Σήμερα, καθώς ανέβαινα στο λεωφορείο για το Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρατήρησα έναν άνδρα γύρω στα πενήντα να δυσκολεύεται να κρατηθεί από τη χειρολαβή. Αρχικά, υπέθεσα πως ίσως είχε πιει, όμως μετά από λίγο κατάλαβα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Έτυχε να κατέβουμε στην ίδια στάση, κάπου στην Πλατεία Συντάγματος, πράγμα που τράβηξε το ενδιαφέρον μου και με ώθησε να τον παρατηρώ λίγο παραπάνω. Είδα ότι περπατούσε αβέβαια κι ανησύχησα τόσο που πλησίασα.
Συγγνώμη, κύριε, νιώθετε καλά; τον ρώτησα. Με κοίταξε με βλέμμα χαμένο και πονεμένο, δείχνοντας πραγματική δυσφορία. Εκείνη τη στιγμή, αναρωτιόμουν πώς να αντιδράσω. Ξαφνικά, σωριάστηκε στο πεζοδρόμιο και δεν ανταποκρινόταν, όση προσπάθεια κι αν έκανα να τον συνεφέρω. Οι περαστικοί περνούσαν βιαστικά, αδιαφορώντας εντελώς.
Έδρασα γρήγορα και κάλεσα το ΕΚΑΒ. Το ασθενοφόρο έφτασε άμεσα και οι διασώστες με ευχαρίστησαν που κινητοποιήθηκα. Τονίσαν πως αν δεν είχα καλέσει άμεσα, η κατάστασή του θα μπορούσε να ήταν πολύ χειρότερη. Αφού έκανα το καθήκον μου, επέστρεψα στον ρυθμό της φοιτητικής μου ζωής. Ζούσα μόνο με τη μητέρα μου, αφού δεν γνώρισα ποτέ τον πατέρα μου, και εκείνη εργάζεται ως καθαρίστρια. Συχνά, βοηθούσα τη μητέρα μου να καθαρίζουμε πεζοδρόμια και να μαζεύουμε σκουπίδια για να συμπληρώσουμε το εισόδημά μας.
Μια μέρα, ενώ μαζεύαμε φύλλα μπροστά στη γειτονιά μας στο Παγκράτι, ένα πολυτελές αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά μας. Από μέσα ξεπρόβαλε μια πανέμορφη γυναίκα, που προχώρησε προς το μέρος μας με σιγουριά. Ο γιατρός μού έδωσε τα στοιχεία σας. Σώσατε τη ζωή του πατέρα μου. Μου είπε πως μόνο χάρη στη γρήγορη αντίδρασή σας, με το να καλέσετε ασθενοφόρο, ο πατέρας μου είναι ακόμα κοντά μας, μου είπε με συγκίνηση και μου έδωσε έναν φάκελο με μερικά χαρτονομίσματα ευρώ πριν φύγει.
Η κίνησή της με βοήθησε να ελαφρύνω λίγο το οικονομικό βάρος της μητέρας μου. Αυτό το περιστατικό έμεινε βαθιά χαραγμένο στη μνήμη μου.
Όταν τελείωσα το Λύκειο, αποφάσισα να υπηρετήσω στον Ελληνικό Στρατό. Η μητέρα μου, περήφανη, μου είπε: Εσύ είσαι η μεγαλύτερη χαρά μου, παιδί μου. Έγινες πλέον άνδρας. Εκείνη τη χρονιά γνώρισα τη Μαρία, μια γυναίκα που ένιωθα πως ήθελα να περάσω τη ζωή μου μαζί της. Πριν προχωρήσουμε, τη σύστησα στη μητέρα μου, που αμέσως την αγάπησε. Η Μαρία είχε ευγένεια, ομορφιά και υπέροχο χαρακτήρα, αποτέλεσμα της αγάπης των γονιών της.
Ήρθε η στιγμή να γνωρίσω την οικογένεια της Μαρίας. Η μητέρα της με είδε και έμεινε άφωνη για λίγο. Σύντομα, όμως, μου χαμογέλασε ζεστά και με αγκάλιασε. Μαρία, θυμάσαι την ιστορία που σου χα διηγηθεί για εκείνο τον νέο που έσωσε τον παππού σου; Εκείνη τη μοιραία μέρα, πήγαινε στη δουλειά, αλλά το αυτοκίνητό του χάλασε και αναγκάστηκε να πάρει λεωφορείο. Ένιωσε έντονο πόνο στο στήθος και λιποθύμησε. Αυτός ο εξαιρετικός άνθρωπος στάθηκε δίπλα του, κάλεσε αμέσως ασθενοφόρο και δεν τον άφησε μόνο στιγμή, είπε η μητέρα της Μαρίας με λάμψη στα μάτια της.
Η συνάντησή μας έφερε χαρά και γαλήνη, καθώς οι δρόμοι μας ενώθηκαν ξανά μετά από τόσα χρόνια. Έμαθα πως η συμπόνια μπορεί να μας συνδέσει με ανθρώπους και να δημιουργήσει θαυμαστά μονοπάτια στη ζωή μας, και ότι κάθε καλή πράξη συνήθως επιστρέφει με τρόπους που δεν περιμένεις.
