Άκου να δεις τι συνέβη σε αυτό το γατάκι… Το λέγανε Στέλιος, ξεκάθαρα από τα πιο τρυφερά γατιά που έχω γνωρίσει. Ένα χειμωνιάτικο πρωινό, με το κρύο να τρυπάει κόκαλο, τον βρήκανε έξω από την είσοδο της πολυκατοικίας του. Ο καημένος έτρεχε δεξιά κι αριστερά, νιαούριζε σπαρακτικά, ξύνιζε την παγωμένη πόρτα και προσπαθούσε ακόμα και να τη δαγκώσει! Φοβόταν απίστευτα τον δρόμο δεν είχε βγει ποτέ από το ζεστό διαμέρισμα του.
Ήταν σπιτόγατος, καλομαθημένος στην αγκαλιά και τη φροντίδα, ένα πλάσμα γεμάτο εμπιστοσύνη που έπεφτε στα πόδια κάθε περαστικού: γειτόνισσες, παιδιά που περνούσαν, όποιον έβρισκε. Έτριβε το μουτράκι του στα πόδια τους, όλο έτρεμε και τους κοιτούσε με βλέμμα γεμάτο παράκληση, λες και τους ικέτευε να τον σώσουν απ αυτό το τρομακτικό, παγωμένο κόσμο που κάποιος τον ξερίζωσε από το μαξιλαράκι του δίπλα στο καλοριφέρ για να το πετάξει στο κρύο, μες στα χιόνια και τον παγωμένο αέρα.
Η αιτία, φίλε μου, τόσο απλή όσο και άδικη. Η πρώην του «μητέρα» αποφάσισε πως ήθελε να φέρει και δεύτερο γατί στο σπίτι. Βρήκε μια αγγελία για μια ράτσα, δωρεάν κιόλας, και της μπήκε η ιδέα. Η υπεύθυνη όμως της ζήτησε να κάνει εξετάσεις στο ήδη υπάρχον γατί. Τα αποτελέσματα έδειξαν πως ο Στέλιος είναι φορέας του ιού ανοσοανεπάρκειας της γάτας το γνωστό FIV. Δεν είχε απολύτως κανένα σύμπτωμα, δεν ήταν επικίνδυνο ούτε για ανθρώπους, ούτε για σκύλους ο ιός αυτός κολλάει μόνο σε γατιά και μόνο κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες.
Ο Στέλιος, που να φανταστείς, είχε απλώς το μικρόβιο στο αίμα του χωρίς ποτέ να εμφανίζει κανένα πρόβλημα, αφού το ανοσοποιητικό του τον κράταγε ήσυχο. Αλλά η «κυρία» αποφάσισε πως ψυχή με τέτοιο μικρόβιο δεν είχε θέση στο σπίτι της, λες και ήταν πανούκλα, χωρίς να ψάξει, να ρωτήσει ή να ενδιαφερθεί. Έτσι, απλά, πέταξε τον Στέλιο έξω, μες στη μούχλα του χειμώνα.
Τον βρήκε τελικά, ευτυχώς, η διαχειρίστρια της πολυκατοικίας. Εκείνη πρόσεξε πως το γατάκι δεν φώναζε πια, αλλά καθόταν κουλουριασμένο στο χιόνι, μισοκοιμισμένο από το κρύο και την αδυναμία. Αν τον άφηναν έτσι άλλο λίγο, δεν θα την έβγαζε. Η γυναίκα δεν του γύρισε την πλάτη: τον πήρε μέσα στο γραφείο της, του έστρωσε την ζακέτα της δίπλα στο καλοριφέρ, κι άνοιξε το ταπεράκι με το φαγητό της μια απλή μαγειρίτσα, ξέρεις από αυτές τις σπιτικές που κυριολεκτικά του έσωσε τη ζωή.
Μετά ήρθαν οι εθελόντριες και τον πήγαν σε φιλοζωικό καταφύγιο. Το γατί ταλαιπωρημένο, είχε πάθει υποθερμία και κρύωμα, αλλά το ξεπέρασε με φροντίδα και αγάπη. Τώρα έχει συνέλθει πλήρως, είναι δυνατό ξανά και έχει αρχίσει να εμπιστεύεται τον κόσμο. Τον έχουν στειρώσει, έχει κάνει όλα τα εμβόλιά του, έχει και βιβλιάριο υγείας.
Τόσο νέος ακόμα μόλις τριών χρονών. Τρυφερός απίστευτα, λαχταρά το ανθρώπινο χάδι: σε αγκαλιάζει με τα πατουσάκια του, σ ανεβάζει με το γουργούρισμά του, και λατρεύει να τρίβει τη μουσούδα του στο μάγουλό σου, σαν να σου δίνει φιλάκια. Κάθε φορά δυσκολεύεται να αποχαιρετήσει τους εθελοντές και να ξαναμπεί στο κλουβί του. Ξεκάθαρα είναι γατί σπιτικό, πλασμένο για σεράντα, αγκαλιά και σπίτι με αγάπη.
