Γεννήθηκα σε ένα μικρό χωριό στην Πελοπόννησο. Μετά την αποφοίτησή μου από το γυμνάσιο, μπήκα σε μια σχολή μαγειρικής και τελείωσα τέσσερα χρόνια αργότερα. Εκείνη την εποχή μιλούσαν και έγραφαν πολύ για την κατασκευή της Εγνατίας Οδού. Ένιωθα κι εγώ μια ρομαντική διάθεση, σαν νεαρή κοπέλα, έτσι αποφάσισα να δουλέψω στην περιοχή της Εγνατίας. Δούλευα στο αντικείμενό μου, αλλά μετά από πέντε χρόνια κατάλαβα πως η ρομαντική διάθεση είναι ωραία, αλλά χρειάζεται να κάνω κάτι ουσιαστικό στη ζωή μου.
Όσο δούλευα εκεί, γνώρισα τον Θωμά, έναν διοργανωτή εκδηλώσεων από την Αθήνα που είχε καλές γνωριμίες στην πρωτεύουσα. Πήγα στην Αθήνα, βρήκα τον Θωμά και του ζήτησα να με βοηθήσει να μπω στο πανεπιστήμιο. Δεν με αρνήθηκε, αλλά μου είπε πως θα κοστίσει. Είχα μαζέψει αρκετά χρήματα δουλεύοντας στην Εγνατία. Πλήρωσα 4.000 ευρώ, ποσό μεγάλο για εκείνη την εποχή.
Κατάφερα επίσης να αλλάξω το απολυτήριό μου και το διαβατήριο. Πλήρωσα επιπλέον για τα νέα έγγραφα. Πλέον το διαβατήριό μου έλεγε πως ήμουν πέντε χρόνια νεότερη και το απολυτήριο μου είχε μόνο Άριστα και Λίαν Καλώς.
Ο Θωμάς με βοήθησε να μπω στη σχολή, αλλά όταν είδε το διαβατήριο έμεινε έκπληκτος γιατί είχα αλλάξει το έτος γέννησης παράλογα. Εγώ δεν ήθελα να ακούσω τίποτα, αστειευόμουν ότι θα βρω νέο σύζυγο. Άλλωστε τα έγγραφα έλεγαν πως ήμουν δεκαοκτώ ετών και φοιτήτρια στην Σχολή Τροφίμων.
Μια καινούρια ζωή ξεκίνησε για μένα. Πλέον περιτριγυριζόμουν από εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους, χθεσινούς μαθητές, νεολαία γεμάτη ενθουσιασμό. Ένα χρόνο αργότερα παντρεύτηκα. Ο άντρας μου ήταν ο Μάρκος, δεκαεννιά ετών τότε, από την Αθήνα, κι εγώ γράφτηκα στo διαμέρισμα των γονιών του.
Όταν τελείωσα το πανεπιστήμιο, άρχισε η οικονομική κρίση στη χώρα. Καταφέραμε να βρούμε τον δρόμο μας γρήγορα με τον Μάρκο, νοικιάσαμε έναν μικρό χώρο και ανοίξαμε μαγειρείο. Μετά από λίγο καταφέραμε να το αγοράσουμε και γίναμε ιδιοκτήτες του δικού μας μπαρ.
Ζήσαμε αρκετά καλά με τον Μάρκο, παρόλο που δεν κάναμε παιδιά. Κάποια στιγμή αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το χωριό όπου μεγάλωσα. Συνάντησα συμμαθήτριες και φίλες. Φυσικά είχε αλλάξει πολύ η ζωή μου σε σχέση με εκείνες, και φαινόμουν πιο καλά, με ζήλευαν. Μία από τις συμμαθήτριές μου είπε στον Μάρκο πως είχα δουλέψει στην Εγνατία και πως ήμουν μεγαλύτερη από όσο ήξερε.
Ο Μάρκος άρχισε να μου κάνει παράπονα για την απάτη. Άλλαξε πολύ, άρχισε να πίνει και καταλήξαμε σε διαζύγιο. Χρειάστηκε να μοιράσουμε την οικογενειακή επιχείρηση. Αγόρασα ένα διαμέρισμα με το μερίδιό μου, ενώ ο Μάρκος πήρε δάνεια από τις τράπεζες με πολύ υψηλό επιτόκιο.
Ακόμη δουλεύω, αν και έχω φτάσει στη συνταξιοδότηση. Συχνά σκέφτομαι τον Θωμά που είχε πει πως δεν ήταν σοφό να κάνω τον εαυτό μου πέντε χρόνια νεότερη. Το παρελθόν δεν γυρίζει, και τα λάθη της νεότητας δεν διορθώνονται.
Πρόσφατα επισκέφτηκα τη μητέρα μου και συνάντησα συμμαθήτρια, που έχει ήδη δύο χρόνια στη σύνταξη και φροντίζει τα εγγόνια και τον κήπο της. Εμένα μου μένουν ακόμη τέσσερα χρόνια δουλειάς, αλλά η υγεία μου δεν είναι ό,τι καλύτερο. Όταν είμαστε νέοι κάνουμε πράξεις που πληρώνουμε αργότερα.
Ίσως κάποιος έχει βρεθεί σε παρόμοια θέση ή έχει ακούσει για άνθρωπο που μικραίνει την ηλικία του. Θα ήθελα να μου πει κανείς κάποια συμβουλή, πώς να διορθώσω την ανοησία που έκανα τότε.
