«Έφτιαξες τελικά τα αγαπημένα μου πιτάκια!» είπε ο άντρας της Ιωάννας, μόλις γύρισε σπίτι από την αγκαλιά της ερωμένης του. Όμως, μόλις πήρε τη πρώτη μπουκιά, το πρόσωπό του άσπρισεγιατί μέσα του έκρυβε κάτι «ιδιαίτερο» που είχε ετοιμάσει η Ιωάννα.
Η Ιωάννα έσπρωξε απαλά το ταψί στον προθερμασμένο φούρνο, τίναξε το αλεύρι από τα χέρια και κοίταξε το ρολόι κουζίνας. Σήμερα όλα έπρεπε να γίνουν στην εντέλεια. Τα πιτάκια να φουσκώσουν, να ροδίσουν όμορφα, ακριβώς όπως τα αγαπούσε ο Νίκος.
Κάποτε, η Ιωάννα ζούσε ήσυχα κι απλά. Είχε συνηθίσει τη μοναξιά της και σχεδόν είχε πειστεί πως έτσι θα μείνει πάντα. Αυτό όμως άλλαξε τη μέρα που μπήκε στο γραφείο ένας ψηλός άντρας, με αυτοπεποίθηση στο βλέμμα. Από αυτόν ανέπνεες σταθερότητα και σιγουριά. Χωρίς να το περιμένει, η Ιωάννα ένιωσε κάτι να σκιρτάει μέσα της.
Από εκείνη τη στιγμή, όλα στη ζωή της πήραν άλλη πορεία. Έρωτας, γάμος, αυτό το αίσθημα τού «όλα είναι όπως πρέπει». Ήταν ευτυχισμένη και, χωρίς να το καταλάβει, είχε γίνει ένα με τον Νίκο.
Δύο χρόνια μετά, όμως, ο Νίκος με μια ψύχραιμη φωνή της είπε ότι πρέπει να φύγει για επαγγελματικό ταξίδι στη Θεσσαλονίκη και θα λείψει μόνο για έναν μήνα. Αυτός ο μήνας έγινε χρόνος ολόκληρος. Σπάνια έπαιρνε τηλέφωνο και τα μηνύματά του ήταν κρύα κι απόμακρα. Η Ιωάννα περίμενε, τον δικαιολογούσε, ήθελε να πιστεύει σε αυτόν. Μεχρι που κάποια στιγμή, μια φίλη της είπε τυχαία πως τον είδε στην Αθήνα, χέρι-χέρι με μια άλλη γυναίκα, χαλαρό να ψωνίζει σαν να ήταν όλο αυτό το διάστημα εκεί.
Μόνο τότε η Ιωάννα κατάλαβε ότι την κορόιδευε μήνες ολόκληρους. Θα μπορούσε να κάνει φασαρία, να του φωνάξει, να ζητήσει εξηγήσεις. Αλλά συγκρατήθηκε. Κάποιες εκδικήσεις γίνονται σιωπηλά.
Πέρασαν οι μήνες και ξαφνικά ένα απόγευμα χτύπησε το κινητό της. Ήταν ο Νίκος. Της είπε πως τελείωσε το υποτιθέμενο επαγγελματικό ταξίδι και επιστρέφει σπίτι. Και στο τέλος, σχεδόν αδιάφορα, της ζήτησε:
Να μου φτιάξεις τα γνωστά πιτάκια με πατάτα, μου έχουν λείψει.
«Έφτιαξες τελικά τα αγαπημένα μου πιτάκια!» είπε ο Νίκος, επιστρέφοντας σπίτι από την ερωμένη του. Αλλά μόλις πήρε μια μπουκιά, το αίμα του πάγωσε· δεν περίμενε τέτοια «έκπληξη» μέσα σε ένα από τα πιτάκια.
Μπήκε στην κουζίνα ατάραχος, σαν να μην είχε φύγει ποτέ. Κάθισε στον ξύλινο πάγκο, σταύρωσε άνετα τα πόδια του και χάζεψε γύρω του ήρεμος. Η Ιωάννα τον καλωσόρισε ζεστά, χωρίς να δείξει τίποτα.
Να τα λοιπόν, τα πιτάκια που έψηνες πάντα τόσο ωραία, της λέει, χαμογελώντας πλατιά.
Το χαμόγελό του ήταν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Πήγε στο τραπέζι, πήρε ένα πιτάκι και το δάγκωσε με όρεξη. Αμέσως, το πρόσωπό του χλώμιασε και τα μάτια του καρφώθηκαν στη γυναίκα του με τρόμο. Δεν είχε υπολογίσει αυτή τη μορφή εκδίκησης.
Η Ιωάννα το είχε σχεδιάσει από το πρωί. Έβαλε τον φούρνο, έπλασε τη ζύμη, έφτιαξε προσεκτικά τη γέμισηεκείνη που άρεσε πάντα στον Νίκο. Μόνο που σήμερα, ένα από τα πιτάκια δεν είχε μέσα πουρέ πατάτας. Είχε μικρά κομμάτια γυαλί.
Με το που δάγκωσε, ο Νίκος το κατάλαβε αμέσως. Δεν πρόλαβε να καταπιεί. Το έφτυσε απότομα και ήξερε πως ήταν αργά. Στο στόμα του έτρεχε αίμα, και η γλώσσα του πονούσε αφόρητα.
Πιάστηκε από το τραπέζι προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει τι έγινε.
«Έφτιαξες τελικά τα αγαπημένα μου πιτάκια!» ήταν τα τελευταία του λόγια σαν να έκανε πλάκα, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ο εφιάλτης του.
Η Ιωάννα τον κοίταξε ψύχραιμη.
Αυτό είναι για τα ψέματά σου και τις απιστίες. Την επόμενη φορά που θα θες να κοροϊδέψεις άνθρωπο, να θυμάσαι αυτή την αίσθηση, του είπε με σταθερή φωνή.
Ο Νίκος προσπάθησε να μιλήσει αλλά το μόνο που βγήκε ήταν ένας ήχος πνιχτός. Ψαχούλευε για το κινητό του αλλά η Ιωάννα είχε ήδη πιάσει το παλτό της και τον γεμάτο βαλίτσα. Πέρασε την εξώπορτα χωρίς να γυρίσει.
Ούτε καν τον πήρε τηλέφωνο να φωνάξει ασθενοφόρο. Χωρίς άλλη κουβέντα, άφησε τον Νίκο μόνο του στην κουζίνα, με τον πόνο στο στόμα και μια ανάμνηση για πάντα.
