25 Ιανουαρίου
Σήμερα, η βάρδια μου στην Αστυνομικό Τμήμα του Παγκρατίου ξεκίνησε σαν κάθε άλλη. Ήταν λίγο μετά το μεσημέρι, όταν ησυχία χαρακτήριζε το γραφείο μόνο το θρόισμα των λαμπών και το μακρινό πάτημα των πλήκτρων ακούγονταν, με δύο-τρεις συναδέλφους να ανταλλάζουν χαμηλόφωνες κουβέντες. Μια γαλανόλευκη κυμάτιζε στη γωνία, ενώ μια αφίσα για την ασφάλεια της γειτονιάς έκλεινε στις άκρες της, μαρτυρώντας τον χρόνο.
Ξαφνικά, οι αυτόματες πόρτες άνοιξαν αφήνοντας να περάσει μια παγωμένη ριπή από τον αθηναϊκό χειμώνα μαζί με μια μικρή οικογένεια, που φαινόταν να μην έχει κοιμηθεί εδώ και μέρες. Πρώτα μπήκε ο πατέρας ψηλός, σφιγμένος στους ώμους από το άγχος. Η μητέρα ακολουθούσε με το χέρι προστατευτικά γύρω από ένα κοριτσάκι. Το προσωπάκι της ήταν κατακόκκινο απ το κλάμα και τα μάτια της είχαν ένα βάρος σπάνιο για τόσο μικρή. Περίπου δύο χρονών, μα θα έλεγες πως κουβαλούσε κάτι πολύ μεγαλύτερο απ την ηλικία της.
Χωρίς να το καταλάβω, η ένταση τους τύλιξε ολόκληρο το τμήμα. Φυσικά, σήκωσα το βλέμμα μου και τους χαιρέτησα ήσυχα.
«Καλησπέρα σας. Πώς μπορώ να σας βοηθήσω;»
Ο πατέρας δίστασε, γυρνώντας το κεφάλι λες και έψαχνε τις σωστές λέξεις στα σοκάκια της Αθήνας.
«Θα θέλαμε να μιλήσουμε με κάποιον αστυνομικό», είπε χαμηλόφωνα, σα να φοβόταν μην τον ακούσουν οι τοίχοι.
Κοίταξα με απορία.
«Αν επιτρέπετε, τι συμβαίνει;»
Η μητέρα κοίταξε τη μικρή, που κρατούσε σφιχτά τα μανίκια της με τρεμάμενα δαχτυλάκια, και μετά γύρισε σε εμένα.
Ο πατέρας ξεφύσηξε ντροπαλά και, ταυτόχρονα, απελπισμένα.
«Το παιδί μας είναι απαρηγόρητο εδώ και μέρες. Κλαίει συνέχεια, δεν τρώει σχεδόν τίποτα, δε μπορεί να κοιμηθεί Μας λέει συνέχεια πως πρέπει να μιλήσει στην αστυνομία, ότι έκανε κάτι τρομερά κακό και θέλει να το ομολογήσει. Στην αρχή νομίζαμε πως ήταν μια φάση, μα δεν σταματά κι εμείς δεν ξέρουμε πια τι να κάνουμε.»
Για μια στιγμή πάγωσα κι εγώ, παρόλο που τα παράξενα είναι στην καθημερινότητά μας.
Πριν προλάβω να πω κάτι, ο Μανώλης Λεωνίδας, συνάδελφος που περνούσε, άκουσε τη συζήτηση και σταμάτησε πλάι μας. Είναι τριαντάρης, πάντα ήρεμος από τους ανθρώπους που σου λένε με το χαμόγελο πως όλα θα πάνε καλά. Έσκυψε λίγο, ώστε να έρθει στο ύψος της μικρής.
«Έχω λίγο χρόνο, έλα κοντά μου», της είπε ήσυχα. «Τι συμβαίνει;»
Ο πατέρας ευχαρίστησε, σα να έφυγε βαρύ φορτίο από τους ώμους του. «Να, γλυκιά μου, εδώ είναι ο αστυνομικός που ήθελες, μπορείς να του μιλήσεις», της είπε.
Η μικρούλα μύρισε, με το κάτω χείλος της να τρέμει. Με κοίταξε βαθιά με δισταγμό.
«Είστε αληθινός αστυνομικός;» ρώτησε με φωνή που μόλις ακουγόταν.
Ο συνάδελφός μου χαμογέλασε, δείχνοντας το σήμα του.
«Φυσικά. Βλέπεις αυτό και τη στολή μου; Είμαι εδώ για να βοηθήσω.»
Η μικρή έγνεψε σιγανά και έσφιξε τα χέρια της, λες και ετοιμαζόταν να πει κάτι εξαιρετικά βαρύ.
«Έκανα κάτι πολύ κακό», ψέλλισε και δάκρυσε ξανά.
Ο Μανώλης έγνεψε, ήρεμος.
«Θες να μου πεις τι έγινε;»
Κοίταξε ψηλά με απόγνωση.
«Θα με βάλετε φυλακή; Γιατί οι κακοί πάνε φυλακή»
Ο Μανώλης κράτησε τον τόνο του γλυκό.
«Εξαρτάται τι έγινε, παιδί μου, αλλά εδώ είσαι ασφαλής. Δεν έχεις να φοβάσαι που λες την αλήθεια.»
Αυτό ήταν το σημείο που λύγισε. Έκλαιγε με λυγμούς, αγκαλιασμένη γερά στο πόδι της μητέρας της.
«Πείραξα τον αδερφό μου», ξέσπασε. «Τον χτύπησα δυνατά στο πόδι και τώρα έχει ένα τεράστιο μελανιά. Φοβάμαι… μήπως πεθάνεικαι φταίω εγώ. Μη με βάλετε φυλακή, σας παρακαλώ.»
Έπεσε βουβαμάρα. Ο συνάδελφος έκλεισε τα μάτια έκπληκτος και μετά χαλάρωσε γλυκά. Άπλωσε προσεκτικά το χέρι και ακούμπησε το ώμο της.
«Όχι, ψυχούλα μου», είπε χαμηλόφωνα. «Οι μελανιές τρομάζουν, αλλά δε σκοτώνουν τον άνθρωπο. Ο αδερφούλης σου θα γίνει καλά, στο υπόσχομαι.»
Τον κοίταξε με μάτια λυπημένα, απορροφημένη ακόμα στην αγωνία της.
«Αλήθεια;»
«Αλήθεια», της απάντησε ζεστά. «Συχνά τα αδέρφια μαλώνουν και μένουν με μελανιές, αλλά αυτές περνούν. Το σημαντικό είναι να καταλάβεις πως δεν το ήθελες κι ότι πρέπει να μάθεις να το αποφεύγεις.»
Η μικρούλα μάζεψε τα δάκρυα, αρχίζοντας να ησυχάζει.
«Ήμουν θυμωμένη Δεν ήθελα να πάρει το παιχνίδι μου.»
«Συμβαίνει, αγάπη μου. Όμως, όταν θυμώνουμε, μιλάμε με λόγια, όχι με χέρια. Νομίζεις πως μπορείς να προσπαθήσεις την επόμενη φορά;»
Έγνεψε με σιγουριά και σκούπισε τα μάγουλά της.
«Το υπόσχομαι.»
Η ένταση έφυγε στιγμιαία απ’ το δωμάτιο. Η μητέρα σκούπισε κι εκείνη ένα δάκρυ, ενώ ο πατέρας έδειχνε να ξαναβρίσκει δυνάμεις.
Ο Μανώλης ίσιωσε και μιλώντας στους γονείς, τους ηρέμησε.
«Μην ανησυχείτε δεν είναι εγκληματίας. Είναι μια μικρή που αγαπάει τον αδερφό της και φοβήθηκε.»
Το κοριτσάκι χωθηκε στην αγκαλιά της μητέρας της, πρώτη φορά τόσο ήσυχα. Το βλέμμα της ήταν ελαφρύτερο λες και κάποιος σήκωσε ένα πέτρινο βάρος από τη καρδιά της.
Η μητέρα τον ευχαρίστησε βουρκωμένη.
«Δεν ξέραμε πώς να της το εξηγήσουμε»
«Γι αυτό είμαστε εδώ», της είπε ο Μανώλης. «Καμιά φορά τα παιδιά έχουν ανάγκη να ακούσουν μερικά πράγματα από κάποιον έξω από το σπίτι για να τα πιστέψουν.»
Καθώς ετοιμάζονταν να φύγουν, το κοριτσάκι γύρισε και του είπε με σιγουριά:
«Θα φέρομαι καλά.»
«Σε πιστεύω», χαμογέλασε εκείνος.
Οι πόρτες έκλεισαν πίσω τους κι όλα ξαναμπήκαν στη σειρά τους, αλλά κάτι στον αέρα είχε αλλάξει. Καμιά φορά, ακόμα και στο τμήμα εκεί που κυριαρχεί ο νόμος η ανθρωπιά είναι η πιο σημαντική μας αποστολή. Σήμερα το έζησα αυτό και το κρατάω μέσα μου.
