Ιούνιος 10
Από παιδί, έβλεπα τον εαυτό μου να ζει με αξιοπρέπεια και ελευθερία εδώ στην Αθήνα, αλλά η πραγματικότητα στάθηκε πολύ διαφορετική. Παντρεύτηκα τον Νικόλαο επειδή έτσι το ήθελαν οι γονείς μαςπαράδοση που ακόμα κρατάει σε πολλές οικογένειες, αν και η εποχή έχει αλλάξει. Ο Νικόλαος πάντα ήταν αυστηρός και απαιτητικός, αρχηγός μέσα στο σπίτι μας, σαν κλασικός Έλληνας πάτερ-φαμίλιας. Εκείνος αποφασίζει για όλα, ποτέ δεν δίνει χώρο. Όλα πρέπει να γίνονται όπως θέλει, χωρίς κανένα συμβιβασμό. Ήξερα τον χαρακτήρα του, αλλά εμπιστεύτηκα ότι ίσως με τον καιρό θα έβρισκα αγάπη και θα έπαιρνα την θέση μου δίπλα του.
Όμως, αντί για σύντροφος, έγινε κυρίαρχος. Φροντίζει οικονομικά το σπίτι και απαιτεί να μην εργάζομαινα μένω μέσα, να κρατάω το χώρο πεντακάθαρο, το τραπέζι πάντα στρωμένο με αγάπη. Θέλει τα πάντα τακτοποιημένακαι εγώ να είμαι εκεί, αφοσιωμένη και σιωπηλή.
Κάποια στιγμή με πίεσε πολύ να γίνω μητέρα, λες και η αξία μου εξαρτάται από το αν θα του χαρίσω γιο. Προσπαθήσαμε αρκετές φορές, αλλά εγκυμοσύνη δεν ήρθε. Κανένα πρόβλημα υγείας, όπως μας έλεγαν οι γιατροί, όμως τίποτα δεν άλλαζε.
Είχα σχεδόν χάσει την ελπίδα μου, μέχρι ένα πρωί που ξύπνησα με αδυναμία. Ο Νικόλαος είχε φύγει νωρίς, κακόκεφος, αφήνοντάς μου τις δουλειές του σπιτιού. Από συνήθεια έκανα τεστ εγκυμοσύνηςδεν περίμενα τίποτακαι όμως έμεινα άφωνη: δύο γραμμές! Χάρηκα απερίγραπτα, έβαλα τα καλά μου για να του δώσω το χαρμόσυνο νέο.
Δεν τηλεφώνησα στη μητέρα μου, ήθελα πρώτα να τον ενημερώσω. Πήρα ταξί και πήγα στη δουλειά του, στην οδό Σταδίου. Σκοπεύοντας να ζητήσω από τη γραμματέα να μην ανακοινώσει την παρουσία μου, δεν την βρήκα στο γραφείο της.
Πέρασα από το διάδρομο και άνοιξα την πόρτα του γραφείου του Νικόλαου. Και εκεί, είδα τον απόλυτο εφιάλτη: η γραμματέας του, η Ελένη, καθόταν μισοντυμένη στο γραφείο του, κι εκείνος να αγγίζει το σώμα της.
«Συγγνώμη που διακόπτω!», είπα και έφυγα πριν προλάβουν να αντιδράσουν. Μπήκα ξανά στο ταξί και έφυγα για το σπίτι των γονιών μου στην Νέα Σμύρνη. Στην καρδιά μου ένιωθα φόβο: θα με καταλάβαιναν ή θα με έκριναν;
Η μητέρα μου έκλαψε από χαρά που τελικά θα γινόταν γιαγιά, αλλά πονέθηκε για το παιδί που πλέον δεν θα έχει πατέρα. Ο πατέρας μου θύμωσε πολύ. Αν ο Νικόλαος αρνηθεί τα πάντα, εγώ δεν έχω καμία απόδειξηούτε δικαστική στήριξη για διαζύγιο. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να μείνω ψύχραιμη και να προσπαθήσω να προστατεύσω το παιδί μου.
Τί μας επιφυλάσσει το μέλλον; Δεν ξέρω. Εδώ στην Ελλάδα, οι οικογενειακές παραδόσεις και η τιμή κρατούν ακόμα βάρος, ειδικά όταν μπλεγμένα με θρησκευτικά ή κοινωνικά στερεότυπα. Βρέθηκα ουσιαστικά όμηρος μιας κατάστασης που ποτέ δεν διάλεξα. Δεν φταίω εγώ και δεν πρέπει να το ξεχάσω αυτό.
Μάθημα για μένα: ποτέ μην παραιτείσαι και πάντα να ελπίζεις για το καλύτερο. Η δύναμη βρίσκεται στην καρδιά μαςκι αν έχεις ζήσει κάτι αντίστοιχο, σίγουρα μπορείς να καταλάβεις. Μοιράσου τη δική σου εμπειρία, ο καθένας αξίζει να ακούσει συμβουλή και παρηγοριά όταν δοκιμάζεται η ζωή του.
