Έχω λίγα ευρώ στην άκρη και ένα σπίτι γεμάτο παιδιά, κι όμως, την περασμένη Κυριακή κατάλαβα πως είμαι ο πιο φτωχός άνθρωπος μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.
Στην τραπεζαρία επικρατούσε μόνο ένας ήχος: τα δάχτυλα να χτυπάνε τις οθόνες και το γνώριμο βζζζ των κινητών πάνω στο τραπέζι.
Εγώ εκεί, καθισμένος. Απέναντί μου η άδεια καρέκλα της γυναίκας μου. Ανάμεσά μας, τα τρία ενήλικα πλέον παιδιά μας: παρόντα με το σώμα, απώντα με το μυαλό.
Έκανα έναν δυνατό καθαρισμό του λαιμού.
Τίποτα.
Ο Κώστας, σαρανταδύο χρονών, με ακουστικό στο αυτί, μιλούσε χαμηλόφωνα για τη δουλειά, ενώ έσκαβε στα φασολάκια χωρίς καν να κοιτάζει.
Η Αγγελική, στα τριάντα οκτώ της, πάλευε στα μηνύματα, λες και καυγάδιζε με κάποιον αόρατο.
Και η Δάφνη, εικοσιπέντε χρονών, σκρόλαρε αδιάκοπα. Βίντεο τη μια, βίντεο την άλλη. Ζωές άλλων σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα, ενώ η δική της η δική μας βρισκόταν ακριβώς μπροστά της.
Με λένε Μιχάλη. Είμαι εξήντα οκτώ. Σαράντα χρόνιασκληρή δουλειά. Ξύπναγα πριν βγει ο ήλιος. Κρύο, σκόνη, πρησμένα γόνατα, μέση που τρίζει κάθε που στέκομαι όρθιος.
Έβαζα στην άκρη. Ξόφλησα το δάνειο. Έφερα ησυχία στο σπίτι.
Έκανα όλα όσα πρέπει να κάνει ένας πατέρας.
Άρα νίκησα, σωστά;
Χάζεψα το τραπέζι. Το καλό σερβίτσιο που η Μαρία μας έβγαζε κάθε Κυριακή, γιατί έλεγε:
«Την Κυριακή πρέπει να τρώμε σαν άνθρωποι.»
Καθαρό τραπεζομάντηλο, τα ποτήρια όλα στη σειρά. Ο δικός της τρόπος να δείχνει αγάπη μέσα από τα μικρά.
Κοίταξα τα χέρια μου. Σκληρά, ραγισμένα. Ακόμα έχω στο αριστερό τον σημάδι απ το κάψιμοτότε που είχα μείνει υπερωρία για να μην λείψει τίποτα στα παιδιά.
Χωρίς να το σκεφτώ, χτύπησα το τραπέζι με το χέρι.
Τα μαχαιροπίρουνα πετάχτηκαν.
Τα κινητά σώπασαν.
Τρία ζευγάρια μάτια σηκώθηκαν ταυτόχρονα.
Μπαμπά, είσαι καλά; ρώτησε ο Κώστας.
Όχι είπα, κι η φωνή μου έτρεμε. Όχι από θυμό. Από πόνο.
Όχι, δεν είμαι καλά.
Έδειξα το πιάτο.
Πήγα μέχρι το χασάπικο. Μαγείρεψα της μάνας σας το φαγητό. Εκείνη την παλιά συνταγή, γραμμένη με το χέρι της σε κάρτα.
Κοίταξα την Αγγελική.
Θυμάσαι που μετρούσαμε τα λεπτά;
Με κοίταξε απορημένη.
Υπήρξαν μήνες που ένιωθα αποτυχημένος είπα σιγανά. Ένιωθα ντροπή. Γύριζα σπίτι με την αίσθηση πως δεν τα καταφέρνω.
Τους κοίταξα ένανέναν.
Κι όμως, γελάγατε. Παίζαμε χαρτιά. Λέγαμε ιστορίες. Ήμασταν όλοι εδώ.
Πήρα ανάσα.
Το κατάλαβα αργά: δεν ήταν τα λεφτά που μας κρατούσαν. Ήταν το ότι ήμασταν ο ένας για τον άλλον.
Σηκώθηκα αργά.
Σαράντα χρόνια δούλεψα για να μη γνωρίσετε τον φόβο της έλλειψης. Έχασα σχολικές γιορτές, αγώνες, στιγμές. Νόμιζα πως το πιο σημαντικό είναι να σας εξασφαλίσω το μέλλον.
Έδειξα τα κινητά.
Σας τα έδωσα όλα εκτός απ το πιο σημαντικό. Προσοχή. Χρόνο. Παρουσία.
Μπαμπά είπε απαλά η Δάφνη και άφησε το κινητό.
Η μάνα σας δεν κάθεται σ αυτή την καρέκλα, εδώ και έξι χρόνια είπα και αισθάνθηκα κόμπο στον λαιμό. Και μερικές φορές περιμένω ακόμα να την ακούσω να τραγουδάει στην κουζίνα.
Ακολούθησε αληθινή σιωπή.
Όχι σιωπή από κινητά. Κανονική σιωπή.
Η δουλειά σου θα τρέχει και αύριο, Κώστα.
Ο κόσμος δεν θα χαθεί, Αγγελική.
Αυτά τα βίντεο δεν είναι ζωή, Δάφνη.
Κάθισα ξανά.
Αυτό το φαγητό είναι αληθινό. Αυτή η άδεια καρέκλα είναι αληθινή. Και το ότι ο χρόνος φεύγει κι αυτό αληθινό.
Ο Κώστας έβγαλε το ακουστικό.
Η Αγγελική μάζεψε το κινητό.
Η Δάφνη με κοίταξε με μάτια βουρκωμένα.
Θα μου δώσεις το ψωμί; ρώτησε ο Κώστας μαλακά.
Φάγαμε.
Δηλαδή, πραγματικά φάγαμε.
Μιλήσαμε. Γελάσαμε. Θυμηθήκαμε πώς η μάνα τους έκρυβε λαχανικά στο φαγητό. Μαλώσαμε για καναδυό γκολ. Όλα νορμάλ.
Για δυο ώρες δεν ήμουν ο τύπος με το κομπόδεμα.
Ήμουν πατέρας.
Τα γράφω αυτά γιατί ξέρω πώς είναι. Το διαβάζεις κι εσύ από κινητό. Ίσως να σαι πάνω σε τραπέζι. Ίσως δίπλα σου να κάθεται κάποιος που αγαπάςκι όμως, είσαι αλλού.
Σταμάτα.
Σήκωσε τα μάτια.
Τα notifications εκεί θα είναι και αύριο. Ο άνθρωπος δίπλα σου ίσως όχι.
Μην περιμένεις να αδειάσει η καρέκλα για να καταλάβεις την αξία μιας παρουσίας.
