Από το ημερολόγιό μου
Ζω στον τριακοστό όροφο μιας πολυκατοικίας στο κέντρο της Αθήνας. Ποτέ δεν έχω περπατήσει στους δρόμους της πόλης, δεν έχω κυλιστεί σε γκαζόν, ούτε έχω ακούσει το βουητό των λεωφορείων από κοντά. Ο κόσμος μου είναι κάθετος, φτιαγμένος από λευκούς τοίχους και γυάλινες τζαμαρίες που αγκαλιάζουν τον ουρανό, λες και είναι μέρος του σπιτιού μου.
Είμαι μια εσωστρεφής γάτα. Όμως ποτέ δεν ήμουν μόνη.
Από μικρή, έμαθα να διαβάζω τον κόσμο μέσα από το τζάμι. Έβλεπα τα φώτα της πόλης να ανάβουν σαν αστερισμούς, χάζευα τα πουλιά να πετάνε μακριά από εμένα και κοιμόμουν με τις ώρες στο ηλιόλουστο περβάζι, νιώθοντας πως το ύψος με προστάτευε από όλα.
Ο άνθρωπός μου, ο Μιχάλης, δουλεύει από το σπίτι. Είναι σιωπηλός και σταθερός, με αγαπάει αθόρυβα, χωρίς μεγάλες χειρονομίες. Μένω πολλές ώρες μόνη, το μόνο που ακούω είναι το μακρινό βουητό της πόλης.
Ώσπου εμφανίστηκε ο Χρήστος.
Ο Χρήστος είναι καθαριστής τζαμιών. Σαρανταενός ετών, με τραχιά χέρια από τις δουλειές και γέλιο απλό που έχει αντέξει πολλά. Κάθε Τρίτη, με ιερή ακρίβεια, κατεβαίνει με την πλατφόρμα του από το εξωτερικό του κτιρίου, μετέωρος πάνω από την Αθήνα, λες κι ο φόβος δεν υπάρχει.
Την πρώτη φορά που έφτασε στον τριακοστό, κοιμόμουν κουλουριασμένη στον ήλιο. Ο ήχος της σπάτουλας πάνω στο τζάμι με ξύπνησε. Άνοιξα αργά το ένα μάτι, μετά το άλλο.
Και τον είδα.
Έναν άντρα που… αιωρούνταν στο ύψος μου!
Πλησίασα προσεκτικά και κάθισα μπροστά στην τζαμαρία, την ουρά μου γύρω από τα πόδια. Τον έβλεπα πώς καθάριζε γελώντας, μουρμουρίζοντας ένα τραγούδι που, όσο κι αν δεν άκουγα, το ένιωθα.
Σήκωσε τα μάτια και με αντίκρισε.
Γεια σου, φίλε, είπε και χαμογέλασε.
Δε κατάλαβα τι έλεγε, αλλά ένιωσα τη ζεστασιά.
Εκείνη την Τρίτη, ο Χρήστος σχεδίασε ένα χαμογελαστό προσωπάκι στα σαπούνια του τζαμιού, χωρίς να το σκεφτεί πολύ. Πετάχτηκα και χτύπησα το γυαλί με το πατουσάκι μου.
Γέλασε.
Έτσι άρχισαν όλα.
Κάθε Τρίτη, με το που άκουγα την πλατφόρμα να πλησιάζει στο διαμέρισμά μου, ήμουν ήδη εκεί, περιμένοντας ανυπόμονα, ακόμη κι αν κοιμόμουν βαθιά ήξερα πότε ήταν η ώρα.
Καθόμουν στη γωνίτσα μου και άκουγα την καρδιά μου να χτυπά περίεργα.
Ο Χρήστος έπαιζε μαζί μου σαν να μη μας έβλεπε κανείς. Κουνώντας τη σπάτουλα μπρος-πίσω, κάνοντας μορφασμούς, ζωγραφίζοντας κυκλάκια, καρδούλες, σχεδιάκια. Εγώ τα κυνηγούσα με μια σοβαρότητα σχεδόν αστεία. Πηδούσα ψηλά, τεντωνόμουν ώσπου να κολλήσω τελείως στο τζάμι.
Τα επόμενα δέκα λεπτά, η Αθήνα εξαφανιζόταν.
Για τον Χρήστο, αυτά τα δέκα λεπτά ήταν άγκυρα. Είχε χάσει τη γυναίκα του σε ένα άδικο ατύχημα πριν χρόνια, κι από τότε η ζωή του ήταν απλά λειτουργική, μηχανική, άδεια. Εγώ δεν το ήξερα, αλλά τον έσωζα κάθε εβδομάδα.
Τα λέμε την άλλη Τρίτη, έλεγε στο τέλος.
Εγώ δεν είχα αίσθηση του χρόνου, αλλά καταλάβαινα τη σταθερότητα.
Μια Τρίτη όμως, ο Χρήστος δεν εμφανίστηκε.
Τον περίμενα.
Έμεινα πολλή ώρα μπροστά στο τζάμι, περπάτησα ανήσυχα πάνω-κάτω, νιαούρισα αχνά. Όταν κατέβηκε τελικά μια άλλη πλατφόρμα, η καρδιά μου αναπήδησε.
Έτρεξα στο τζάμι.
Αλλά δεν ήταν ο Χρήστος.
Ήταν κάποιος νεότερος, σοβαρός, δεν κοίταξε καν προς τα μέσα, ούτε χαμογέλασε. Μόνο καθάρισε και συνέχισε.
Έμεινα ακίνητη.
Μετά σηκώθηκα και έφυγα με το κεφάλι χαμηλά.
Εκείνη τη μέρα, ο ήλιος συνέχισε να λάμπει, αλλά κάτι είχε σπάσει μέσα μου.
Ο Χρήστος δεν επέστρεψε για έξι μήνες.
Δεν ήταν επιλογή του. Ήταν μάχη.
Μια σοβαρή λοίμωξη τον έστειλε στο νοσοκομείο πρώτα για μέρες, μετά για εβδομάδες. Υπήρξαν στιγμές που οι γιατροί δεν ήξεραν αν θα τα καταφέρει. Κοιτούσε το ταβάνι τα βράδια, σκέφτοντας μικρά πράγματα που του είχαν λείψει: μυρωδιά του σαπουνιού, ο αέρας στην πλατφόρμα, εμένα τη μαύρη γάτα που τον κοιτούσε λες και είχε σημασία.
Άραγε θα τα καταφέρω; σκεφτόταν. Κι αν τα καταφέρω για ποιο λόγο;
Εντωμεταξύ, στον τριακοστό, σταμάτησα να στέκομαι στην τζαμαρία.
Όχι επειδή τον ξέχασα.
Αλλά επειδή κατάλαβα πως το να περιμένεις πονάει.
Κοιμόμουν περισσότερο, έπαιζα λιγότερο. Ο Μιχάλης το κατάλαβε, δεν ήξερε όμως τι ήταν.
Ίσως γερνάει, σκέφτηκε.
Μα εγώ απλά πενθούσα.
Όταν ο Χρήστος συνήλθε, επέστρεψε στη δουλειά αδύναμος, με αναπνοή κομμένη. Ο εργοδότης του πρότεινε να πάρει κι άλλα ρεπό.
Πρέπει να επιστρέψω, είπε. Έστω για μία μέρα.
Αυτή την Τρίτη, ανέβηκε στην πλατφόρμα με τα χέρια να τρέμουν.
Κι αν δεν με θυμάται; σκεφτόταν. Κι αν έχουν μετακομίσει;
Φτάνοντας στον τριακοστό, το διαμέρισμα ήταν σιωπηλό. Εγώ κοιμόμουν κουλουριασμένη στον καναπέ, σαν μικρή μαύρη μπάλα.
Ο Χρήστος χτύπησε απαλά το τζάμι.
Ταπ.
Σήκωσα το κεφάλι αμέσως.
Τα μάτια μου καρφώθηκαν πάνω του σαν να έβλεπα φάντασμα.
Κι έτρεξα.
Έπεσα πάνω στο τζάμι. Νιαούρισα τόσο δυνατά που μ άκουσε ακόμη κι έξω. Έτριψα το κεφαλάκι μου πάνω στο γυαλί, γουργούριζα με πάθος που δεν είχα ξανανιώσει.
Ο Χρήστος άρχισε να κλαίει.
Ακούμπησε την παλάμη του πάνω στο τζάμι.
Έβαλα και το πατουσάκι μου ακριβώς στο ίδιο σημείο.
Ο Μιχάλης, χωρίς να το σκεφτεί, τράβηξε μια φωτογραφία.
Την ανέβασε στα social με λίγα λόγια:
Έξι μήνες μετά, η γάτα μου ξαναβρήκε τον φίλο της.
Η φωτογραφία έγινε viral.
Χιλιάδες την μοιράστηκαν, έγραψαν, έκλαψαν, θυμήθηκαν δικούς τους ανθρώπους που είχαν χάσει που ίσως τους περίμενε κάποιος.
Ο Χρήστος κι εγώ γίναμε σύμβολα για κάτι που όλοι νιώθουν κι ας μην ξέρουν να το εξηγήσουν:
Πως η αγάπη δε θέλει λόγια.
Η φιλία δεν ξέρει από είδη.
Το γυαλί, το ύψος, ο χρόνος δεν χωρίζουν πάντα.
Λίγες μέρες μετά, ο Μιχάλης δέχτηκε ένα ιδιωτικό μήνυμα.
Ήταν ο Χρήστος.
Του διηγήθηκε όλα: το νοσοκομείο, τη λοίμωξη, την κατάθλιψη που τον έλιωνε αθόρυβα.
Δεν ξέρω αν θα σηκωνόμουν ποτέ χωρίς να σκέφτομαι αυτή τη γάτα, έγραψε. Χρειαζόμουν να ξέρω πως κάποιος με περίμενε.
Ο Μιχάλης διάβαζε με μάτια βουρκωμένα.
Εκείνο το βράδυ, κοίταξε εμένα που κοιμόμουν και κατάλαβε αυτό που ποτέ του δεν είχε σκεφτεί:
Δεν περίμενα τον Χρήστο.
Τον κρατούσα.
Ο Χρήστος συνέχισε να καθαρίζει παράθυρα.
Εγώ συνέχισα να ζω στον τριακοστό.
Κάθε Τρίτη, για δέκα λεπτά, ο κόσμος σταματά.
Κι ας μη μπορέσαμε ποτέ στ αλήθεια να ακουμπήσουμε ο ένας τον άλλον και οι δυο ξέρουμε αυτό που οι άνθρωποι συχνά ξεχνούν:
Η φιλία δε θέλει αγγίγματα.
Μόνο παρουσία.
Γιατί υπάρχουν δεσμοί
που δεν σπάζουν ποτέ.
Ούτε από τον χρόνο.
Ούτε από το ύψος.
Ούτε από το γυαλί.
