Ο άνδρας μου, 45 χρονών, ξέχασε τα γενέθλιά μου στις 27 Φεβρουαρίου και εκείνη τη μέρα έφυγε για ψάρεμα με τους φίλους του. Όσο έλειπε, ετοίμασα μια τέτοια «έκπληξη» που τώρα πια δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσει αυτή την ημερομηνία…
Με τα χρόνια, ο Νίκος είχε αναπτύξει μια παράξενη ικανότητα: θυμόταν με ακρίβεια πότε πρέπει να αλλάξει λάδια στο αυτοκίνητο, πότε μαζεύονται οι φίλοι του για ψάρεμα και πότε «τσιμπάει» καλύτερα η θάλασσα. Όμως οι οικογενειακές επετείοι, τα γενέθλια και οι γιορτές, έμοιαζαν να διαγράφονται μυστηριωδώς από τη μνήμη του.
Συνήθως έβρισκα τρόπους να σώσω την κατάσταση κάθε φορά. Έριχνα διακριτικές νύξεις, άφηνα σημειώματα ή ρωτούσα κατευθείαν. Όμως τώρα, στα 45 μου, ήθελα κάτι αλλιώτικο. Χωρίς υπενθυμίσεις, χωρίς παρακάλια. Να δω, έστω για μια χρονιά, τι είχε μάθει μετά από είκοσι πέντε χρόνια γάμου.
Το πρωί της Παρασκευής, ο Νίκος έτρεχε πάνω κάτω στο διαμέρισμα ψάχνοντας τα εργαλεία και το σακίδιό του.
Ελένη, πού είναι το θερμός μου; Οι άλλοι με περιμένουν. Θα πάμε στη λίμνη, τώρα έχει το καλύτερο ψάρεμα. Γυρνάω Κυριακή το κινητό δύσκολα θα πιάνει.
Με φίλησε στα πεταχτά στο μάγουλο, χωρίς καν να με κοιτάξει.
Μη μου κατσουφιάζεις. Πάρε κάτι ωραίο στον εαυτό σου.
Η πόρτα έκλεισε πίσω του. Πλησίασα το ημερολόγιο η ημερομηνία κυκλωμένη με κόκκινο. Τα 45α γενέθλιά μου. Δεν το είχε απλά ξεχάσει. Είχε επιλέξει να φύγει ακριβώς εκείνη τη μέρα.
Στην αρχή πόνεσα. Ύστερα ήρθε μια απίστευτη ψυχραιμία. Κάτι μέσα μου ήξερε τι πρέπει να κάνω, πώς να του δώσω ένα μάθημα που να τον συνεφέρει, για να μην ξαναθεωρήσει τίποτα δεδομένο. Έβαλα το σχέδιό μου σε εφαρμογή και όταν γύρισε, τον περίμενε μια «έκπληξη» που δεν θα ξεχάσει ποτέ.
Ο Νίκος είχε ένα μυστικό απόθεμα. Λίγα χρήματα φυλαγμένα στο μικρό οικογενειακό χρηματοκιβώτιο τα μάζευε για καινούριο εξωλέμβιο. Ήξερα τον κωδικό… Η «τέλεια μνήμη» του κάποιες φορές τον πρόδιδε.
Το ποσό ήταν αρκετά μεγάλο. Περίπου 8.000 ευρώ. Ήξερα τι θα κάνω.
Το Σαββατοκύριακο αυτό το έζησα όπως δεν είχα τολμήσει ξανά. Παράγγειλα φαγητό από το καλύτερο catering της Αθήνας, κάλεσα τις φίλες μου, στόλισα το σπίτι με λουλούδια, γέμισε το διαμέρισμα μουσική, γέλια, και αφρώδης οίνος. Τη δεύτερη μέρα, φάγαμε στο πιο ακριβό εστιατόριο με θέα την Ακρόπολη και έπειτα χαλαρώσαμε όλες μαζί σε spa. Και στο τέλος, πήρα αυτή τη χρυσή καρφίτσα που πάντα λιμπιζόμουν αλλά ποτέ δεν επέτρεπα στον εαυτό μου, «για τα κοινά μας όνειρα».
Την Κυριακή το βράδυ, η πόρτα άνοιξε. Ο Νίκος μπήκε χαρούμενος, με έναν κουβά γεμάτο ψάρια στο χέρι.
Έλα να δεις τι πιιάσαμε! Τέλειο Σαββατοκύριακο!
Έκανε δυο βήματα στο σαλόνι κι έμεινε άγαλμα. Στο τραπέζι άδεια μπουκάλια, στη γωνιά τεράθια ανθοδέσμη, στον καναπέ σακούλες από τα πιο ακριβά μαγαζιά της Ερμού.
Τι έγινε εδώ; Είχαμε επισκέψεις;
Είχαμε, απάντησα ήρεμα. Γενέθλια είχα. 45 χρονών, το θυμάσαι;
Έμεινε σιωπηλός, μετά πήρε μια βαθιά ανάσα.
Παναγία μου, Ελένη, το ξέχασα στ αλήθεια… παρασύρθηκα…
Σε καταλαβαίνω, τον διέκοψα. Γι’ αυτό δεν στεναχωρήθηκα. Οργάνωσα όλα μόνη μου. Και το δώρο επίσης.
Το βλέμμα του πήγε γραμμή στο γραφείο. Η πόρτα του χρηματοκιβωτίου μισάνοιχτη. Άσπρισε, όρμησε εκεί. Σε λίγο γυρνάει με μάτια χαμένα.
Τα λεφτά; Πού πήγαν; Αυτό ήταν για τη μηχανή μου… Τα μάζευα δυο χρόνια…
Κι εγώ περίμενα υπομονετικά είκοσι πέντε χρόνια, του απάντησα χαμηλόφωνα αλλά σταθερά. Ξέχασες το πιο σημαντικό πράγμα για μένα. Έπρεπε να στο θυμίσω για τα καλά.
Κάθισε στον καναπέ, κοιτώντας μια τον κουβά με τα ψάρια, μια το άδειο χρηματοκιβώτιο, μια εμένα. Δεν είπε κουβέντα. Τα χρήματα, τυπικά, ήταν κοινά δεν είχε τι να πει.
Έπλενε τα ψάρια σιωπηλός.
Πέρασαν έξι μήνες. Μαζεύει πάλι λεφτά για τη μηχανή. Αλλά αυτή τη φορά, στο κινητό του έχουν μπει υπενθυμίσεις για κάθε σημαντική ημερομηνία: μήνα πριν, βδομάδα πριν, μέρα πριν, με ειδοποίηση και ήχο. Μερικά μαθήματα βγαίνουν ακριβά, αλλά τουλάχιστον αυτό το θυμήθηκε για πάντα.
