Ήρθα ξαφνικά στο διαμέρισμα της Ελένης, χωρίς να τηλεφωνήσω και βρέθηκα μπροστά σ ένα μυστικό που δεν έπρεπε ποτέ να φανεί.
Μερικές φορές η ευτυχία φαίνεται απλή: τα παιδιά υγιή, οι οικογένειες ενωμένες, τα εγγόνια γελούν. Πάντα ένιωσα τυχερή· είχα τον αγαπημένο μου σύζυγο Γιώργο, την κόρη μου Ελένη και τα εγγόνια της. Τα χρήματα μας έκοψαν τα βασικά, αλλά το σπίτι μας γέμιζε ζεστασιά και αρμονία. Φαινόταν πως δεν χρειάζονταν τίποτ
α παραπάνω.
Η Ελένη παντρεύτηκε στα είκοσι δύο, ενώ ο κόλπος της, ο Δημήτρης Παπαδόπουλος, ήταν τριάντα πέντε. Εμείς, ο Γιώργος και εγώ, εγκρίναμε αμέσως: ένας σεβαστός μηχανικός με δικό του διαμέρισμα στην καρδιά του Πάτρας, όχι άσχημο άνθρωπο, με γειωμένη βάση. Εκείνος πληρω
ή το γάμο μόνος του, έστειλε τη σύζυγό του στο Σαντο
ρινί για το μέλι, και της χάρισε χρυσά σκουλαρίκια. Η οικογένεια επ
αίνε: «Η Ελένη μας έφυγε σε χρυσό παγ
ιό».
Τα πρώτα χρόνια κύλησαν αθόρυβα. Γεννήθηκαν ο Βασίλης και η Ν
ικολέτα, μετακόμισαν σε εξοχική κατοικία κοντά στην Αθήνα και μας επισκέπτονταν στα εορταστικά. Αλλά αργά άρχισα να παρατηρώ μια σκιά στην όψη της κόρης μου. Οι απ
αντήσεις της έγιναν μονολεκτικές, το χαμόγελό της φαινόταν βαθειά κουρασμένο· στα μάτια της υπήρχε κενό. Η καρδιά της μητέρας δεν ψεύδεται· κάτι δεν πήγαινε καλά.
Μια μέρα δεν άντεξα άλλο· τηλεφώνησα, έμεινα στη σιωπή. Έστειλα μήνυμα· το διάβασα
σαν λήψη, χωρίς απ
άντηση. Αποφάσισα να πά
ω χωρίς προειδοποίηση. Μου έλειπαν τα παιδιά, ήθελα να τα δω.
Η Ελένη με συνάντησε όχι με χαρά, αλλά με τρόμο. Στράφηκε, έβαλε τσάι στο καζάνι. Εγώ έπαιξα με τα παιδιά, ετοίμασα φαγ
ητό με ντολμαδάκια, έμεινα μέχρι τη νύχτα. Στο μεσημέρι, γύρισε ο Δημήτρης αργά, μετά τα μεσάνυχτα. Στο σακάκι του φαινόταν ένα κόκκινο τρίχα, άρωμα γαλλικού αρώματος τον περιέβαλε. Χτύπησε τη σύζυγό του στο μάγουλο· εκείνη
σ
ήκωσε σιωπηλή στην κ
αμάρα.
Τη νύχτα, καθώς έπινα νερό στην κουζίνα, άκουσα έναν ψιθ
υρισμό του από το μπαλκόνι: «Σύντομα, γλυκιά Δεν έχει ιδέα». Το ποτήρι τρέμοσε στα χέρια μου, ο λαιμός σφίχτηκε.
Την πρω
ή του, ρώ
τησα κατευθείαν: «Ξέρεις τι συμβαίνει;» Η κόρη χ
αμ
έ ψή
υ, ψιθύρισε: «Μαμά, μη το λες. Εμείς είμαστε καλά». Αλλά έβαλα στο τραπέζι τα αποδεικτικά: τη
ν κόκκινη τρίχα, το αρώ
μα, τις τηλεφωνικές κλήσεις τη νυπ
ν
. Η Ελένη απ
άντησε σαν να επ
αναλαμβάνει σενάριο: «Σε βλέπεις λανθασμένα. Είναι καλός πατέρας. Μας παρέχει. Η αγάπη δεν είναι το κυ
ριο».
Κρύβοντας τα δάκρυά μου στο μπάνιο, συνειδητοποι
ή
σα ότι δεν χάν
ω τον γα
μπ
ό, αλλά την κόρη μου. Προτίμησε την άνεση αντί για τον σεβασμό, και εκείνος εκμεταλλεύεται την κατάσταση.
Το βράδυ κάλεσα τον Δημήτ
ρη να μιλήσουμε. Δεν
υπήρξε καμία εξή
γηση:
«Και τι; Δεν τους άφησα να φύγουν. Έχω δια
μερισμα, σχολείο για τα παιδιά, παλτό όλα. Της αρέσει. Μην μπες στα
της».
«Τι γίνεται αν πω ό
λα;»
«
Τη
ξ
α
.
η
Ε
ν
π
Ε
Σ
α
Ν
.
Π
Σ
γ
α
α
.
Α
Τ
Π
Α
Μ
Σ
Α
Π
Ω
Α
.
(Continuing in proper Greek narrative.)
Αφού έφυγα από το διαμέρισμα, πήγα με το τρένο του προαστιακού προς το σπίτι. Οι δάκρυα έτρεμον
α
σαν ποτάμι. Ο Γιώργος μου έλεγε: «Μη
πα
κ
τ
εις, θα χάσεις
π
π
α
.», αλλά πώς να σιωπώ βλέπον
τας την κόρη μου να σβήνει;
Πά
ρο
θυμό
με
ν
ε
ν
η μέρα, προ
σ
α
π
αυτο
ή
ν
τι
ν
τα
σ
α
ν
ν
δ
α
να δ
ε
χ
θ
έ
ν
τα
α
ν
α
ς. Ίνα
να
δ
α
ξ
ι
ο
δ
ο
υ
γ
α
τ
α
α
ν
π
λ
ό
υ
Η
Τ
Β
Ν
Η
ξ
ι
η
ν
σ
δ
γ
ε
σ
μ
ο
ή
και
α
δ
α
π
.
(Η ε
ξ
ή
σ
ι
α
ς
ε
λ
ά
σ
τ
ε
ρ
ε
σ
α
ι
π
α
τ
υ
τ
ή
ν)
