Ήμουνα με έναν άντρα που τον λένε Giorgos. Ήταν ένας αξιόλογος άνθρωπος, με παραδοσιακές αξίες, που πίστευε στην αγάπη. Πάντα βοηθούσε τους γύρω του, πήγαινε τα παιδιά στη σχολή, τάιζε τα αδέσποτα. Ήταν εμφανίσιμος, είχε το δικό του διαμέρισμα στο Παγκράτι, αυτοκίνητο και μια καλή θέση στη δουλειά του.
Είχα σταθεί τυχερή που με διάλεξε για να γίνω γυναίκα του. Εκείνη τη στιγμή πραγματικά ένοιωθα η πιο τυχερή γυναίκα στον κόσμο. Οι φίλες μου ζήλευαν και όλες μαζί μου έλεγαν: «Πρόσεξε, μην χάσεις έναν τέτοιον άντρα».
Έτσι προσπάθησα να μην τον χάσω, κι εκείνος είχε δέσει πάνω μου. Αλλά η ευτυχία μου κράτησε λίγο.
Μια μέρα, ο Γιώργος γύρισε στο σπίτι αναστατωμένος, χωρίς να με κοιτάξει στα μάτια. Τον ρωτούσα ώρα τι είχε συμβεί. Τελικά μου εξομολογήθηκε ότι είχε γνωρίσει τον πρώην άντρα μου. Τυχαία. Να σημειώσω ότι δεν είχα καθόλου επαφές με τον πρώην μου. Ούτε είχα δείξει ποτέ στον Γιώργο κάποια φωτογραφία του, ούτε ήξερε καν πώς έμοιαζε. Προφανώς όμως, ο ίδιος πήρε την πρωτοβουλία για να τον γνωρίσει. Γνωριμία με τον πρώην μου λοιπόν αυτό ήταν μόνο η αρχή.
Έστω ότι βρέθηκαν τυχαία και ο Γιώργος τον «αναγνώρισε». Παρ όλα αυτά, εκείνος πήγε να του μιλήσει πρώτος και άρχισαν κουβέντα. Κάπνισαν μαζί και η συζήτηση πήγε σε μένα. Στον Γιώργο δεν έκρυβα τίποτα, απορούσα όμως για το τι μπορεί να ειπώθηκε. Το σοκ που ένιωσα δεν το χωράει το μυαλό. Ο μελλοντικός άντρας μου παραδέχτηκε ότι δεν έπρεπε να το κάνει. Αποκαλύφθηκε ότι ρωτούσε τον πρώην μου για μένα: πώς ήμουνα, τι χαρακτήρα έχω, γιατί χωρίσαμε, και άλλα πολλά.
Άρχισα να κλαίω. Το θεωρούσα προδοσία, να συναντιέται με τον πρώην μου, να παίρνει πληροφορίες από πίσω μου. Εγώ είμαι εδώ, δίπλα του, μπορεί να με ρωτήσει ό,τι θέλει. Είναι κανονικό αυτό; Επιτρέπεται; Γιατί, Γιώργο;
Ο πρώην μου, φυσικά, είχε πει τα χειρότερα για μένα. Και ο Γιώργος προσπαθούσε να το διευκρινίσει μαζί μου: αν ισχύουν όσα είπε ο πρώην. Γιατί πρέπει να δικαιολογούμαι για κάτι που δεν έγινε; Επειδή κάποιος είπε ανοησίες εγώ πρέπει να απολογιθώ;
Ξαφνικά κατάλαβα ότι δεν μπορούσα πια να τον σέβομαι αυτόν τον άνθρωπο. Μπορώ να καταλάβω τις γιαγιάδες που κάθονται στα παγκάκια και κουτσομπολεύουν τον κόσμο. Αυτές όμως είναι γιαγιάδες! Εσύ είσαι άντρας! Γιατί πας από πίσω μου να μαζεύεις πληροφορίες, κρυφά; Εσύ με διάλεξες για να ζούμε μαζί. Ποτέ δεν σου έδωσα αφορμή να μην με εμπιστεύεσαι. Για μένα η κίνησή σου ήταν τόσο φθηνή, τόσο βρώμικη, που αμέσως έχασα κάθε επιθυμία να συνεχίσω μαζί σου. Καμιά δικαιολογία δεν υπάρχει για αυτό που έκανες. Δεν μπορούσα να το συγχωρήσω, αυτήν την προδοσία.
Πάντα πίστευα ότι αν κάποιος τολμήσει να πει μια κουβέντα ενάντια στην κοπέλα ενός άντρα, το λιγότερο που θα ένιωθε εκείνος θα ήταν αγανάκτηση· στη χειρότερη, θα λογομαχούσε. Αλλά το να ψάχνεις εσύ ο ίδιος τη συνάντηση με τον πρώην, να του ζητάς πληροφορίες για την αρραβωνιαστικιά σου πίσω απ την πλάτη της αυτό δεν το χωρούσε ο νους μου.
Έτσι ο «τέλειος Γιώργος» κατέρρευσε στα μάτια μου Και τότε κατάλαβα τι έλεγαν οι παλιότερες γενιές. Ότι πάνω απ όλα, μέσα σε ένα ζευγάρι πρέπει να υπάρχει αλληλοσεβασμός. Ποτέ δεν έφτασα σε ακρότητες, αλλά τα κουτσομπολιά ανάμεσα στους άντρες εμένα με ξεπερνούν. Ο άντρας μπορεί να είναι ευάλωτος, να έχει τις αδυναμίες, τα λάθη του· αλλά να κινείται ύπουλα, να πιστεύει κάθε ψίθυρο αυτό, ποτέ!
