στάλα τρυφερότητα. Στην εξώπορτα, ο Δημήτρης της έριξε μια ματιά που έλεγε χωρίς λόγια: «συγγνώμη».
Μόλις βγήκαν στο δρόμο, ανάσαναν με ανακούφιση. Ο βραδινός αέρας φάνηκε πιο καθαρός από ποτέ μετά τη δύσκολη κουβέντα. Η Ιωάννα έπιασε το χέρι του Δημήτρη, εκείνος της το κράτησε δυνατά. Δεν μίλησαν άλλο για τους γονείς. Ήξεραν καλά πως η γνωριμία δεν ήταν επιτυχημένη Αλλά δεν άλλαζε τίποτα στο μεταξύ τους. Είχαν αποφασίσει να είναι μαζί, ό,τι και να περίμεναν οι άλλοι
*************************
Τρεις μήνες αργότερα.
Η Ιωάννα παρατηρούσε πως ο οργανισμός της δεν λειτουργούσε όπως άλλοτε. Στην αρχή το απέδωσε στην κούραση της δουλειάς ή σε κάποια ίωση. Όμως η αδυναμία, η πρωινή ναυτία και τα αλλόκοτα ενοχλήματα στις μυρωδιές κράτησαν αρκετές μέρες. Πήρε βιταμίνες από το φαρμακείο, ήπιε πολλά νερά, έπεφτε νωρίς στο κρεβάτι. Αλλά εκτός βελτίωσης, έπιασε τον εαυτό της να μην μπορεί να συγκεντρωθεί ούτε στη δουλειά, ενώ τα βράδια της ξέμεναν οι δυνάμεις τελείως, άσχετα με το τι είχε κάνει.
Ένα απόγευμα, μιλώντας με τη δική της μητέρα στο τηλέφωνο, της ξέφυγε η εξομολόγηση της ζαλάδας και της κόπωσης. Η φωνή της μαμάς έπεσε μαλακά:
Ιωάννα, μήπως είσαι έγκυος;
Η Ιωάννα ξαφνιάστηκε. Πήρε λίγα δευτερόλεπτα να απαντήσει, μετά δήλωσε σίγουρη:
Με τίποτα! Δεν έχω ξεχάσει ποτέ το χάπι μου, αυτά μου τα έγραψε ο γιατρός μετά από εξετάσεις και τα παίρνω με πρόγραμμα.
Η μητέρα της έμεινε επίμονη:
Κάνε όμως ένα τεστ για να είσαι σίγουρη. Δεν παίζουμε με αυτά.
Δίστασε λίγο η Ιωάννα, μα κάτι στον τόνο της μητέρας της την έκανε να το ξανασκεφτεί. «Τι πειράζει, ας πάρω ένα τεστ», είπε και σηκώθηκε αμέσως.
Έβαλε ένα τζάκετ και βγήκε έξω. Το φαρμακείο της γειτονιάς ήταν λιγότερο από πέντε λεπτά με τα πόδια. Μπροστά στα ράφια δίστασε: είδε διάφορες μάρκες, τιμές, κουτάκια. Τελικά πήρε δύο τεστ μεσαίας τιμής και πλήρωσε 7 ευρώ συνολικά. Τα έριξε στην τσέπη και γύρισε σπίτι.
Στεκόταν στην είσοδο, ο παλμός της ανεβασμένος. Τα χέρια της έτρεμαν καθώς άνοιξε τα τεστ. Τα έκανε όλα σύμφωνα με τις οδηγίες μετά περίμενε. Τα λεπτά έμοιαζαν ατελείωτα. Ξανά στο ένα, ξανά στο άλλο τεστ. Και Δύο ξεκάθαρες ροζ γραμμές. Ξανά στο δεύτερο ακριβώς το ίδιο.
Αποκλείεται πώς είναι δυνατόν; μονολόγησε χαμηλόφωνα, το μυαλό της γεμάτο ταραχή. Τα έκανα όλα σωστά!
Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε το κουδούνι. Η Ιωάννα ταράχτηκε. Ήταν πολύ νωρίς για να έρθει άλλος στο σπίτι. Της ήρθε πως ήταν σίγουρα ο Γιώργος. Τις φορές που ξεχνούσε τα κλειδιά του, έτσι ακριβώς ερχόταν.
Έσπευσε να πετάξει τα τεστ στα σκουπίδια, να ισιώσει τα μαλλιά της, και πήγε στην πόρτα. Μπροστά της ο Γιώργος, λαχανιασμένος με το σακίδιο στον ώμο.
Ξέχασες τα κλειδιά πάλι; του χαμογέλασε, τον καλωσόρισε μέσα.
Ε, ναι, στην βιασύνη μου μουρμούρισε ο Γιώργος, βγάζοντας τα αθλητικά του.
Η Ιωάννα άρχισε να ετοιμάζει κάτι στην κουζίνα. Δεν ήξερε πως ένα από τα τεστ είχε πέσει στο πάτωμα και θα προκαλούσε άλλα ξεμπερδέματα.
*****************
Δημήτρη, θα πάω μία βδομάδα στη μαμά μου δεν νιώθει πολύ καλά, είπε η Ιωάννα, αποφεύγοντας να τον κοιτάξει στα μάτια. Ένιωθε οικεία ενοχή που του έλεγε ψέματα, μα αυτή τη στιγμή δεν άντεχε να είναι ειλικρινής. Δεν γινόταν να κάνει αλλιώς
Ο Δημήτρης άφησε αμέσως το λάπτοπ, την κοίταξε με φροντίδα:
Θέλεις βοήθεια; Να της πάω φάρμακα ή να έρθω μαζί σου; Μόνη σου θα είσαι
Η Ιωάννα χαμογέλασε θλιμμένα. Η καλοσύνη του την άγγιζε, αλλά έκανε την κατάσταση πιο πολύπλοκη.
Ακόμα τίποτα, είμαι εντάξει, το είπε όσο μπορούσε ήρεμα. Αν χρειαστώ θα σε πάρω τηλέφωνο.
Ετοίμασε βιαστικά ένα μικρό σακ-βουαγιάζ. Ζακέτα, ένα τζιν, μπλούζες, εσώρουχα, οδοντόβουρτσα Μετρούσε τα λεπτά μέχρι το τελευταίο λεωφορείο για τη Λαμία η μητέρα της θα την περίμενε εκεί.
Μείνε στο τηλέφωνο κι αν προκύψει κάτι, να με πάρεις αμέσως.
Εννοείται, τον αγκάλιασε φευγαλέα. Θα γυρίσω σύντομα. Ούτε που θα προλάβεις να μου λείψεις.
Το ταξίδι ως το ΚΤΕΛ θολό. Η Ιωάννα κοιτούσε το κινητό διαρκώς δεν έπαιρνε κανείς, ουφ Στο μυαλό της είχε ένα πλάνο: επέμβαση, επιστροφή, ειλικρινή κουβέντα με τον Δημήτρη όταν θα ήταν έτοιμη.
Την επόμενη, πήγε σε μια ιδιωτική κλινική που βρήκε μέσω ίντερνετ. Η επίσκεψη λιτή: εξετάσεις, υπέρηχος, συζήτηση. Η γιατρός, σοβαρή και ήρεμη, τσέκαρε ξανά και ξανά.
Ναι, είστε έγκυος, επιβεβαίωσε. Πολύ αρχή, πέντε με έξι εβδομάδες.
Η Ιωάννα έμεινε σιωπηλή. Έλπιζε ακόμη σε λάθος. Μα τα αποτελέσματα ξεκάθαρα.
Μα έπαιρνα χάπια! Πώς συνέβη; η φωνή της λύγισε.
Ίσως το φάρμακο δεν ήταν καλό, ή κάποιο άλλο φάρμακο μείωσε την αποτελεσματικότητα όπως αντιβιοτικό ή στομαχικό πρόβλημα, είπε η γιατρός με προσοχή.
Μετά, ήρεμα:
Υποθέτω πως δεν θέλετε να κρατήσετε την εγκυμοσύνη;
Η Ιωάννα έκλεισε για λίγο τα μάτια. Αυτό το ερώτημα το είχε θέσει στον εαυτό της εκατοντάδες φορές. Θυμήθηκε τα λόγια των γιατρών, τις προειδοποιήσεις για το τραγικό ρίσκο. Πήρε ανάσα και απάντησε σταθερά:
Το ρίσκο τυφλότητας είναι εννέα στις δέκα. Πώς είναι δυνατόν να το ρισκάρω;
Η γιατρός γνέφει κατανοώντας. Άνοιξε ένα πρόγραμμα, έβγαλε παραπεμπτικά.
Περιμένω αύριο για επανάληψη. Μόλις ξέρουμε ακριβώς, θα οργανώσουμε βήμα βήμα τη συνέχεια. Αν αγχωθείτε ή χρειαστείτε κάτι, καλέστε με.
Η Ιωάννα πήρε τα χαρτιά. Στο διάδρομο έμεινε για λίγο ακίνητη, το μέτωπο στον τοίχο. Αναστέναξε βαθιά. Αύριο μια καινούργια μέρα, μια καινούργια δοκιμασία
**********************
Ιωάννα! ακούστηκε χαρούμενος ο Δημήτρης στο τηλέφωνο, τόσο πολύ που η Ιωάννα αμέσως θορυβήθηκε. Γιατί δεν μου το είπες;
Η Ιωάννα αισθάνθηκε το αίμα της να παγώνει.
Τι εννοείς; προσπάθησε να ακουστεί καθησυχαστική. Σκέφτηκε, «Πως το έμαθε;»
Βρήκα τεστ εγκυμοσύνης με δύο γραμμές! είπε ενθουσιασμένος ο Δημήτρης. Έκλεισα ήδη ραντεβού με καλό γιατρό. Θέλω να πάμε μαζί να σε στηρίξω.
Η Ιωάννα ανάσανε βαριά. Έπρεπε να του κόψει τον ενθουσιασμό, δίχως να τον πληγώσει.
Μην ενθουσιάζεσαι, είπε σταθερά. Πιθανότατα είναι λάθος. Παίρνω χάπια, χωρίς παραλείψεις. Δεν μπορεί να συμβεί.
Ναι δισταγμός απ την άλλη μεριά. Να σου πω, πριν λίγες μέρες ήρθε η μάνα μου για καφέ. Είδε τα χάπια σου και άρχισε να με πείθει πως οι γιατροί υπερβάλλουν. Μου είπε χίλια παραδείγματα. Και τελικά την πίστεψα.
Κράτησε σιωπή η Ιωάννα. Οργιζόταν μα ήθελε να ξέρει ακριβώς τι έγινε.
Δηλαδή τι; είπε με παγωμένη φωνή.
Δεν έκανα κάτι επικίνδυνο! ταράχτηκε ο Δημήτρης. Απλώς όταν μια μέρα έπεσε κάτω το κουτί με τα χάπια σου, τα ανακάτεψα. Έβαλα μερικές βιταμίνες αντί για χάπια. Έλπιζα πως ίσως έτσι γίνει κάποιο «θαύμα»
Η Ιωάννα πάγωσε. Δεν χωρούσε στο μυαλό της πως ο άνθρωπος που αγάπησε έκανε κάτι τέτοιο. Του το είχε εξηγήσει εκατοντάδες φορές: τα χάπια της ήταν ζήτημα ζωής να τα αλλάζεις σημαίνει να ρισκάρεις την όραση.
Δηλαδή, το ήξερες και το έκανες; είπε τρέμοντας.
Ήθελα οικογένεια, απάντησε σχεδόν παραπονιάρικα. Νόμιζα πως, αν το ρισκάρουμε, όλα θα πάνε καλά.
Η Ιωάννα ήθελε να κραυγάσει, ήθελε να βάλει τα κλάματα. Πήρε ανάσα βαθιά.
Δεν μπορώ να συνεχίσω αυτή την κουβέντα, είπε πιο ήρεμα απ ότι αισθανόταν μέσα της. Μπορούμε να βρεθούμε μεθαύριο; Στον Εθνικό Κήπο, στο μεσημέρι;
Οπωσδήποτε! της είπε ελπιδοφόρα.
Η Ιωάννα έκλεισε το τηλέφωνο χωρίς άλλες κουβέντες.
Οργιζόταν! Σκεφτόταν ξανά και ξανά: Ο Δημήτρης της πρόδωσε την εμπιστοσύνη. Έβαλε την υγεία της και τη ζωή της πάνω στο παιδικό του «θέλω». Ήξερε όλα τα ρίσκα, τους όρους, όλα και ακολούθησε τη μάνα του.
Στον Κήπο, ο Δημήτρης έφτασε νωρίς με μια αγκαλιά λευκά τριαντάφυλλα τα αγαπημένα της. Ελπίζοντας σε επανασύνδεση.
Όταν ήρθε ακριβώς στις δώδεκα με τον αδερφό της, τον Γιάννη, η Ιωάννα ήταν ανέκφραστη παγωμένη.
Δεν γύρισε να κοιτάξει τα λουλούδια.
Τι είναι αυτό; ρώτησε αμήχανα ο Δημήτρης, βλέποντας ότι του έδωσε ένα φάκελο.
Είναι η επιβεβαίωση πως δεν θα γίνω μητέρα, του είπε ψυχρά. Τα ήξερες όλα. Πήρες την υγεία μου, έπαιξες μαζί της επειδή το είπε η μαμά σου. Δεν θα σου το συγχωρέσω ποτέ. Αύριο θα έρθω για τα πράγματά μου και δεν θα είμαι μόνη.
Έφυγε χωρίς να περιμένει λέξη. Ο Δημήτρης πήγε να τη σταματήσει, αλλά ο αδερφός της του έκοψε το δρόμο ψύχραιμα. Ούτε βήμα.
Μα συμβουλεύτηκα γιατρούς! Σήμερα όλα λύνονται! φώναξε ο Δημήτρης.
Εκείνη στάθηκε, γυρνώντας πρόσωπο.
Ζήτησες τη γνώμη γιατρών χωρίς να αναφέρεις ούτε το όνομά μου, ούτε τη σωστή μου διάγνωση. Θέλεις να ρισκάρεις τη ζωή μου με αόριστα παραδείγματα; Εγώ ξέρω τι σημαίνει να χάσω το φως μου. Ξέρω ακριβώς τα νούμερα και τα στατιστικά. Δεν ήταν δικαιολογία, αλλά καθημερινός φόβος.
Ο Δημήτρης προσπάθησε πάλι:
Μα οικογένεια θέλαμε
Εσύ ήθελες οικογένεια. Εγώ ήθελα τον σεβασμό, την πίστη και την αλήθεια. τον έκοψε η Ιωάννα Χάθηκαν όλα αυτά τη μέρα που αποφάσισες να με κοροϊδέψεις σαν να ήμουν ανόητη.
Ο Γιάννης πλησίασε, υποστηρικτικά. Ο Δημήτρης δεν τόλμησε καν να τον σπρώξει.
Δεν θέλω ποτέ ξανά να σε ξαναδώ. Δεν υπάρχει τίποτα να συζητηθεί άλλο.
Αγνόησε τα παρακάλια του καθώς φεύγοντας στο δειλινό ο αδερφός της ήταν δίπλα της, προστάτης.
Ο Δημήτρης έμεινε να κρατά άσπρα τριαντάφυλλα σφιγμένα σε γροθιά λουλούδια που δεν θα δοθούν ποτέ, για μια αγάπη που χάθηκε.
Τώρα σκεφτόταν ξανά και ξανά: «Μήπως είχε δίκιο;» Αλλά είχε πια αργήσει πολύΗ Ιωάννα ένιωθε τα πόδια της βαριά καθώς διέσχιζε τον Κήπο, όμως με το κάθε βήμα ο αέρας φαινόταν να καθαρίζει λίγο περισσότερο μέσα της. Ο Γιάννης περπατούσε δίπλα της χωρίς να λέει λέξη, μα το χέρι του άγγιξε διακριτικά τη ράχη της, τη στηρίζοντας.
Λίγα μέτρα παρακάτω, ξέφυγε ένας αναστεναγμός που έμοιαζε με λυγμό και μετά ένα χαμόγελο σκίασε τα χείλη της· μικρό, μα αληθινό. Αυτή ήταν. Έμεινε όρθια, μπροστά στη ζωή της, με τον δικό της πόνο μα και με τη δική της δύναμη.
Ξέρω ότι πονάς, είπε ο αδερφός της χαμηλόφωνα.
Πονάω αλλά όχι όπως φανταζόμουν, αποκρίθηκε εκείνη. Είναι ένα πένθος κι αυτό, μα μεγαλύτερο θα ήταν να μείνω με κάποιον που δεν με σεβάστηκε πραγματικά.
Πέρασαν την έξοδο του Κήπου. Στον δρόμο, η πόλη κυλούσε αμείλικτη, ο ήλιος πλάγιαζε στις τζαμαρίες και ο ήχος από τις μηχανές και τα βήματα έμπαινε βαθιά στην ψυχή της. Έβγαλε το κινητό και, αυτή τη φορά χωρίς να το σκεφτεί πολύ, πήρε τη μητέρα της.
Μαμά; Θα γυρίσω σπίτι. Θέλω τη φασολάδα σου και μια αγκαλιά.
Άκουσε το τρυφερό γέλιο από την άλλη άκρη. Για πρώτη φορά μετά από καιρό, αισθάνθηκε ένα φως να μπαίνει μες στον σκοτεινό θάλαμο που είχε γίνει η καρδιά της.
Κι ίσως, σκέφτηκε κοιτώντας ψηλά, χωρίς τύψεις, χωρίς φόβο δεν χρειαζόταν να είναι κανενός η ιδανική. Έφτανε να είναι ολόκληρη η δική της Ιωάννα. Μια γυναίκα που θέλει σεβασμό, αλήθεια, ν αγαπά και να αγαπιέται με ελευθερία.
Καθώς ο Γιάννης την αγκάλιασε προστατευτικά μπροστά στην παλιά πόρτα του σπιτιού τους, η Ιωάννα χαμογέλασε ξανά. Αυτή τη φορά, βαθιά. Ήξερε πλέον τη δύναμή της. Ήξερε την αξία της και πως, όσο έχει τον εαυτό της, κανείς δεν μπορεί να της το πάρει.
