„Αν νομίζεις ότι δεν κάνω τίποτα για σένα, δοκίμασε να ζήσεις χωρίς μένα!” ξέσπασε η γυναίκα.
Εκείνο το βράδυ, η σιωπή στο σπίτι φαινόταν ιδιαίτερα βαρύγδουπη. Η Καλλιόπη ανακατεύε αργά τη σούπα, ακούγοντας το μονότονο τικ-τοκ του ρολογιού στον τοίχο. Κάποτε, αυτός ο ήχος την ενοχλούσε όταν το σπίτι γέμιζε με τις φωνές των γιων της, το γέλιο και τη συνεχή φασαρία. Τώρα όμως, το τικ-τοκ έμενε ο μόνος της σύντροφος στον άδειο χώρο που κάποτε ήταν γεμάτος ζωή.
Ρίχτηκε μια γρήγορη ματιά στο σύζυγό της. Ο Δημήτρης, όπως πάντα, κάθισε κρυμμένος στο κινητό του. Το φως από την οθόνη αντανακλιζόταν στα γυαλιά του, δημιουργώντας παράξενες λάμψεις. Παλιά, αυτό της φαινόταν ζεστό εκεί ήταν, ο άνδρας της, σπίτι, δίπλα της. Τώρα όμως, η εικόνα αυτή προκαλέσει μόνο μια θολή ενόχληση.
Το βραδινό είναι έτοιμο, είπε η Καλλιόπη, προσπαθώντας να κρατήσει τη φωνή της σταθερή.
Έγνεψε, χωρίς να σηκώσει το κεφάλι. Άπλωσε τα πιάτα όμορφα, από το σερβίτσιο που φύλαγε για ειδικές περιπτώσεις. Ποια όμως ειδικές περιπτώσεις έμεναν πια; Οι γιους της περνούσαν σπάνια, τα εγγόνια δεν είχαν έρθει ακόμα. Έμεναν μόνο οι δυο τους σε αυτό το μεγάλο σπίτι, όπου κάθε γωνία κρατούσε αναμνήσεις από καλύτερες εποχές.
Η Καλλιόπη έριξε τη σούπα, πρόσεξε να βάλει φρέσκα βότανα μαϊντανό και άνηθο από το περβάζι, όπου τα καλλιεργούσε ειδικά για τα αγαπημένα του πιάτα. Δίπλα στο πιάτο έβαλε φρέσ
