Άκου να δεις, είχα μια κολλητή, τη Λυδία. Ήμασταν φίλες χρόνια. Πολλές φορές μου έλεγε πόσο δύσκολη ήταν η ζωή της Και όλα εξαιτίας του ότι για είκοσι χρόνια ζούσε με τον άντρα της κι τη μητέρα της.
Η μητέρα της, η Καλλιόπη, ήταν ακριβώς ο τύπος γυναίκας που εκμεταλλευόταν τους άλλους, δεν την ένοιαζε καθόλου αν ήταν η ίδια της η κόρη. Πάντα κάτι δεν της πήγαινε καλά, συνέχεια γκρίνια. Καλλιόπη ήταν 85 χρονών, αλλά να σου πω, ακόμα είχε ενέργεια.
Είχε την ιδέα ότι η κόρη της χρωστάει τα πάντα, λες και της χρωστάει τη ζωή της. Όλα αυτά ξεκίνησαν όταν η Καλλιόπη έμεινε έγκυος, ο άντρας της την παράτησε και πήγε με άλλη. Όλο τον θυμό της τον ξεσπούσε πάνω στη Λυδία, που έμοιαζε πολύ στον πατέρα της.
Ποτέ δεν την είδε σαν κόρη. Περισσότερο σαν δούλα, σαν καθαρίστρια, υπηρέτρια, αλλά όχι κόρη. Η Λυδία δούλευε σκληρά, δύο δουλειές. Μόλις γύρναγε σπίτι, έπιανε να σκουπίζει και να μαγειρεύει. Η μητέρα της δεν έκανε τίποτα, και μάλιστα πολλές φορές της έκανε καψόνι επειδή η Λυδία μαγείρευε κάτι που δεν της άρεσε. Άκου να δεις, η καημένη η Λυδία παραιτήθηκε απ τη δουλειά της και πήγε στην άλλη άκρη της Αθήνας μόνο για να μαγειρέψει στη μάνα της αυτό που ήθελε.
Εκείνη τη μέρα η Λυδία είχε γενέθλια. Μαζευτήκαμε όλοι στο σπίτι της, είχε φτιάξει φοβερά κεράσματα, αλλά βλέπω η φίλη μου ήταν πολύ στεναχωρημένη. Μου είπε ότι είχε γίνει σκάνδαλο με τη μητέρα της πριν. Τελικά φύγαμε όλοι πιο νωρίς.
Την επόμενη μέρα το πρωί μαθαίνω πως η Λυδία δεν είναι πια εδώ Τελικά, όταν φύγαμε όλοι, η Καλλιόπη ξανά άρχισε νέο σκάνδαλο. Την έπιασε η καρδιά της Λυδίας, δεν κάλεσαν καν ασθενοφόρο. Πέθανε μέσα στη νύχτα Η ίδια η μάνα της την έφτασε εκεί.
