Έχω δύο παιδιά. Τα παιδιά μου είναι από διαφορετικούς συζύγους. Το πρώτο μου παιδί είναι η κόρη μου. Η Μαργαρίτα μου είναι τώρα 16 χρονών. Ο πατέρας της Μαργαρίτας πληρώνει κανονικά διατροφή και είναι πάντα δίπλα της. Παρότι ο πρώτος μου άντρας έχει τώρα ξαναπαντρευτεί και έχει αποκτήσει άλλα δύο παιδιά στο δεύτερο του γάμο, ποτέ δεν ξεχνάει την κόρη μας.
Ο πεντάχρονος γιος μου όμως, στάθηκε λιγότερο τυχερός. Δύο χρόνια πριν, ο δεύτερος άντρας μου αρρώστησε ξαφνικά και τρεις μέρες μετά, έφυγε στο νοσοκομείο. Έχει περάσει καιρός κι ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω ότι δεν είναι πια εδώ. Πολλές φορές μου ρχεται η ιδέα πως θα ανοίξει την πόρτα ξαφνικά, θα μπει μέσα χαμογελώντας και θα μου ευχηθεί «καλημέρα». Και κάπου εκεί, αρχίζω να κλαίω όλη μέρα.
Με στήριξε πολύ η πεθερά μου, η κυρία Ελένη, όλον αυτό τον καιρό. Ήταν όσο δύσκολο για εκείνη όσο και για μένα ο γιος της ήταν μοναχοπαίδι. Ενωθήκαμε στον πόνο και αντέξαμε η μία την άλλη, περνώντας παρέα τη θλίψη αυτή. Μιλάγαμε συχνά στο τηλέφωνο κι ανταλλάσσαμε επισκέψεις, όλο κουβεντιάζαμε για τον άντρα μου.
Κάποτε σχεδόν αποφασίσαμε να μείνουμε μαζί, αλλά τελικά η πεθερά μου άλλαξε γνώμη. Επτά χρόνια συγκατοίκησης περάσανε. Η σχέση μας ήταν πάντα πολύ καλή, σχεδόν φιλική πιο πολύ σαν να ήμασταν κολλητές παρά νύφη και πεθερά.
Θυμάμαι, όταν έμεινα έγκυος στον μικρό, έριξε η πεθερά μου κουβέντα για το τεστ πατρότητας. Είχε δει λέει στην τηλεόραση μία εκπομπή όπου κάποιος άντρας ανέθρεφε παιδί που τελικά δεν ήταν δικό του. Της είπα ευθύς αμέσως πως τέτοια τεστ με φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση.
Αν ποτέ αμφιβάλλει κανείς για το παιδί του, καλύτερα να τον χωρίσεις και να γίνεις Κυριακάτικη μαμά!
Η κυρία Ελένη μου απάντησε πως με εμπιστεύεται, κι ότι ξέρει ότι περιμένω το παιδί του γιου της. Ήμουν σίγουρη όμως πως όταν γεννήσω, θ απαιτήσει το τεστ η πεθερά. Όμως, δεν άνοιξε ποτέ την κουβέντα ξανά.
Να που φέτος το καλοκαίρι η υγεία της κυρίας Ελένης χειροτέρεψε τρομερά. Έτσι συμφωνήσαμε να μετακομίσει κοντά μου, κι αρχίσαμε να ψάχνουμε σπίτι με έναν μεσίτη. Λίγο πριν ολοκληρώσουμε τα χαρτιά, η πεθερά νοσηλεύτηκε πάλι, κι ο μεσίτης μας ζήτησε κάποιο πιστοποιητικό θανάτου του αείμνηστου άντρα μου για τη συναλλαγή. Λόγω υγείας, δεν μπορούσε να πάει η ίδια, οπότε πήγα εγώ στο διαμέρισμά της να ψάξω στα χαρτιά.
Ψάχνοντας λοιπόν, πέφτω πάνω σε κάτι άλλο πολύ… πικάντικο. Ήταν αποτελέσματα τεστ πατρότητας. Όταν το αγοράκι μου ήταν μόλις δυο μηνών, η πεθερά κρυφά είχε φροντίσει να γίνει, και τα αποτελέσματα επιβεβαίωναν ότι ήταν κανονικά η γιαγιά του.
Εκείνη τη στιγμή φούντωσα τόσα χρόνια κι εγώ έλεγα πως με εμπιστευόταν! Της εξήγησα το πόσο με πείραξε, ότι τόσα χρόνια κράτησε μυστικό και πως ένιωσα προδομένη. Η κυρία Ελένη ζήτησε χίλιες φορές συγνώμη, λέγοντας πως ντρέπεται για ό,τι έκανε, αλλά εγώ ακόμα δεν μπορώ να ηρεμήσω. Σαν να σπασε κάτι μέσα μου, σαν να μην είναι πια η ίδια σχέση.
Η αλήθεια είναι πως τώρα δεν έχω διάθεση να τη βοηθήσω με πρόδωσε. Από την άλλη, σκέφτομαι πως πραγματικά δεν έχει κανέναν άλλον στη ζωή της.
Δεν θέλω να στερήσω από το γιο μου τη γιαγιά του. Θα συνεχίσω να βοηθάω την κυρία Ελένη, αλλά το παλιό ζεστό κλίμα και η εμπιστοσύνη μας, αυτά πήγαν περίπατο…
