Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Νιώθω μεγάλο βάρος στην καρδιά μου απόψε και πρέπει κάπου να ξεσπάσω τις σκέψεις μου. Έξι μήνες πριν πήρα τη μητέρα μου να μείνει μαζί μας εδώ στην Αθήνα. Είναι πλέον μεγάλη 83 ετών και από τότε που „έφυγε” ο πατέρας, η μοναξιά της στο χωριό έγινε αβάσταχτη. Τα παιδιά μου έχουν πια τις δικές τους ζωές, οπότε μείναμε εγώ και η Ελένη μόνοι σε αυτό το διαμέρισμα με τα δύο δωμάτια. Νόμιζα πως θα μπορούσαμε να τα καταφέρουμε.
Στην αρχή η Ελένη δεν είπε πολλά, όμως μέσα σε μερικές μέρες η παρουσία της μητέρας μου τη δυσκόλεψε. Όλα ξεκίνησαν με μικροπαρατηρήσεις μου ζήτησε να τρώει η μητέρα μου μετά από εμάς.
Γιάννη, ας τρώει καλύτερα μετά. Μου κόβεται η όρεξη όταν τη βλέπω να μασάει χωρίς δόντια. Δεν αντέχω αυτή την εικόνα.
Σταμάτα, όλοι μας θα γεράσουμε κάποτε…
Άλλο αυτό, Γιάννη.
Εκτός αυτού, ενοχλήθηκε με τα προβλήματα υγείας της μητέρας μου, με τα θέματα που είχε με το πεπτικό της και το δυνατό ροχαλητό το βράδυ. Της είπε να μην μπαίνει στην κουζίνα όσο είμαστε εκεί ή ακόμα και να μην βγαίνει συχνά από το δωμάτιό της. Κάποια στιγμή μου είπε ψιθυριστά:
Δεν πίστευα ότι θα μείνει εδώ τόσο καιρό. Δεν αντέχω άλλο.
Και τι να κάνουμε, Ελένη;
Γύρισέ τη πίσω στο χωριό. Όλοι έτσι κάνουν. Γιατί πρέπει να νιώθω ξένη στο σπίτι μου; Να υπομένω όλο αυτό το χλιμίντρισμα και τη μυρωδιά;
Και εγώ… ένιωθα χαμένος. Δεν είχα απάντηση. Πριν λίγες μέρες επέστρεψα σπίτι και βρήκα τη μητέρα μου ντυμένη με τη βαλίτσα της έτοιμη στην είσοδο.
Μαμά, τι κάνεις εκεί;
Γιάννη μου, σε παρακαλώ πήγαινέ με σε γηροκομείο! Δεν θέλω να καταστραφείτε εξαιτίας μου.
Μα γιατί, τι λες τώρα;
Δεν αντέχω, να βγάλεις τη ζωή σου εξαιτίας μου εκτός πορείας. Πήγαινέ με, σε παρακαλώ.
Συνεχίζει να με παρακαλεί κάθε μέρα. Νιώθω πως σφίγγεται η ψυχή μου, δεν μπορώ να σκεφτώ τη μητέρα μου μόνη σε ένα ίδρυμα. Μήπως είναι καλύτερα να τα παρατήσω όλα και να επιστρέψουμε μαζί στο χωριό; Δεν ξέρω πια τι να κάνω Νιώθω να χάνω τα πόδια κάτω από μένα.
