Ρε συ, δεν είχα δώσει πολλή σημασία στο πόσο πολύ η μέλλουσα πεθερά μου μου ζάλιζε τον έρωτα για το νυφικό μου, μέχρι που γύρισα σπίτι και ανακάλυψα πως το νυφικό των 2.800 ευρώ είχε εξαφανιστεί! Σκέψου, το δοκίμασε, το κατέστρεψε και μετά ούτε καν ζήτησε συγγνώμη ή πρότεινε να το πληρώσει. Έγινα θηρίο. Ήξερα όμως πως είχα κάτι στο χέρι που θα άλλαζε τα πάντα.
Θα έπρεπε από την αρχή να μου έχει κάνει „κλικ” όταν η Ιωάννα, η μέλλουσα πεθερά μου, με ρωτούσε διαρκώς για το νυφικό.
Για εβδομάδες, σχεδόν καθημερινά μου έστελνε μηνύματα του τύπου: «Βρήκες νυφικό;» ή «Φρόντισε να πάρεις κάτι όμορφο αγάπη μου μην πας σαν τραπεζομάντιλο».
Αν και γκρίνιαζε συνεχώς, όποτε την καλούσα να έρθει στα μαγαζιά, πάντα ξέφευγε. Άλλοτε είχε ημικρανία, άλλοτε είχε χίλιες δουλειές.
Το είχε προσέξει κι η μάνα μου. Μου λέει μια μέρα που έψαχνα νυφικά σε τρίτο κατάστημα: «Περίεργη είναι, παιδί μου, νοιάζεται τόσο πολύ και δεν πατάει ούτε για μια ματιά».
Σήκωσα τους ώμους. Προσπαθούσα να απολαύσω τη στιγμή, το κυνήγι για το τέλειο νυφικό.
«Κι εγώ δεν την καταλαβαίνω, αλλά τουλάχιστον δεν ακούω την κριτική της για τις επιλογές μου».
Και τότε το είδα: ένα νυφικό σε γραμμή Α σε σαμπανιζέ, δαντέλα στα τελειώματα και καρδούλα ντεκολτέ. Το φοράω και ήταν αυτό. Αγκαλιάζει το σώμα τέλεια, το φως παίζει πάνω στις χάντρες του. Ήμουν σίγουρη, αυτό ήθελα.
Η μάνα μου με τα μάτια υγρά μου ψιθυρίζει: «Αγάπη μου, αυτό είναι».
Η ταμπελίτσα έγραφε 2.800 ευρώ σίγουρα παραπάνω απ ό,τι είχα υπολογίσει, αλλά πότε άλλοτε θα φορούσα ξανά νυφικό;
Βγήκα από το δοκιμαστήριο, η μάνα μου τραβούσε φωτογραφίες από παντού, κι ένιωθα ότι πραγματικά παντρεύομαι.
Γυρνώντας σπίτι, έστειλα μήνυμα στην Ιωάννα ότι βρήκα το νυφικό μου. Τρεις λεπτά μετά έρχεται η απαίτηση: «Φέρ το σπίτι να το δω».
Της λέω ευγενικά: «Λυπάμαι, Ιωάννα, θα το κρατήσω σπίτι μου μέχρι τη μεγάλη μέρα. Σου στέλνω όμως φωτογραφίες!»
«Όχι φωτογραφίες! Να μου το φέρεις!» απαντάει μονομιάς.
Επέμεινα. Δε σκόπευα να κουβαλήσω ολόκληρο νυφικό απ’ τη μια άκρη της Αθήνας στην άλλη, μόνο για να κάνει μια ματιά.
Δύο εβδομάδες αργότερα, ήμουν στη μάνα μου να φτιάχνουμε μπομπονιέρες και να συζητάμε τις λεπτομέρειες του γάμου. Όταν επέστρεψα σπίτι, κάτι δεν πήγαινε καλά.
Δεν ακουγόταν τίποτα, και τα παπούτσια του Μάρκου δεν ήταν δίπλα στην εξώπορτα, όπως πάντα.
«Μάρκο;» φωνάζω, αφήνοντας τα κλειδιά πάνω στον πάγκο. Τίποτα.
Πάω στο υπνοδωμάτιο να αλλάξω και εκεί με πήρε το σοκ. Το νυφικό μου, που πάντα είχα κρεμασμένο πίσω από την πόρτα της ντουλάπας, είχε κάνει φτερά.
Τα χέρια μου έτρεμαν όταν πήρα τηλέφωνο τον Μάρκο.
«Έλα, μωρό μου», μου είπε λίγο νευρικά.
«Πήγες το νυφικό στη μαμά σου, έτσι;» Του μίλησα σχεδόν τρέμοντας.
«Απλώς ήθελε να το δει, κι εσύ έλειπες, οπότε»
Δεν τον άφησα να ολοκληρώσει: «Γύρισέ το ΠΙΣΩ. ΤΩΡΑ».
Όταν εμφανίστηκε μισή ώρα μετά, το 'ξερα πως κάτι τρέχει.
Στο βλέμμα του φαινόταν η ενοχή. Πήρα την τσάντα, και με το που το ανοίγω, μου κόπηκαν τα πόδια.
Το νυφικό ήταν διαλυμένο. Η δαντέλα σκισμένη, ο φερμουάρ στη μέση ξεχαρβαλωμένος, το ύφασμα τεντωμένο.
«Τι έκανες;» ίσα που μου βγήκε φωνή.
«Τι εννοείς;» Μ ένα ύφος δεν καταλαβαίνω.
«Αυτό! Έχει καταστραφεί!» αναφώνησα και τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα. «Το νυφικό μου είναι κατεστραμμένο!»
«Δεν είναι τόσο άσχημο. Μπορεί να ήταν ελαττωματικό και να έσκισε όταν η μαμά άνοιξε την τσάντα»
«Πλάκα μου κάνεις; Η μόνη εξήγηση είναι πως το δοκίμασε!»
Κούνησε το κεφάλι αμήχανα.
«Πώς μπόρεσες, Μάρκο;» Βγάζω το κινητό, και παίρνω την Ιωάννα.
«Κατέστρεψες το νυφικό μου! Η δαντέλα σκισμένη, ο φερμουάρ σπασμένος Εσύ και ο Μάρκος μου χρωστάτε 2.800 ευρώ για καινούριο!»
Ο Μάρκος με κοιτάζει σα να αστειεύομαι.
Η Ιωάννα τί νομίζεις έκανε; Έσκασε στα γέλια.
«Μην κάνεις έτσι! Ο φερμουάρ αλλάζει ξέρω μόνωση, μια χαρά θα το φτιάξω!»
«Δε σώζεται με φιάξιμο ο φερμουάρ και τα υπόλοιπα;» της λέω τρεμάμενη. «Χρειάζομαι καινούριο, Ιωάννα. Ήξερες πως δεν έπρεπε να το δοκιμάσεις και τώρα πρέπει να αναλάβεις τις ευθύνες σου».
«Τι κάνεις θέμα για το τίποτα;» πετάει με θράσος.
Κοιτάζω τον Μάρκο να δω αν θα με στηρίξει, τίποτα. Καρφώθηκε στο πάτωμα.
Κάπου εκεί μου έσπασε η καρδιά. Δεν ασχολήθηκα άλλο μαζί τους. Κλείνω το τηλέφωνο, πήγα στο υπνοδωμάτιο και έκλαιγα αγκαλιά με το διαλυμένο νυφικό.
Δυο μέρες μετά, ήρθε η αδερφή του Μάρκου, η Σοφία. Εμφανίστηκε καταστεναχωρημένη.
«Ήμουν εκεί», μου λέει κατευθείαν. «Όταν το δοκίμαζε η μάνα μας. Την παρακαλούσα να σταματήσει, αλλά ξέρεις τι πείσμα έχει. Συγγνώμη, Ειρήνη».
Την έβαλα μέσα. Και τότε μου δίνει το κινητό. «Καθώς δεν μπορούσα να τη σταματήσω, τουλάχιστον σκέφτηκα να σε βοηθήσω. Πάρε μ αυτό η μαμά θα πληρώσει ό,τι χρειαστεί».
Κοιτάζω και βλέπω φωτό: η Ιωάννα μέσα στο δικό μου, το νυφικό, να κακαρίζει μπροστά στον καθρέφτη. Το ύφασμα να ξεχειλώνει πάνω της, ο φερμουάρ να κοντεύει να σκάσει.
«Θα πληρώσει», μου λέει η Σοφία. «Μην ανησυχείς».
Η Σοφία μου εξήγησε τι να κάνω. Έτσι, με τις φωτό αυτές στο χέρι, ξαναπήρα την Ιωάννα απαιτώντας τα λεφτά αλλιώς θα τις δημοσίευα.
«Δε θα τολμήσεις να τις ανεβάσεις», είπε πιανοντας τα νύχια της. «Ξέρεις τι θα γίνει στην οικογένεια;»
Τη κοιτώ πάνω-κάτω, στημένη όπως πάντα μακιγιάζ, μαλλί, ρούχα ακριβά «Δοκίμασέ με», της απάντησα.
Το ίδιο βράδυ, με τρεμάμενα χέρια, έκανα post στο facebook.
Ανέβασα τις φωτογραφίες που μου 'στειλε η Σοφία και μετά το διαλυμένο μου νυφικό. Έγραψα όλη την ιστορία. Πως η πεθερά μου πήρε το νυφικό μου, το δοκίμασε, το κατάστρεψε και ούτε ζήτησε συγγνώμη, ούτε δέχτηκε να το αντικαταστήσει.
«Το νυφικό δεν είναι ένα ρούχο είναι όνειρα, ελπίδες, εμπιστοσύνη. Όλα αυτά χάθηκαν για μένα, μαζί με το φόρεμα», έγραψα.
Το πρωί, η Ιωάννα μπούκαρε σπίτι φουριόζα και κατακόκκινη.
«Κατέβασε ΤΟ! Ξέρεις τι λένε για μένα; Τα είδαν όλοι, ακόμα και η εκκλησιαστική παρέα μου!»
«Εσύ φταις», της λέω. «Δοκίμασες κάτι που δεν έπρεπε».
Γυρνάει στο Μάρκο: «Πες της να κατεβάσει τη δημοσίευση!»
Ο Μάρκος με κοιτάζει και ψελλίζει: «Ρε μαμά, αν είχες προσφερθεί να της πάρεις καινούριο»
«Να της πάρω; ΠΟΤΕ!» φώναξε η Ιωάννα λες κι έσπαγαν τζάμια.
Κοίταξα τον Μάρκο στα μάτια. Πώς δεν είχε το θάρρος να με στηρίξει, πώς άφηνε τη μάνα του να μας πατάει κάτω, πώς πρόδωσε την εμπιστοσύνη μου.
«Δίκιο έχεις, Ιωάννα», της είπα ήρεμα. «Το νυφικό δεν χρειάζεται αλλαγή».
Έβγαλα το μονόπετρο, το άφησα στο τραπεζάκι.
«Γιατί δεν θα γίνει γάμος. Αξίζω κάποιον που να με σέβεται και μια πεθερά που ξέρει όρια».
Ησυχία. Η Ιωάννα άνοιγε και έκλεινε το στόμα της σαν ψάρι έξω απ το νερό. Ο Μάρκος ήθελε να μιλήσει μα ήδη είχα ανοίξει την πόρτα.
«Πηγαίνετε. Και οι δύο».
Όταν βγήκαν, σου ορκίζομαι, ήταν η πρώτη φορά μετά από μήνες που ένιωσα ελαφριά.
