Μια παγωμένη γατούλα με άσχημη φατσούλα βρέθηκε κάποτε έξω από το μπακάλικο σε ένα μικρό χωριό κάπου στην Ελλάδα, λες και ήρθε από μόνη της ή κάποιος την άφησε εκεί. Το κοριτσάκι, μικροσκοπικό κι αδύναμο, γυρνούσε τριγύρω με τα ποδαράκια της μαζεμένα από το κρύο και την υγρασία, έτρεμε ολόκληρη. Το θλιβερό της „νιαααου” δεν άγγιζε τις καρδιές των περαστικών το προσωπάκι της ήταν γεμάτο με κακάδια, τα ματάκια της σχιστά, και το τρίχωμά της στον λαιμό και τα αυτάκια είχε αραιώσει πολύ. Πώς βρέθηκε εκεί δεν έμαθε κανείς, μα η εικόνα της λύγιζε ακόμα και τις πιο δυνατές ψυχές.
Οι υπάλληλοι του μαγαζιού συμπονέσαν το καημένο γατί. Την άφηναν να μπαίνει μέσα να ζεσταθεί και της έβαλαν και σταγόνες για τα παράσιτα, όμως, δυστυχώς, αυτά από μόνα τους λίγα πράγματα κατάφεραν. Κάθε μέρα η μικρή επέστρεφε έξω από το μαγαζί σαν ρολόι, ζητώντας με πείσμα λίγη αγάπη κι ένα χάδι.
Ο χειμώνας πλησίαζε κι η μικρούλα, που ήδη έτρεμε σε 5 βαθμούς υπό το μηδέν, φάνταζε αδύνατο να αντέξει το βαρύ κρύο των -15 ή -20° C που χτυπούσε καμιά φορά το χωριό. Μια μέρα, η κυρία Αγγελική, η ταμίας, θυμήθηκε πως το καλοκαίρι είχαμε πάρει άλλον ένα γατούλη που κάποιος είχε εγκαταλείψει στο ίδιο σημείο. Έτσι αποφάσισε να ζητήσει τη βοήθειά μας.
Όταν φτάσαμε για τη μικρούλα, μας υποδέχτηκε τριγυρνώντας στα πόδια μας και γύρω από το κλουβί, σχεδόν καταλαβαίνοντας πως αυτή ήταν η τελευταία της ελπίδα να μη μείνει στον δρόμο. Στηριζόταν στα πισινά της ποδαράκια, πιάνοντας τα χέρια μας με τη μικρή της ουρά, κάνοντας ό,τι μπορούσε για να γίνει αγαπητή.
Από τη φωτογραφία κιόλας φαινόταν πως το πρόβλημά της ήταν η ψώρα. Ευτυχώς, δεν είχε προχωρήσει πολύ και θεραπευόταν εύκολα. Λίγες σταγόνες στον σβέρκο „Stronghold” ή „Inspector” και η γούνα της σιγά σιγά άρχισε να φτιάχνει.
Μέσα στη ζεστασιά και τη φροντίδα της προσωρινής φιλοξενίας, η γατούλα άρχισε να γουργουρίζει σαν μικρo τρακτερ και να χαϊδεύεται ασταμάτητα. Τις πρώτες μέρες έκανε μόνο δύο πράγματα: έτρωγε και κοιμόταν μία τον έναν, μία τον άλλον τρόπο.
Το όνομά της βγήκε αυθόρμητα την είπαμε Πατάτα. Πραγματικά θύμιζε ένα μικρό πατατάκι: ατσούμπαλο, με τις κακοτεχνίες του, αλλά χαριτωμένο όσο δεν πάει. Αυτό το χάλι όμως δεν κράτησε πολύ: μετά από δύο καλές θεραπείες είδαμε μπροστά μας ένα γατάκι με μεγάλα μάτια και συμπαθητική φατσούλα.
Το τρίχωμα στα αυτάκια και τα ποδαράκια της ακόμα μεγάλωνε, αλλά ήταν ζήτημα χρόνου αυτό. Η Πατάτα είναι ήδη γραμμένη για στείρωση και μέρα με τη μέρα μεταμορφώνεται σε μια υγιή, περιποιημένη και αξιολάτρευτη γατούλα, έτοιμη να βρει τη δική της οικογένεια.
